ลืมอะไร..

ถ้าถามว่าตอนนี้เขาสบายดีไหม.. ไม่เลยสักนิดตั้งแต่ที่อิ้งไม่อยู่เขาก็รู้สึกเคว้งไปหมดเขาไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงความรู้สึกโดดเดี่ยวและเหงาแบบนี้เขาไม่เคยเจอมาก่อนเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรพลาดไปอิ้งถึงได้ย้ายออกไปแบบนี้.. อิ้งย้ายออกไปโดยไม่บอกเขาเลยสักคำ มันอาจจะเป็นเพราะช่วงนั้นเขาก็กลับห้องดึกด้วยเพราะจะต้องทำงานดึกดื่นและต้องออกจากห้องตั้งแต่เช้าหรือว่าอิ้งจะน้อยใจเขาเพราะเรื่องนี้เหรอ? บ้าน่า.. ไม่ใช่หรอก..

“มึงมารอใครวะไอ้ธี..”

“อิ้ง.. ”

“อ๋อเพื่อนคนนั้นน่ะเหรอ?”

“เพื่อน?”

“อ้าวก็มึงบอกว่าคนนั้นเป็นเพื่อนมึงไม่ใช่เหรอ? หรือว่ากูเข้าใจผิด?”

“ไม่หรอกไม่ได้เข้าใจผิดหรอก..” นั่นสิตกลงแล้วอิ้งเป็นอะไรกับเขากันแน่ เป็นแฟน? หรือเป็นเพื่อน.. เรื่องนี้เขาเองก็ยังไม่สามารถตอบตัวเองได้เลยว่าอิ้งเป็นอะไรกับเขากันแน่… แต่ที่สำคัญก็คืออิ้งคือคนที่เขาอยากอยู่ด้วยมากที่สุดแต่แล้วทำไมกัน.. ทำไมตอนนี้ทุกอย่างมันถึงออกมาเป็นแบบนี้ได้..

ตึกตึกตึก..

“อิ้ง!!”

ตึกตึก.. กึก..

ขวับ..

ตึกตึกตึก…

“อิ้ง.. ”

กึก.. ขวับ..

ตึกตึกตึก..

“อิ้ง.. เป็นยังไงบ้าง..”

“อ้าวธี.. สบายดีมีอะไรรึเปล่า…”

“คือว่า.. อิ้งกะ..”

“อิ้ง!! ไปได้แล้วเดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน..”

“ธี.. เราไปก่อนนะ.. มาแล้ว ๆ ”

ขวับ.. ตึกตึกตึก.

“อะอืม.. ”

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกัน.. เขาถูกอิ้งเมินใส่ใช่ไหม.. ทำไมตอนนี้เขารู้สึกเหมือนมันจุกขึ้นมาที่หัวใจและค่อย ๆ ลามขึ้นมาที่ลำคอเลยล่ะ.. ภาพแบบนี้เหมือนภาพที่เขาเคยทำกับอิ้งมาแล้วและเขาไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าความรู้ของอิ้งในตอนนั้นมันเป็นอย่างไรแต่ตอนนี้เขารู้แล้ว.. ความรู้สึกแบบนี้เหรอที่อิ้งเคยได้รับจากเขา.. ความรู้สึกโดดเดี่ยวเวลาที่ต้องนั่งรอใครสักคนให้กลับห้อง.. ความรู้สึกอ้างว้างมันเป็นแบบนี้ใช่ไหม.. เขาสามารถทำอะไรได้บ้างในตอนนี้.. เขาจะต้องทำยังไงเพื่อให้อิ้งกลับมาหาเขา.. มันจะมีทางไหนบ้าง..

…

ตกใจหมดเลย.. บอกตามตรงว่าเธอไม่คิดมาก่อนว่าเธอจะได้เจอธีเพราะเธอพยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอธีมาตลอดตั้งแต่วันที่เธอออกมาจากหอนั้น.. เธอเลือกหอพักที่อยู่ใกล้มหาลัยมากที่สุดถึงแม้ว่าราคามันจะแพงแต่แม่ก็ไม่เกี่ยงท่านเห็นดีเห็นงามด้วยว่ามันสะดวกและปลอดภัยมากกว่าและนั่นก็เป็นหนึ่งปัจจัยที่ทำให้เธอหลีกเลี่ยงที่จะได้พบหรือเจอกับธีได้แต่วันนี้.. เธอกลับรู้สึกว่าธีมาดักรอเธอที่หน้าคณะแต่มันก็อาจจะเป็นสิ่งที่เธอคิดไปเองฝ่ายเดียวก็ได้เพราะไม่แน่มันอาจจะเป็นแค่ทางผ่านก็ได้ใครจะไปรู้แต่เธอเองก็รู้สึกตกใจและดีใจผสมกันอยู่ที่เธอนั้นได้เจอกับธีอีกครั้ง.. แต่ภายในใจลึก ๆ ของเธอนั้นมันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายเหมือนแต่ก่อนหรืออาจจะเป็นเพราะความรู้สึกที่เธอเคยได้รับมาในเมื่อก่อนจนถึงวันที่เธอสามารถตัดสินใจได้ว่าเธอจะต้องทำอย่างไรต่อและนั่นคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดที่ทำให้เธอสามารถเยียวยาความรู้สึกของเธอได้..

“อิ้ง.. คนนั้นเขามาทำไมเหรอ?”

“ไม่มีอะไรหรอกนพก็คนเคยรู้จักกันนี่นา..”

“อืม.. ไปกันเถอะ..”

“อือ.. ไปกันดีกว่าถ้าเข้าช้ามีหวังโดนสวดยับแน่ ๆ เลย..”

“ไปกัน ๆ นี้นพแกจะจีบอิ้งเหรอ?”

“เฮ้ยตูนพูดอะไรแบบนั้นเล่า..” ก็อยากจีบอยู่แต่มันไม่มีสิทธิ์น่ะสิเพราะอะไรเหรอ? เพราะอิ้งได้ขีดเส้นใต้เอาไว้แล้วว่าพวกเราเป็นแค่เพื่อน เพื่อนที่ดีต่อกันห้ามข้ามเส้นนั้นมาเด็ดขาดไม่งั้นจะถูกอิ้งทิ้งและห่างเหินไปในทันที.. คนแบบอิ้งนี่แหละหน้ากลัวที่สุดถ้าได้รักใครแล้วก็จะรักหมดใจไม่เหลือที่ว่างเอาไว้ให้กับคำว่าเสียใจแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ตัวเองได้รู้และแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปไม่มีความหมาย.. คนแบบนี้จะหันหลังให้ทันทีและจะไม่คงเหลือไว้ซึ่งความเสียใจ.. ไม่เหลือไว้ซึ่งความอาลัยอาวรเลยสักนิด..

“พูดเล่นกันอยู่ได้.. รีบตามมากันได้แล้ว..”

~~~~~เย้.. สุดท้ายแล้วเธอก็จบสักทีการใช้ชีวิตในแบบนักศึกษาของพวกเราสุดท้ายก็สิ้นสุดสักทีถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้เรียนดีที่สุดแต่อย่างน้อย ๆ เธอก็จบที่สำคัญเธอโชคดีมากที่มีเพื่อน ๆ ของเธอคอยช่วยเหลือในวิชาที่เธอไม่ถนัดและพวกเราสี่คนก็จบกันสักที..

“วันนี้อิ้งสวยนะ..”

“ขอบใจวันนี้ตูนก็หล่อนะ..”

“อะแน่นอนสิคนแบบตูนไม่ใช้คำว่าหล่อแล้วจะให้ใช้คำว่าอะไร?”

“โอ๊ยไอ้ตูนเวอร์เกินไปละพออิ้งยอนี่หางยกขึ้นทะลุฟ้าไปแล้วนั่น..”

“ก็นะคนน่ารักชมก็ต้องดีใจสิว่าแต่จบแล้วจะไปทำอะไรต่อเหรอ?”

“เราจะไปทำงานเลยน่ะเพราะบริษัทที่เราเคยไปฝึกงานมาเขาให้เราไปทำงานกับเขา” ใครจะไปรู้ว่าการที่เธอสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษและภาษาเยอรมันได้มันจะเป็นใบเบิกทางได้ขนาดนี้.. ก็นะเธอเรียนภาคอินเตอร์นี่นามันอาจจะเป็นอานิสงส์จากตรงนี้ด้วยก็ได้ใครจะไปรู้ละ

“โชคดีจังเราว่าจะไปเรียนต่อน่ะ..”

“ที่ไหนตูน..”

“ออสเตรียน่ะไปสักสองปีไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์แล้วค่อยกลับมาหางานทำ..”

“ไปเถอะฉันว่าแกต้องทำได้กลับมาแล้วเดี๋ยวจะเลี้ยงหมูกะทะจะจัดชุดใหญ่ให้เลย”

“แหม.. ไม่ต้องรอให้ฉันกลับมาก่อนก็กินได้จ๊ะ..”

“อิ้ง!!”

ตึกตึกตึก..

ขวับ..

“อ้าวธี..”

^_^

“วันนี้อิ้งสวยจัง.. ยินดีด้วยนะ..”

“ขอบใจนะธีวันนี้ธีเองก็ดูดีนะ.. ยินดีด้วยนะ..”

“อิ้ง.. ตอนเย็นว่างรึเปล่า?”

“เย็นนี้เหรอ?”

“ใช่..”

“ไม่ว่างเลยธีตอนเย็นมีนัดกับพวกเพื่อน ๆ แล้วธีมีธุระอะไรเหรอ?”

“คือ.. ธีว่าจะชวนอิ้งไปกินข้าวน่ะ..”

“อ๋อ.. งั้นเอาไว้เราค่อย..”

“อิ้ง!! ถ่ายรูป!! ”

ขวับ..

“อะธี.. เราไปก่อนนะ.. มาแล้ว ๆ ”

นั่นสินะ.. ตอนนี้เรากำลังหวังอะไรอยู่.. รอยยิ้มของอิ้งนานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้เห็นมัน.. วันนี้คือวันที่พวกเราเรียนจบแล้วและกำลังรับปริญญา.. อิ้งในชุดครุยดูดีและสวยมาก.. รอยยิ้มที่สดใสใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลาสิ่งเหล่านั้นเขาไม่ได้รับมันมานานแล้ว.. วันนี้เขาได้เห็นรอยยิ้มนั่นจากที่ไกล ๆ ตรงนี้เท่านี้ก็คงดีมากแล้วสินะแล้วหลังจากนี้ละเขาจะสามารถเห็นรอยยิ้มนั่น.. รอยยิ้มของอิ้งที่เขาเฝ้ารอเขาจะสามารถเห็นได้อีกรึเปล่า…