การเปลี่ยนแปลง..

ตึกตึกตึก…

“วันนี้แปลกนะคะทำไมถึงเรียกประชุมทุกแผนกพร้อมกันแบบนี้.. มันดูแปลก ๆ นะคะบรรยากาศมันอึมครึมมาก ๆ เลยค่ะพี่อิ้งทำไมวันนี้น้องรู้ขนลุก..”

“ไม่มีอะไรหรอกลูกน้ำ.. น่าจะเรียกประชุมเรื่องอะไรที่น่าจะสำคัญ ๆ เช่นการขยายฐานงานออกไปในจังหวัดต่าง ๆ และอาจจะเรื่องเกี่ยวกับคุณภาพงานของพวกเราด้วย.. ”

“อาจจะใช่เนอะ.. หนูขอให้เป็นแบบนั้น..”

เธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงเรียกพนักงานทุกคนมารวมกันที่ห้องประชุมด้วยเธอทำงานที่นี่มาก็นานแล้วนะจะว่าง่าย ๆ ตั้งแต่เธอฝึกงานก่อนจบหลังจากนั้นพอเธอจบทางบริษัทก็เรียกตัวเธอให้มาช่วยงานทันทีและตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่นี่ได้สี่ปีแล้วแต่การเรียกประชุมครั้งนี้มันดูแปลก ๆ มันดูตึงเครียดยังไงก็ไม่รู้หรือว่าเธออาจจะคิดไปเองก็ได้มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ใครจะไปรู้..

ตึกตึก..

พรึบ..

“นั่ง ๆ พอดีวันนี้ริสามีเรื่องจะมาบอกน่ะค่ะ..”

ครืด..

“คือว่าริสาจะไปอยู่ต่างประเทศกับสามีค่ะ..”

ฮือ..

“เดี๋ยวค่ะคุณริสาแล้วแบบนี้พวกเราละคะ? จะต้องออกเหรอคะ?”

“เดี่ยวค่ะริสายังพูดไม่จบค่ะ.. คือริสาได้ขายให้กับกลุ่มนายทุนกลุ่มหนึ่งค่ะแล้วเขาก็ยินดีให้พนักงานเก่าที่ทำงานที่นี่ทำงานต่อไปโดยไม่ปรับเปลี่ยนหรือไล่ออกค่ะเงินเดือนก็ยังคงไว้เหมือนเดิมแต่อาจจะมีบางคนที่ต้องเปลี่ยนการทำงานของตัวเองก็เท่านั้นค่ะ..”

“พอจะบอกได้รึเปล่าคะคุณริสา..”

“ให้เจ้าของบริษัทคนใหม่บอกเองดีกว่าค่ะอะนั่นไงมาแล้ว.. เชิญค่ะ..”

ตึกตึกตึก…

0_0

“สวัสดีครับ..”

“คุณธีรัตม์ เดชาญณรงค์เป็นเจ้าของบริษัทคนใหม่ค่ะ..”

“คุณคนนั้น..”

“คะ?” ไม่จริงน่า.. ไม่มีทางเป็นไปได้.. ไม่ใช่ ๆ แล้วทำไมต้องเรียกเธอด้วยทำไม.. ไหนว่าจะไม่ไล่ออกยังไงล่ะ..

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณมีหน้าที่เป็นเลขาของผม.. เพราะคุณมีความสามารถมากพอที่จะเป็นเลขาที่ดีได้ไม่ว่าจะจากผลการเรียนและการทำงานผมคิดว่าคุณมีความสามารถมากพอที่จะมาช่วยผมในเรื่องนี้ส่วนคนอื่น ๆ ผมจะแจ้งไปในอีเมลอีกครั้งนะครับเอาเป็นว่าผมชื่อ ธีรัตม์ เรียกธีก็ได้ครับไม่ติดผมหวังว่าพวกคุณทุกคนจะคงความสามารถในการทำงานให้ดีต่อไปนะครับและถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากให้บริษัทของพวกเราไปในทิศทางที่ดีกว่านี้หลังจากนี้จะมีพนักงานอีกกลุ่มมาช่วยนะครับเป็นกลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่เคยทำงานกับผมมาก่อนพวกเขาจะเป็นคนช่วยดูว่าตรงไหนขาดหรือตรงไหนต้องปรับใหม่แต่ผมสัญญาว่าพวกเขาจะไม่กดขี่หรือวางอำนาจใส่พวกคุณแน่นอนครับเพราะผมไม่ชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว.. ผมขอฝากตัวด้วยนะครับ..”

แปะ แปะ แปะ…

“เอาเป็นว่าทุกคนสามารถเชื่อใจคุณธีได้เลยนะคะเพราะริสาเองก็พอจะได้เห็นผลงานของคุณธีมาแล้วในระดับหนึ่งเอาเป็นว่าถ้าพวกเราทุกคนไม่สิ.. ถ้าทุกคนให้ความร่วมมือเหมือนอย่างที่เป็นมาริสารับรองเลยว่าคุณธีจะประเคนโบนัสให้ทุกคนงาม ๆ แน่นอนค่ะริสามั่นใจ..”

“แหม.. คุณริสานี่ก็.. ทำกันขนาดนี้เลยเหรอครับยังไม่ทันไรก็กดดันผมแล้วซะงั้น..”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

“ช่วยไม่ได้นะคะคุณธีเพราะคุณธีมากความสามารถไม่งั้นริสาไม่ขายบริษัทให้หรอกค่ะ.. ยังไงริสาฝากคนของริสาด้วยนะคะทุกคนที่นี่น่ารักไม่มีใครกดขี่กันหรือเป็นศัตรูกันทุกคนทำงานกันเหมือนครอบครัวค่ะดังนั้นช่วยเอ็นดูพนักงานของริสาด้วยนะคะ..”

ขวับ..

“ได้เลยครับผมจะดูแลเป็นอย่างดีผมจะเอ็นดูพนักงานของคุณริสาให้ดีเลยครับ..” ใช่ไหมอิ้ง.. ธีจะเอ็นดูอิ้งเป็นอย่างดีเลย..

“งั้นริสาขอตัวก่อนนะคะพรุ่งนี้ริสาจะมาใหม่นะคะจะมาชวนพนักงานทุกคนไปกินเลี้ยงส่งริสา..”

“คุณริสาคะ..”

“คุณอิ้ง.. ริสาเชื่อใจว่าคุณอิ้งทำได้ค่ะพรุ่งนี้เจอกันนะคะ..”

“ค่ะ..” เธอจะทำไงต่อไปละเนี่ยการที่เธอต้องอยู่ใกล้กับเขาตลอดเวลาและต้องติดต่องานกับเขาเธอจะต้องวางตัวยังไงละทีนี้..

“คุณอิ้ง..”

“คะ? ว่ายังไงคะคุณธีรัตม์ต้องการอะไรคะ?” จะมาเรียกเธอทำไมเล่าโอ๊ย..

“ไปทำงานกันไหมครับเพราะผมต้องการคนที่มีความรู้เกี่ยวกับแผนผังของบริษัทและคุณอิ้งก็น่าจะรู้จักพนักงานของที่นี่ทุกคนด้วยดังนั้น.. ช่วยผมด้วยนะครับ..”

ตึกตึกตึก..

“ค่ะ.. งะงั้น.. เชิญค่ะ..” อย่ามาเข้าใกล้กันนะ..

ตึกตึก..

“สบายดีไหม?”

“สบายดีค่ะ..”

“คิดถึงนะ..”

กึก.. ขวับ.. ตึกตึกตึก..

“เย็นชาจัง.. ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ?”

“คำถามนี้ดิฉันไม่จำเป็นต้องบอกค่ะ..”

“ธีคิดว่าต้องบอกนะเผื่อว่าวันไหนต้องทำงานดึกธีจะได้ไปส่งถูกไง..”

“ไม่เป็นไรค่ะดิฉันเอารถมาเองค่ะ..”

“ว้า.. แย่จังโดนบล็อกทุกช่องทางเลยแฮะ..”

กึก.. ขวับ..

“ถ้ารู้แล้วก็เลิกคุยเรื่องไร้สาระได้แล้วคะอะ..”

พรึบ..

“ไม่ไร้สาระเลยสักนิด.. มันคือความห่วงใยที่ธีมีให้อิ้งต่างหาก.. คิดถึงนะ.. คิดถึงจริง ๆ ” อิ้งสวยขึ้นมากเลยเมื่อก่อนก็ว่าน่ารักแต่หลังจากเจอครั้งสุดท้ายตอนวันรับปริญญาอิ้งแต่งหน้าทำผมมันทำให้เขาต้องตกใจในความสวยที่อิ้งมีและยิ่งตอนนี้ด้วย.. สวยมาก สวยจนหวง สวยจนไม่อยากให้อิ้งมาทำงานเลยแต่เขาก็ไม่สามารถห้ามอิ้งได้เพราะเขากับอิ้งยังไม่ได้เป็นอะไรกัน..

~~~~~

การทำงานของเธอมันเริ่มจะวุ่นวายเข้าทุกวันเพราะไม่ใช่แค่งานที่ยุ่งยากมากขึ้นแต่มันมีคนที่ทำให้เธอต้องปวดหัว.. เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะว่าเจ้านายคนใหม่ของเธอค่อนข้างเรื่องมากแค่กับเธอนะเวลาเขาอยู่กับเธอเจ้านายคนใหม่เรื่องมากสุด ๆ แต่ถ้าเวลาเขาอยู่กับคนอื่นหรือว่าคนอื่นอยู่ในรัศมีเขาก็จะเปลี่ยนเป็นอีกคนเลยน่าทุบมากผู้ชายคนนี้แต่เธอแค่คิดนะ เธอทำแบบนั้นไม่ได้หรอกเพราะเธอยังต้องทำงานที่นี่อีกนานดังนั้นเธอห้ามแพ้เสียงในหัวเป็นอันขาด..

“ตรงนี้ต้องเช็คขนาดของเหล็กเส้นหน่อยนะเพราะเหมือนว่ามันจะไม่ตรงมาตรฐานสักเท่าไหร่ว่าแต่เรารับวัสดุก่อสร้างมาจากที่ไหน..” มันน่าแปลกนะว่าวัสดุแต่ละครั้งคุณภาพมันมักจะต่างกันไปเรื่อย ๆ สรุปแล้วผิดที่เราหรือผิดที่เขา..

“ร้านนี้เราผูกกับเขามาจะสี่ปีแล้วค่ะ..”

“งั้นต้องไปดูสินะ.. ไปกันไปลองเช็คกันดูหน่อยไหม.. ไปกัน..”

“ตอนนี้เหรอคะ?”

“ใช่..”

ขวับ.. ตึกตึกตึก..

…

“ที่นี่เหรอ?”

“ใช่ค่ะ.. ”

“งั้นเข้าไปเลย..”

ตึกตึกตึก..

“อ้าวคุณอิ้งมาทำอะไรครับ?”

“คือ..”

“ผมมาหาเจ้าของร้านน่ะครับ..”

“นี่คือคุณธีรัตม์เจ้าของบริษัทคนใหม่ของพวกเราค่ะ..”

“โอ้.. สวัสดีครับงั้นเดี๋ยวผมไปเรียกเฮียมาให้นะครับ..”

“ขอบคุณค่ะ..”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา..

“ทางเราจะจัดการดูแลให้ดีนะครับเพราะปกติแล้วพวกเราจะจัดส่งวัสดุให้ตามที่ทางบริษัทคุณเป็นฝ่ายระบุมาในใบสั่งครับ..”

“ถ้าอย่างนั้นผมคงจะต้องกลับไปตรวจสอบทางผมแล้วละยังไงก็ขอบคุณนะครับ.. หวังว่าพวกเราจะได้เจอกันอีก..”

“พวกเราไปก่อนนะคะ..”

“ครับคุณอิ้ง.. กลับดี ๆ นะครับ..”

“ขอบคุณค่ะเฮีย..”

“ไอ้เหี้xเจ้าของคนใหม่แม่งน่ากลัววะ.. ดีนะที่พวกเราทำตามสั่งของบริษัทกูว่านะคนที่แอบทำเรื่องนี้คงจะไม่รอดแน่ ๆ เลย..”

“ผมก็คิดแบบเฮียเพราะว่าแค่แว๊บแรกที่ผมเห็นหน้าคือแบบ.. ดูก็รู้ว่าเขาน่าจะมีความสามารถในระดับหนึ่งเลยทีเดียว..”

“กูก็ว่างั้น.. ดูจากการตรวจและคำนวนขนาดเหล็กเส้นที่มีในร้านและการคำนวนในการใช้งานต่อบ้านหนึ่งหลังนั้นว่าจะต้องใช้แบบไหนให้ได้มาตรฐานแสดงว่าคงจะมีความรู้ที่เกี่ยวกับทางนี้แน่นอนตายแน่นอนบอกเลย..”

…

“คุณธีรัตม์จะทำยังไงต่อคะ..”

ขวับ..

“ธีจ๊ะ.. เรียกธี.. ถ้าถามว่าธีจะทำยังไงต่อเหรอ? คงจะต้องสืบกันยาวหน่อยแหละแต่ถ้าได้รู้ความจริงก็คงจะต้องจัดการ..”

“เอ่อ.. ไม่ทำให้ถึงตายใช่ไหมคะ?”

“อิ้ง!! ใครมันจะฆ่าแกงกันได้ง่าย ๆ ขนาดนั้นเชียวไปกันเถอะไปหาข้าวกินกัน..”

“ไม่เป็นไรค่ะดิฉันต้องกลับไปจัดการงานต่อ..”

“ถ้าพูดดิฉันอีกครั้งธีจะจูบให้ปากแตกเลยไม่เชื่อคอยดูสิ..”

“คุณกล้าทำขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

“ใช่.. อย่าทำให้โมโหนะไปกัน.. ไปกินข้าวก่อนงานเดี๋ยวค่อยทำต่อเลยเที่ยงมานานแล้ว..” ดื้อจริง ๆ แต่ไม่เป็นไรดื้อแค่ไหนเขาก็ยินดีที่จะตามตื้อจนกว่าจะได้อิ้งกลับมา.. รอหน่อยนะอาจจะใช้เวลาสักนิดแต่บอกไว้เลยว่ายังไงอิ้งก็ไม่มีทางรอดอีกแล้วในเมื่อเขาเจออิ้งแล้วอิ้งก็ไม่มีทางหนีเขาได้อีกต่อไป..