ตอนที่ 3 งานแต่งงาน

ตอนที่ 3

งานแต่งงาน

เสียงประทัดดังขึ้นเพื่อจุดเฉลิมฉลองให้กับวันมงคล พิธีแต่งงานแบบชาวจีนทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคยกับประเพณีสักเท่าไหร่ อารยานั่งอยู่ที่พื้น สวมชุดแต่งงานสีแดงใบหน้านิ่งเฉย หัวใจของเธอเต้นแผ่วเบา รู้สึกกดดันกับสายตาของเจ้าบ่าวที่มองมา

ปฏิพัทธ์ดูเหมือนจะไม่พอใจเธอสักเท่าไหร่ เขาคงคาดหวังให้เธอปฏิเสธการแต่งงานในครั้งนี้ แต่เมื่อเธอยอมทำตามในสิ่งที่พ่อกับแม่ต้องการเขากลับมองว่าเธอนั้นจงใจที่จะจับเขา และอาจเข้าใจผิดคิดว่าเธอจงใจให้เรื่องคืนนั้นเกิดขึ้น

อารยาคิดเรื่องนี้วนเวียนอยู่ในหัว ทำให้เธอรู้สึกเครียดและกลัวว่าจะถูกชายหนุ่มเข้าใจผิด

เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจาก ความรัก แต่เป็นแรงกดดันจากครอบครัวของทั้งสอง เป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่ที่มองข้ามความรู้สึกของเธอกับปฏิพัทธ์

ชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างๆ เขาสวมชุดแต่งงานสีแดงเช่นเดียวกันแต่สายตากลับบ้างเปล่า เขายอมทำพิธียังไม่เต็มใจ ท่าทางเอื่อยเฉื่อยของเขาทำให้แขกในงานนั้นได้แต่มองด้วยความรู้สึกสับสน

ปฏิพัทธ์ไม่แม้แต่จะหันมองเจ้าสาวของตัวเอง ทำให้อารยาสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและระยะห่างที่เขาสร้างขึ้น

เธอรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ต้องยอมรับความจริงว่าเธอกับเขากำลังจะกลายเป็นสามีภรรยากัน

น้ำเสียงของเขาไร้อารมณ์ในยามที่ให้คำสาบานว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต คำสัญญาที่ไม่จริงจังทำให้หญิงสาวนั้นเตรียมใจไว้ตั้งแต่เนิ่นๆว่าความสัมพันธ์ในครั้งนี้อาจไปไม่รอด

หลังพิธีเสร็จสิ้นแขกก็ทยอยเข้ามาอวยพร หญิงสาวได้แต่ฝืนยิ้ม พยายามทำให้งานนั้นมีบรรยากาศที่ดี ต่างจากปฏิพัทธ์ที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่เต็มใจ

หลังจากแขกทุกคนกลับไปแล้ว ทั้งคู่ก็ถูกพามาที่ห้องหอซึ่งตกแต่งอย่างสวยงาม ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของกำยาน อารยายืนมองเตียงกว้างที่มีดอกไม้โปรยปราย

เธอเคยจินตนาการว่าหากแต่งงานเธอจะรู้สึกอย่างไรในช่วงเวลาที่ต้องเข้าหอ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วความรู้สึกของเธอนั้นมันช่างว่างเปล่า

ปฏิพัทธ์ถอดเสื้อวางลงบนเก้าอี้ เขานอนหันหลังให้หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

อารยาเดินไปเปิดหน้าต่าง สูดอากาศเข้าปอดก่อนหันมองสามีป้ายเเดง เขาไม่แยแสเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะพูดคุยด้วย

“อย่าคาดหวังอะไรจากผม”

จู่ๆชายหนุ่มก็พูดขึ้นมา คำพูดของเขาไม่ควรมีอิทธิพลกับใจของหญิงสาวแต่ทำไมเธอถึงได้รู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลงกลางใจ

อารยาพยายามที่จะเข้มแข็ง เธอสูดลมหายใจลึกก่อนเอ๋ยตอบ

“ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณหรอกนะคะ คุณสบายใจได้ ถึงเราจะแต่งงานกันแล้วแต่ฉันก็จะไม่ทำให้คุณต้องลำบากใจ”

หญิงสาวให้คำสัญญาแต่มันไม่ได้มีความหมายกับชายหนุ่มเลย

ภายในห้องหอเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดเข้ามาทางหน้า อากาศเย็นสบายจึงไม่จำเป็นต้องเปิดเครื่องปรับอากาศ อารยาออกมานั่งที่ระเบียง รอจนกระทั่งปฏิพัทธ์หลับไปแล้ว เธอจึงค่อยๆเดินเข้ามาด้านใน หอบหมอนและผ้าห่มมานอนที่โซฟา กลัวว่าหากขึ้นไปนอนบนเตียงจะทำให้เขารู้สึกอึดอัด

แต่หญิงสาวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีโดยพ่อแม่ เธอไม่เคยนอนพื้นแข็งๆมาก่อน ถึงแม้ว่าโซฟาจะไม่แข็งเท่ากับพื้น แต่มันก็คับแคบเกินกว่าที่จะนอนได้สบาย

ตื่นเช้ามาหญิงสาวรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวและพบว่าสามีได้ออกไปจากห้องนี้แล้ว อารยาไม่รู้จะเริ่มทำอะไรก่อนดี เธอลาพักร้อนที่ทำงานเอาไว้ ในช่วงเวลานี้เธอก็จะกลายเป็นคนที่ว่างงานชั่วคราว

อารยาลงมาข้างล่าง เธอเข้ามาในครัวและเห็นว่าแม่ของปฏิพัทธ์กำลังทำขนมอยู่

“ทำอะไรหรือคะคุณป้า”

“ป้ากำลังทำขนมเทียนขนมเข่ง เดี๋ยวจะไหว้เจ้าแล้วก็เอาไปแจกคนด้วย อยากทำไหม”

อารยาพยักหน้าเบาๆก่อนที่เธอจะนั่งลงบนเก้าอี้ ช่วยแม่สามีทำขนม ถึงแม้ว่าจะเป็นการทำขนมครั้งแรกของเธอ ได้หญิงสาวก็ทำได้ดีเป็นที่น่าพึงพอใจ

“เมื่อคืนหลับสบายดีไหม”

“ค่ะ”

เธอไม่กล้าบอกความจริงว่าเธอนอนอยู่ที่โซฟาตลอดทั้งคืน อารยาไม่อยากให้คนอื่นต้องรู้สึกไม่สบายใจไปด้วย จึงเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียว

“ไม่ต้องห่วงนะหนูแอน อยู่ที่นี่มีคนรักหนูมากมาย”

อารยาก็ไม่ได้รู้สึกสบายใจสักเท่าไหร่แม้จะได้ยินคำพูดนั้น เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอสงบสุขได้ไม่นาน เพราะมีบางสิ่งบางอย่างกำลังรออยู่

“ปฏิพัทธ์เขาชอบกินขนมเข่ง เดี๋ยวแม่ฝากเอาไปให้เขาที่บริษัทเลยได้ไหม”

“ได้ค่ะ”

เธอตั้งใจจะออกไปข้างนอกอยู่แล้ว เมื่อรู้ว่าจะต้องเอาขนมไปฝากปฏิพัทธ์ เธอจึงทำอาหารง่ายๆอย่างสปาเก็ตตี้ขี้เมาเพื่อเอาไปให้เขารับประทานเป็นมื้อกลางวันด้วย

หญิงสาวตั้งใจทำเพราะเธอต้องการทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่าเธอกับเขาจะแต่งงานกันอย่างกะทันหันโดยไม่ได้ศึกษาดูใจกันก่อน แต่เธอก็จะค่อยๆเรียนรู้ จะดูแลเขาเท่าที่เธอนั้นจะดูแลได้

อารยาไม่ได้ถือสาแม้ว่าบางครั้งชายหนุ่มใจเย็นชาและพูดจาไม่ดี เธอเข้าใจทุกอย่าง การแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักคงทำให้เขารู้สึกอึดอัดมาก

“จริงๆอยากให้หนูฝึกทำน้ำใบเตยด้วย เพราะว่าตาปอนด์ชอบกินมาก”

“เดี๋ยวแอนจะแวะตลาดแล้วซื้อใบเตยมานะคะ”

“ไม่ต้องซื้อหรอกลูก ข้างหลังบ้านปลูกไว้เป็นกอเลย ถ้าหนูอยากทำเดี๋ยวแม่ให้คนไปเก็บมาให้”

“ได้ค่ะคุณป้า”

ถึงปฏิพัทธ์จะเย็นชาแต่อย่างน้อยๆทุกคนในครอบครัวของเขาก็ต้อนรับเธอเป็นอย่างดี โดยเฉพาะแม่สามีที่เอ็นดูเธอเป็นพิเศษ