ตอนที่ 2 แต่งงาน

ตอนที่ 2

แต่งงาน

ปฏิพัทธ์นั่งอยู่ที่โซฟาด้านล่าง เผชิญหน้ากับอารยา แม่และน้องสาวของเขา โชคดีที่วันนี้คุณย่าไม่อยู่ หากคุณย่าอยู่และรู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จะต้องโวยวายอย่างแน่นอน

เสียงทีวีถูกเปิดทิ้งไว้แต่ไม่มีใครสนใจ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบรีโมทก่อนกดปิดด้วยท่าทางหงุดหงิด เขาดื่มกาแฟไปหลายอึก แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

อารยานั่งก้มหน้านิ่ง เธอรู้สึกอายเกินกว่าที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาผู้คน

“มันเกิดอะไรขึ้นหนูแอน”

“คุณแม่ ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่มีอะไร”

ชายหนุ่มพยายามปฏิเสธ แต่ผู้เป็นแม่ก็ไม่เชื่อ จากสิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอมั่นใจว่าเมื่อคืนต้องเกิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นระหว่างอารยากับปฏิพัทธ์

“อย่าโกหกแม่ คิดว่าแม่โง่หรือไงตาปอนด์”

ชายหนุ่มเสยผมด้วยท่าทางหงุดหงิด เขาถอนหายใจเสียงดัง ในขณะที่น้องสาววางมือลงบนแขนพี่ชายเบาๆ

“อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ คุณแม่ก็แค่ถามไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

ปฏิพัทธ์ไม่ชอบที่แม่ทำแบบนี้ เขารู้สึกเหมือนถูกลากคอมาประจาน ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาแท้ๆ

“มันเป็นอย่างที่ป้าคิดใช่ไหม”

หญิงวัยกลางคนหันไปถามอารยาที่นั่งนิ่ง หญิงสาวไม่กล้าตอบเพราะดูเหมือนชายหนุ่มนั้นไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ แต่ปฏิพัทธ์รำคาญความเงียบงันของเธอ เขาจึงโพล่งออกไปทันที

“เมื่อคืนผมกับอารยานอนด้วยกัน ที่นี้ถ้าแม่รู้แล้วก็เลิกถามสักทีเถอะครับ”

หญิงวัยกลางคนยกมือทาบอก ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสองแต่การที่ลูกชายพูดขึ้นมาตรงๆแบบนี้ก็ทำให้เธอนั้นตกใจไม่น้อย

“เอาเป็นว่าเราสองคนแยกย้ายกันเถอะ”

“ไม่ได้นะ! ลูกมีอะไรกับหนูแอนแล้วก็ต้องรับผิดชอบ”

ชายหนุ่มแสดงอาการต่อต้าน

“คุณแม่ก็ต้องถามเขาก่อน ว่าเขายินดีที่จะให้เรารับผิดชอบหรือเปล่า”

เมื่อคืนเขาไม่ได้ตั้งใจ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความสมัครใจระหว่างเขากับเธอถึงแม้จะเกิดจากความมึนเมาก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องมานั่งรับผิดชอบ

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะคุณป้า แอนโอเคค่ะ”

“ยังไงป้าก็ไม่ยอม ยังไงหนูแอนก็ต้องแต่งงานกับตาปอนด์”

ชายหนุ่มลุกขึ้นทันที เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับเงื่อนไขที่แม่ของเขากำลังเสนอให้หญิงสาว เขาไม่ได้ต้องการที่จะแต่งงานกับเธอ

“นั่งลงเดี๋ยวนี้นะ แม่กำลังคุยกับหนูแอนอยู่”

“คุณแม่ควรทำความคิดเห็นของผมด้วย ไม่ใช่ยัดเยียดแบบนี้”

อารยาอึดอัดมาก เธอนั่งอยู่ตรงกลางในขณะที่สองแม่ลูกกำลังถกเถียงกัน

“คุณป้าคะ อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ แอนขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นแอนไม่ติดใจอะไร อย่าเอามาเป็นประเด็นเลยค่ะ”

หญิงสาวลุกขึ้นก่อนเดินออกมา เธอรู้สึกอายเกินกว่าที่จะนั่งอยู่ตรงนี้ ปาริฉัตรวิ่งตามออกมาติดๆ

“พี่แอน”

หญิงสาวหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะคว้าข้อมือของอารยาเอาไว้

“ปลาว่าพี่แอนทำแบบที่คุณแม่บอกดีกว่านะคะ”

“แต่พี่ชายของปลาไม่ได้อยากแต่งงาน”

“มันไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกค่ะ แต่ผู้หญิงอย่างเราเสียหายนะคะ”

“พี่ไม่ถือสาหรอกจ้ะ”

ปาริฉัตรชอบอารยามากกว่าศิริลักษณ์ คู่หมั้นคนปัจจุบันของพี่ชาย เธอจึงช่วยแม่เกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายยอมแต่งงานกับปฏิพัทธ์

“นะคะพี่แอน”

ปาริฉัตรอ้อน อารยาพูดไม่ออก ความจริงเธอรู้สึกเกรงใจแม่ของอีกฝ่ายเพราะสนิทสนมกันมานาน แต่เธอก็ไม่อยากให้เรื่องนี้มาผูกมัดชายหนุ่มเพราะดูเหมือนเขาจะไม่ต้องการแต่งงานกับเธอ

อารยาเดินทางกลับมาที่บ้านและคิดว่าทุกอย่างคงจะคลี่คลาย หากเธอเงียบไปสักคน เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็จะกลายเป็นแค่ความทรงจำที่เลือนลาง

แต่ใครจะไปคิดว่าแม่ของปฏิพัทธ์ได้เดินทางมาที่บ้านของเธอ ในช่วงเวลาที่เธอนั้นออกไปทำงาน ได้เล่าเรื่องทุกอย่างให้พ่อกับแม่ของเธอฟัง และเมื่ออารยากลับมาถึงบ้านช่วงเย็น พ่อกับแม่ก็ได้เข้ามาพูดคุยกับเธอเรื่องนี้

“ทำไมคุณป้าต้องเอาเรื่องนี้มาเล่าให้ คุณพ่อคุณแม่ฟัง”

“ก็เพราะว่าเขาหวังดี อยากจะรับผิดชอบลูก”

“แต่แอนไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ อีกอย่างแอนไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่เขาไม่เต็มใจ”

“จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจยังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบ”

อารยาถอนหายใจ ทำไมทุกคนต้องพยายามบีบคั้นเธอ

“แต่งงานเถอะลูก รู้ไหมว่าพ่อกับแม่ปวดใจแค่ไหนที่ลูกโกหก”

อารยารู้สึกผิดแต่เธอก็ไม่ได้อยากแต่งงาน ไม่ใช่ว่าเธอรังเกียจปฏิพัทธ์ แต่เธอรู้สึกได้ว่าเขาไม่ต้องการที่จะใช้ชีวิตกับเธอ อีกอย่างเขาก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ที่จะทำแบบนี้

“คุณปอนด์มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ทำแบบนี้คงไม่ดีนะคะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เดี๋ยวทางฝั่งนั้นเขาจะจัดการเอง ลูกแค่เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวก็พอ”

อารยาได้แต่ถอนหายใจ ลำพังหากเป็นคนอื่นเธอคงกล้าที่จะปฏิเสธอย่างง่ายดายแต่นี่เป็นคำขอร้องจากพ่อแม่ เธอห่วงใยความรู้สึกของทั้งสองมาก และรู้ดีว่าถ้าเธอไม่ยอมแต่งงาน ทั้งคู่คงจะทุกข์ใจ

“ก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณพ่อคุณแม่เลย”

เธอคงปฏิเสธไม่ได้แล้ว หากเป็นสิ่งที่พ่อแม่ต้องการและเป็นความสบายใจของทั้งสองเธอก็ไม่อยากปฏิเสธ แม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องแต่งงานกับปฏิพัทธ์

เขาดูเป็นคนที่เข้าถึงยาก แม้ว่าเธอจะสนิทสนมกับพี่ชายและน้องสาวของเขา แต่เธอกลับไม่เคยสนิทสนมกับเขาเลย ถึงจะรู้จักกันมานานหลายปีแล้ว แต่เขาเป็นคนเดียวที่เธอหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้อยู่เสมอ