บทที่ 6 : ละครฉากใหญ่ในห้องประชุม

บทที่ 6 : ละครฉากใหญ่ในห้องประชุม

สัปดาห์แรกของการฝึกงานผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับพนักงานทั่วไป แต่สำหรับ ฌาณิณ มันคือสัปดาห์แห่งการแสดงละครที่เหนื่อยที่สุดในชีวิต

ตามข้อตกลง... เตโช รักษาระยะห่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ ที่ออฟฟิศ เขาคือท่านประธานผู้แสนเย็นชาและเข้มงวด เขาเรียกเธอว่า "คุณฌาณิณ" ทุกคำ สั่งงานผ่านเลขา หรือไม่ก็ตำหนิงานของเธอในที่ประชุมอย่างไม่ไว้หน้า จนพนักงานคนอื่นๆ เริ่มซุบซิบว่าเด็กฝึกงานคนนี้คงไปเหยียบหางท่านประธานเข้าให้แล้ว

"เฮ้อ... โดนแก้แบบรอบที่สามแล้วนะ" ฌาณิณถอนหายใจพรืด ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง บนหน้าจอคอมพิวเตอร์โชว์คอมเมนต์สีแดงเถือกจากบอสเตโช

‘สเกลเพี้ยน เลือกวัสดุไม่แมตช์ ไปทำมาใหม่’

"อย่าเพิ่งท้อนะน้องณิณ บอสแกก็เนี้ยบแบบนี้แหละ พี่โดนมาเป็นปีจนชินแล้ว" นนท์ รุ่นพี่คนเดิมเลื่อนเก้าอี้เข้ามาปลอบพร้อมยื่นแก้วชานมไข่มุกให้ "เอานี่ไปกินแก้เครียด พี่เลี้ยงเอง"

"ขอบคุณค่ะพี่นนท์ พี่นนท์ใจดีที่สุดเลย" ฌาณิณยิ้มกว้าง รับแก้วน้ำมาดูดอึกใหญ่ให้ชื่นใจ

โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... การกระทำนั้นตกอยู่ในสายตาคมกริบของใครบางคนที่ยืนกอดอกมองลงมาจากห้องทำงานชั้นลอยผ่านกระจกใส เตโชหรี่ตามองแก้วชานมในมือเธอ สลับกับรอยยิ้มหวานหยดที่ส่งให้ผู้ชายอื่น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาถูกหยิบขึ้นมาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ทันที

ครืด...

โทรศัพท์ของฌาณิณสั่นบนโต๊ะ เธอหยิบขึ้นมาดู Boss Techo: ‘ชานมอร่อยมากไหม?’ Boss Techo: ‘เอาเวลาไปแก้งาน ดีกว่ามานั่งปั้นหน้ายิ้มให้ผู้ชาย’

ฌาณิณหน้าตึงขึ้นมาทันที เธอเงยหน้ามองขึ้นไปที่ห้องกระจกด้านบน เห็นเตโชยืนจ้องลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนรูปปั้น เธอเม้มปากแน่น พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

Janin: ‘พี่นนท์แค่มีน้ำใจค่ะ บอสอย่าพาล’ Boss Techo: ‘เดี๋ยวนี้กล้าต่อปากต่อคำ? เข้ามาพบฉันในห้องประชุมเล็ก... เดี๋ยวนี้ เอาแบบที่แก้แล้วเข้ามาด้วย’

...

ห้องประชุมเล็ก (โซนผู้บริหาร)

ห้องประชุมนี้ตั้งอยู่หลบมุมในสุด มักใช้คุยความลับหรือโปรเจกต์สำคัญ ผนังเป็นกระจกเก็บเสียงแต่ติดฟิล์มฝ้าทึบแสงครึ่งล่าง ทำให้คนภายนอกมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านในถ้านั่งอยู่

ฌาณิณเปิดประตูเข้าไปพร้อมม้วนกระดาษแบบแปลน หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เตโชนั่งรออยู่ที่หัวโต๊ะเพียงลำพัง เขาปลดเนกไทให้หลวมลงเล็กน้อย ท่าทางผ่อนคลายต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ

"มาแล้วค่ะบอส... นี่แบบที่แก้..." ฌาณิณยังไม่ทันจะวางกระดาษลงบนโต๊ะ ข้อมือเล็กก็ถูกกระชากอย่างแรงจนร่างของเธอถลาเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

"ว้าย!" ฌาณิณอุทานด้วยความตกใจ รู้ตัวอีกทีเธอก็ลงไปนั่งซ้อนอยู่บนตักแกร่งของท่านประธานเสียแล้ว เตโชรวบเอวเธอไว้แน่นด้วยแขนข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างหมุนเก้าอี้ให้หันหลังเข้าหาประตู... เพื่อให้แผ่นหลังกว้างของเขาบังร่างเธอไว้ เผื่อมีใครเปิดประตูเข้ามา

"บอส! เดี๋ยวใครมาเห็น!" ฌาณิณกระซิบเสียงตื่น พยายามจะลุกหนี

"ไม่มีใครกล้าเข้ามาถ้าฉันไม่เรียก" เตโชตอบเสียงเรียบ แต่จมูกโด่งเริ่มซุกไซ้ที่ซอกคอเธออย่างหิวกระหาย "ไหน... ชานมมันอร่อยตรงไหน ให้ฉันชิมหน่อยซิ"

"อื้อ... อาเต..." เขาไม่รอคำตอบ ประทับริมฝีปากลงมาปิดปากเธอทันที จูบของเขาเจือไปด้วยรสชาติของกาแฟขมปร่า ตัดกับรสหวานของชานมที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเธอ ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันดูดดึงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่โอบเอวเริ่มเลื้อยขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อสูทตัวนอกของเธอออกอย่างชำนาญ

"อื้ม..." ฌาณิณเริ่มเคลิ้ม มือเล็กขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มที่ท้ายทอยเขาแน่น ความตื่นเต้นจากการทำเรื่องต้องห้ามในสถานที่ทำงาน... ในห้องประชุมที่ผนังเป็นกระจก... มันกระตุ้นให้อะดรีนาลีนในเลือดสูบฉีดแรงกว่าปกติ

เตโชถอนริมฝีปากออกช้าๆ ทั้งที่ตายังเชื่อมประสานกัน "หวาน..." เขาพึมพำ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ "แต่หวานสู้ปากเธอไม่ได้"

"คนบ้า..." ฌาณิณหน้าแดงจัด หอบหายใจแฮ่ก "เรียกมาดุเรื่องงานไม่ใช่เหรอคะ?"

"ก็กำลังตรวจอยู่นี่ไง" เขาแกล้งทำหน้าขรึม มือหนาเอื้อมไปหยิบแปลนงานที่ตกอยู่บนโต๊ะมากางออก โดยที่ยังกอดเอวเธอไว้บนตัก "ตรงนี้... สเกลผิด" เขาชี้ไปที่จุดหนึ่ง พร้อมกับที่มืออีกข้างที่ว่างอยู่... เลื่อนลงไปสัมผัสต้นขาเนียนภายใต้กระโปรงทรงสอบผ่าข้าง

"อ๊ะ! อาเต... อย่าจับตรงนั้น..." ฌาณิณสะดุ้ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ทำไม? กลัวพี่นนท์ของเธอมาเห็นเหรอ?" น้ำเสียงเขาเริ่มขุ่นมัวอีกครั้งเมื่อเอ่ยชื่อบุคคลที่สาม นิ้วแกร่งบีบคลึงต้นขาด้านในเบาๆ เป็นการลงโทษ

"ไม่เกี่ยวกันเลยนะคะ... อื้อ... พอแล้ว เดี๋ยวมีคนเข้ามา"

"บอกแล้วไงว่าล็อกประตูแล้ว" เตโชไม่ฟัง เขาซุกหน้าลงกับอกอิ่มผ่านเนื้อผ้า สูดดมกลิ่นกายสาวอย่างหลงใหล "คืนนี้ไปคอนโดฉันไหม?"

"ไม่ได้ค่ะ วันนี้ณิณนัดเพื่อนสมัยเรียนไว้" ฌาณิณปฏิเสธเสียงสั่น พยายามแกะมือปลาหมึกของเขาออก

เตโชเงยหน้าขึ้นทันที คิ้วขมวดมุ่น "ผู้หญิงหรือผู้ชาย?"

"ผู้หญิงค่ะ... ยัยแพร เพื่อนสนิทณิณไง"

"อืม... แล้วไป" สีหน้าเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย "งั้นเสร็จแล้วรีบกลับ อย่าเถลไถล เดี๋ยวฉันไปรับ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ณิณกลับเองได้ อาเตทำงานไปเถอะ"

"ฌาณิณ..." เสียงเขาเริ่มดุ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ทั้งคู่สะดุ้งเฮือก "บอสคะ... ฝ่ายการตลาดมารอพบแล้วค่ะ" เสียงเลขาหน้าห้องดังลอดเข้ามา

เตโชสบถเบาๆ อย่างหัวเสีย เขาจำใจต้องปล่อยมือจากเอวคอด "ลุกขึ้น... จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย" เขาสั่งเสียงกระซิบ

ฌาณิณรีบดีดตัวลุกขึ้นจากตักเขา จัดเสื้อสูทและกระโปรงให้เข้าที่ ใบหน้ายังแดงระเรื่อไม่หาย เตโชเองก็ขยับเนกไทให้เข้าที่ ปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมเป็นท่านประธานผู้ทรงอำนาจภายในเสี้ยววินาที

"เชิญเข้ามา" เขาตะโกนบอกอนุญาต

เมื่อประตูเปิดออก เลขาสาวเดินนำทีมการตลาดเข้ามา ฌาณิณยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างโต๊ะ แสร้งทำเป็นกำลังม้วนเก็บแบบแปลน "งั้น... ดิฉันขอตัวไปแก้แบบตามที่บอสสั่งนะคะ" เธอพูดเสียงเป็นงานเป็นการ

"อืม... ทำให้ดีกว่านี้ อย่าให้เสียชื่อสถาบัน" เตโชตอบกลับเสียงเรียบ สายตาเย็นชาเหมือนเดิม แต่ในจังหวะที่ฌาณิณเดินสวนเขาออกไป มือหนาของเขาลอบยัดบางอย่างใส่มือเธออย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

ฌาณิณกำสิ่งนั้นไว้แน่น รีบเดินออกจากห้องประชุม หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อออกมาพ้นสายตาคน เธอแบมือออกดู มันคือ 'คีย์การ์ดสีดำ'... คีย์การ์ดห้องส่วนตัวของเขาที่เพนต์เฮาส์ ใบที่เธอเคยคืนให้เขาไปเมื่อเช้า

พร้อมกับข้อความไลน์ที่เด้งขึ้นมา

Boss Techo: ‘เลิกงานแล้วไปรอที่ห้อง... คืนนี้ฉันจะตรวจร่างกายเธอให้ละเอียดกว่าตรวจแบบ’

ฌาณิณกำคีย์การ์ดแนบอก ใบหน้าร้อนผ่าว เธอรู้ดีว่า ‘การตรวจร่างกาย’ ของเขาหมายถึงอะไร และที่น่าละอายที่สุดคือ... ร่างกายของเธอกำลังเรียกร้องให้ถึงเวลานั้นเร็วๆ

ในสงครามประสาทระหว่างเจ้านายกับเด็กฝึกงาน... ดูเหมือนว่าผู้ชนะ จะไม่ใช่คนที่ถืออำนาจเหนือกว่า แต่เป็นคนที่ ‘อยาก’ มากกว่าต่างหาก