บทที่ 1 : เส้นกั้นบางๆ ที่มองไม่เห็น - 1

บทที่ 1 : เส้นกั้นบางๆ ที่มองไม่เห็น

นาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องนั่งเล่นเปลี่ยนตัวเลขเป็น 00:00 น.

เสียงฝนด้านนอกเริ่มซาเม็ดลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบรางระบายน้ำเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันไม่ได้ช่วยให้พายุในใจของ 'เตโช' สงบลงได้เลยแม้แต่น้อย

ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ ยังคงยืนอยู่ที่เดิม... จุดเดิมที่เพื่อนรักของเขาเดินจากไปเมื่อชั่วโมงก่อน เตโชหมุนแก้วทรงร็อกในมือเล่น น้ำแข็งก้อนกลมที่เคยใสสะอาดบัดนี้เริ่มละลายจนเกือบหมด สื่อถึงความอดทนของเขาที่กำลังถูกเจือจางลงเรื่อยๆ

เขาไม่ได้โกรธภูธเรศที่ทิ้งลูกสาวไว้ เขาโกรธตัวเอง... โกรธที่ไม่ปฏิเสธไปให้เด็ดขาดกว่านี้

"บ้าชิบ"

ชายหนุ่มสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะกระดกของเหลวสีอำพันก้นแก้วเข้าปากจนหมดฤทธิ์ร้อนแรงของแอลกอฮอล์ไหลวาบลงสู่ลำคอ แต่มันกลับไม่ร้อนเท่าภาพที่ติดอยู่ในหัว

ภาพดวงตากลมโตคู่สวยที่มองเขาด้วยแววตาประหลาด ภาพริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่เอ่ยรับคำสั่งเขาอย่างว่าง่าย และกลิ่น... กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนแป้งเด็กผสมกลิ่นวานิลลาที่ยังลอยวนเวียนอยู่ในจมูก

เตโชกระแทกแก้วลงบนเคาน์เตอร์ เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติสัมปชัญญะของสถาปนิกผู้เยือกเย็นกลับคืนมา บ้านหลังนี้คืออาณาจักรของเขา คือพื้นที่ส่วนตัวที่เขาหวงแหน กฎระเบียบทุกอย่างเขาเป็นคนกำหนด และมันต้องเป็นไปตามนั้น

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ดังกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดมัน ดึงสติของเตโชให้กลับมาตื่นตัวอีกครั้ง สัญชาตญาณนักล่าในกายตื่นเพริด เขาค่อยๆ หันกลับไปมองยังทิศทางของเสียง

แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นทำให้เห็นเงาร่างเล็กยืนอยู่ที่โถงทางเดินหน้าห้องนอนฝั่งปีกซ้าย ฌาณิณ อยู่ในชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินสีครีมยาวคลุมเข่า ดูเรียบร้อยมิดชิดในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับเตโช ผ้าเนื้อดีที่ทิ้งตัวลูไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างสาวสะพรั่งนั้น มันกลับดูยั่วยวนยิ่งกว่าการเปลือยเปล่าเสียอีก

ผมยาวสลวยที่เคยถูกรวบตึงไว้เมื่อตอนหัวค่ำ ตอนนี้ถูกปล่อยสยายลงมาเคลียไหล่มน ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางทำให้เธอดูเด็กลงและน่าทะนุถนอม แต่แววตาที่มองฝ่าความมืดมาที่เขานั้น... ไม่มีแววของความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

"อาบอกแล้วใช่ไหม..." เตโชเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ "ว่าหลังสี่ทุ่มห้ามออกมาเพ่นพ่าน"

ฌาณิณสะดุ้งเล็กน้อยกับน้ำเสียงดุดันนั้น มือเล็กบีบเข้าหากันแน่นที่หน้าท้อง "ณิณ... ณิณหิวน้ำค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "ในห้องไม่มีน้ำดื่ม ณิณเลยจะออกมา..."

"ในตู้เย็นมีน้ำแร่ อาให้แม่บ้านเตรียมไว้ให้แล้ว เธอไม่ได้เปิดดูหรือไง?" เขาขัดขึ้นก่อนที่เธอจะพูดจบ

"ณิณ... ณิณคงมองไม่ดีเอง ขอโทษค่ะ" หญิงสาวก้มหน้างุด ราวกับเด็กที่ทำความผิดแล้วโดนผู้ใหญ่ดุ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เตโชจ้องมองร่างเล็กที่ยืนก้มหน้านิ่ง ความรู้สึกผิดสายหนึ่งแล่นเข้ามาในอก เขาอาจจะดุเกินไป... เธอเพิ่งมาอยู่คืนแรก อาจจะยังไม่คุ้นชินกับสถานที่

"ช่างเถอะ" เตโชถอนหายใจยาว เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์บาร์ไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำแร่ออกมา แล้วเดินตรงเข้าไปหาเธอ

ทุกย่างก้าวที่เขาขยับเข้าใกล้ หัวใจของฌาณิณเต้นรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอยังจำสัมผัสทางสายตาเมื่อครู่ได้ดี สายตาที่เหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

เตโชหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงหนึ่งช่วงแขน ความสูงที่ต่างกันทำให้ฌาณิณต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงไฟจากด้านหลังทำให้เงาของเขาทาบทับลงมาจนมิดตัวเธอ

"เอ้า" เขายื่นขวดน้ำเย็นเฉียบให้

"ขอบคุณค่ะ" ฌาณิณยื่นมือออกไปรับ