Chapter 18

เช้าวันใหม่ที่สุดทรมานของผม เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาไปเกือบเช้า พอได้นอนเติมแรงก็นอนไปได้แค่แป๊บเดียวผมก็สะดุ้งตื่นแล้วเพราะกลัวว่าคนข้างกายจะตื่นขึ้นมาทำอะไรผมอีก เมื่อคืนคุณเรย์ก็ไม่ได้เข้ามาที่ห้องเลยเปิดโอกาสให้คุณแพทริคได้ทำตามใจของเขาเต็มที่

“ฮึก” ถึงผมจะรู้สึกเกลียดคุณเรย์แต่ก็คงไม่เท่ากับคุณแพทริคที่ทำร้ายทั้งกายและใจของผมในเวลาเดียวกัน แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็เลวพอ ๆ กันนั่นแหละ

“หยุดร้องสักทีกูจะนอน” เสียงแหบพร่าของคุณแพทริคพูดบอกอย่างนึกรำคาญที่ผมตื่นมาก็เอาแต่นอนร้องไห้นึกถึงการกระทำของเขาเมื่อคืนที่มันรู้สึกแย่มากอย่างหาคำอธิบายมาพูดบอกไม่ได้

“อึก” ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นปิดเสียงร่ำไห้ของตัวเอง ร่างบางหมดสภาพหยัดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนหย่อนขาเรียวลงเตียง

ขาเรียวสั่นเทาไม่เป็นท่าเมื่อผมลุกขึ้นยืนตรง ความเจ็บจากช่องทางด้านหลังเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเลยก็ว่าได้

พรึ่บ!

เดินออกจากที่นอนมาได้ไม่นานร่างบางของผมกลับล้มฟุบลงไปกองอยู่กับพื้นจนก้นกลมกระแทกเข้ากับพื้นห้องอย่างแรงจนความเจ็บของช่วงล่างทวีคูณเพิ่มไม่รู้กี่เท่า

“ฮ ฮึกก” น้ำตาหยดใสก็พลอยไหลรินออกจากดวงตากลมไปด้วยอย่างห้ามไม่อยู่

“น่ารำคาญจังวะ!” คนที่นอนไม่เต็มอิ่มบนเตียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนร่างเปลือยท่อนบนจะลุกขึ้นจากเตียงมารั้งเอาร่างบางของผมให้ลุกขึ้น

“ปล่อย!” แขนเรียวพยายามสะบัดมือหนาของเขาออกไม่ให้สัมผัสโดนตัวเอง

“ลุกขึ้นแล้วก็เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที” เสียงนิ่งของคุณแพทริคพูดบอกอีกรอบพร้อมกับสายตานิ่งคมที่ก้มมองลงมาตาม น่ารำคาญแล้วจะมายุ่งด้วยทำไม!

แอ๊ดดดด~

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเปิดประตูห้องนอนก็ดังขึ้นก่อนร่างสูงในชุดเชิ้ตขาวทำงานของคุณเรย์จะเดินเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้นวะ” เสียงนิ่งของเขาพูดถามพลางปรายตามามองผมที่ยังนั่งกองอยู่กับพื้น

“ลุกขึ้นมา” คุณเรย์พูดตอบอีกครั้งพร้อมเดินเข้ามาใกล้ผมก่อนมือหนาจะยื่นเข้ามาตรงหน้าหวังให้ผมจับและหยัดหลักยืนขึ้น

“หึ” เสียงเค้นขำของคุณแพทริคดังขึ้นเมื่อมือเล็กยื่นจับเอามือของคุณเรย์ไว้และคุณเรย์เองก็ช่วยพยุงผมขึ้นด้วย

“มึงมาทำไม วันนี้เป็นวันของกูกับมัน” คุณแพทริคพูดถามอย่างไม่สบอารมณ์พลางเดินไปหยิบบุหรี่ขึ้นคาบที่ปากหยัก

“เมื่อวานก็ไม่ใช่วันของมึง ยังมาอยู่กับพวกกูทั้งวันเลย วันนี้ทำไมกูจะอยู่ด้วยไม่ได้” ใช่อยู่ที่เมื่อวานเป็นวันสุดท้ายของคุณเรย์ เพราะเราต้องซื้อของเข้าห้องใหม่คุณแพทริคเลยเข้ามามีส่วนร่วมด้วย

เจ้าของร่างเปลือยท่อนบนของคุณแพทริคไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากเดินออกไปทางระเบียงเพื่อจัดการแท่งบุหรี่ที่คาบไว้ในปาก

คุณเรย์เองก็เริ่มหันมาให้ความสนใจผมมากขึ้นด้วย ดวงตาคมไล่มองตามผิวขาวที่มีรอยจ้ำแดงขึ้นเต็มพื้นที่ เขาคงรู้ว่าเป็นรอยจากอะไรและจากใคร

“กูหิวข้าวแล้ว รีบไปอาบน้ำแล้วออกไปกินข้าวข้างนอกกับกู” คุณเรย์พูดบอกก่อนร่างบางของผมจะพยักหน้ารับ จะถือว่ารอบนี้แทนการขอบคุณที่เข้ามาช่วยผมจากการล้มเมื่อกี้ละกัน

เรย์/แพทริค :

ร่างสูงของเรย์เดินเข้าใกล้ร่างสูงของแพทริคที่ยืนหันหลังพ่นควันขาวอยู่ตรงระเบียงด้านนอก เขาไม่ติดเรื่องที่อีกคนทำร้ายร่างกายของเด็กนอกคอกเพราะก็คงจะเข้าใจอารมณ์ตอนนั้นดี แต่ที่เขาแอบนึกขำไม่ได้เพราะรอยแผลจากแรงตบที่มุมปากของคนตัวเล็กดันมีร่องรอยของการทำแผลเรียบร้อยแล้ว

“เมื่อคืนเป็นอย่างไร กูเปิดทางให้ทั้งคืน?” เรย์พูดถามพลางล้วงเอาซองบุหรี่นอกราคาแพงของตัวเองในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาคีบไว้ในซอกระหว่างนิ้วยาว

“ก็ดี” แพทริคพูดตอบสั้น ๆ พลางสูบเอาควันขาวขุ่นเข้าปอดเฮือกใหญ่ เรย์เค้นขำอีกรอบกับความปากแข็งของลูกพี่ลูกน้องตัวเอง

“ก็ดีเองเหรอวะ ถ้ามันแค่คำว่าก็ดีทำไมสภาพของมันถึงหนักขนาดนี้ล่ะ” เรย์ยังคงพูดปั่นแพทริคไม่หยุดพลางสูบเอาควันขาวของแท่งบุหรี่ในมือหนาเข้าปอดเฮือกใหญ่ด้วยเหมือนกัน

“ก็เพราะมันดีมากไม่ใช่หรือไงมึงถึงอยากให้กูลองอีกรอบ” แพทริคเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล อีกคนนั่นแหละที่แอบไปกินกันสองคนแล้วมาบอกเขาทีหลังว่าให้ลองอีกทีเพราะมันเด็ดมาก

“กูก็แค่ไม่รู้ว่าเราจะแข่งเรื่องของมันไปทำไม แค่เรื่องงานเราก็แข่งกันเหนื่อยฉิบหายอยู่แล้ว” เรย์พูดบอกเชิงระบายความรู้สึกในใจ ทุกวันนี้ทั้งคู่แข่งขันกับเกือบทุกเรื่องเพื่อให้ผู้ใหญ่พึงพอใจในตัวเอง แข่งกันมาตั้งแต่เกิดจนโตมันเลยเป็นเรื่องที่เริ่มน่าเบื่อเข้าเต็มทีสำหรับเขาทั้งคู่

“ทุกวันนี้เราก็ไม่ต่างจากการใช้เมียร่วมกันเลย” แพทริคพูดขึ้นบ้าง เขาเองก็เห็นด้วยกับอีกคนอยู่มากเรื่องการแข่งขันที่มันดูไร้สาระที่สุดรอบนี้

เป็นช่วงเวลาที่ลูกพี่ลูกน้องในวัยเดียวกันได้พูดคุยกันมากขึ้นหลังจากที่พวกเขาไม่ค่อยได้มีเวลาแบบนี้ร่วมกัน

“แล้วเรื่องแต่งงาน” เรย์นิ่งไปไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายังจำเป็นต้องเอาคนตัวเล็กมาแต่งงานกับตัวเองให้ได้อยู่ดีเพราะไม่อย่างนั้นพ่อของเขาคงเล่นงานแน่ ๆ

แพทริคเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเหมือนกัน ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะยอมสงบศึกกันเพียงครู่แต่อย่างไรคนตัวเล็กก็ต้องแต่งงานและมีลูกกับเขาให้ได้

“กูจะพามันออกไปกินข้าวข้างนอก มึงคงไม่ว่าอะไร” เรย์พูดบอกพลางยกยิ้มบางที่มุมปากก่อนพ่นควันขาวขุ่นออกจากปอดอีกรอบ

“ไม่ว่าหรอกเพราะกูจะไปด้วย” แพทริคพูดตอบก่อนก้นบุหรี่ที่ถือจะถูกดับเข้ากับที่เขี่ยบุหรี่ที่วางอยู่ในที่ประจำ แล้วร่างสูงเปลือยท่อนบนก็เดินเข้าห้องไปเพื่อเตรียมตัวเองสำหรับอาหารเช้ามื้อแรกของวัน

ดวงตาคมของเรย์มองตามแผ่นหลังหนาของแพทริคที่กำลังเดินเข้าห้องน้ำด้วยสายตานิ่งไร้ความรู้สึกยากเดาความหมาย

ไม่นานเกินรอ เสียงโวยวายของคนตัวเล็กที่เข้าไปอาบน้ำก่อนแล้วก็ดังขึ้นให้ได้ยิน

“ไม่! อึก...ยะ..อย่า พอแล้ว” เรย์ยกยิ้มอย่างรู้เหตุการณ์ข้างในว่าเกิดอะไรขึ้น เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าระเบียงพลางหันหน้าเข้าหาวิวนอกเมืองยามเช้าที่แสนวุ่นวาย

“อ๊ะ...อื้อ ออ ต้นน้ำเจ็บ” เสียงครางลั่นของคนตัวเล็กเป็นเหมือนเสียงประกอบฉากวิวที่เขามองไปโดยปริยาย เรย์ยังคงสูบเอาบุหรี่ในมือแบบนั้นเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้สึกอะไรแต่กลางกายตนกลับเริ่มคับแน่นจากขนาดที่ขยายเพิ่มขึ้นเอง

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

สองคนในห้องน้ำจะรู้ไหมว่าเสียงของพวกเขามันไม่ได้ถูกเก็บไว้เลยสักนิด เสียงเนื้อกระทบกันบ่งบอกทุกจังหวะที่ร่างบางกำลังโดนกระทำ อดไม่ได้ที่ภาพร่างเปลือยขาวที่โดนตนกระแทกเมื่อสองวันก่อนจะแทรกเข้ามาในหัวให้นึกถึง

เรย์รีบจัดการกับบุหรี่ในมือให้หมดก่อนเดินตามเข้าไปในห้องน้ำที่สองคนกำลังบรรเลงบทรักกันอยู่ ร่างสูงยืนพิงขอบประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ปิดไว้มองภาพสองคนตรงหน้าที่กำลังเข้าได้เข้าเข็มพลางถอดกางเกงตัวเองออกเอาแก่นกายใหญ่เข้ามือหนามารูดรั้ง

“คุณเรย์! ไม่นะ...อ๊ะ...อ๊า...ไม่” ดวงตากลมฉ่ำปรือของคนที่กำลังโดนคนด้านหลังซอยถี่หันมามองเขา เมื่อสายตาอ้อนวอนอย่างรู้เหตุการณ์ดีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

“ไม่อะไร?” เรย์เดินเข้าใกล้คนตัวเล็กที่อยู่ในท่ายืนก้มโค้ง ต้นน้ำยังคงมองตามทุกการก้าวเท้าของเขาทั้งร่างเปลือยของตัวเองยังโดนแพทริคกระแทกกระทั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ จากทางด้านหลัง

“อ้าปาก” คนตรงหน้าพูดบอกพลางจับเอาท่อนเนื้อใหญ่จ่อเข้ากับริมฝีปากบางสวยของร่างบางที่ยังปิดสนิทอยู่

“อึก” ต้นน้ำพยายามเลี่ยงหน้าหนีแต่ก็ทำแบบนั้นได้ไม่ง่ายเพราะถูกแขนแกร่งของแพทริครั้งตัวเอาไว้อยู่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นไม่ปล่อยให้พวกเขาได้ทำตามใจตัวเองเกินไป

ปึก!

“อ๊ะ! อุก...” ต้นน้ำสะดุ้งตัวโยนขึ้นเมื่อแพทริคกระแทกดันแก่นกายใหญ่เข้ามาอย่างแรงจนเผลอเปิดปากออก ก่อนเรย์จะจับตัวตนใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยของตัวเองป้อนเข้าโพรงปากนุ่มของคนตัวเล็กได้อย่างง่ายดาย

น้ำตาหยดใสไหลคลอขอบตาสวยอย่างห้ามไม่ได้กับความอึดอัดที่เกิดขึ้นทั้งช่วงบนและช่วงล่าง ต้นน้ำเหมือนคนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ ถึงแม้ว่าครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่คนตัวเล็กก็ไม่เคยชินกับความใหญ่โตของพวกเขาทั้งคู่เลย

“อึก...อื้ออ ออ อ่อยอ้นอ้ำ อ๊อก อ๊อก อ๊อก!” เสียงหยาบโลนดังขึ้นเมื่อแก่นกายใหญ่ของเรย์ขยับเข้าออกปากนุ่มของร่างบางที่อ้าค้างรับ

“แน่นเหมือนเดิมเลย” แพทริคขบฟันกรามแน่นเพราะแรงตอดรัดของช่องทางรักที่ตัวเองกำลังอัดกระแทกกระทั้นตลอดหลายนาทีที่ผ่านมา มือหนายื่นจับเอวบางไว้หวังยึดแรง

กลุ่มผมนุ่มของต้นน้ำถูกมือหนาของเรย์สอดเข้าแทรกให้ขยับปากเข้าตามจังหวะที่เขาต้องการ

“อ๊อก อ๊อก อ๊อก! เอ็บแอ้ว อื้อ ออ” ร่างบางสั่นเทากับจังหวะซอยเอวของคนด้านหลังจนปากเล็กขึ้นรูดรั้งแก่นกายใหญ่ในปากอย่างห้ามไม่ได้เพราะแรงส่งของคนด้านหลังที่สอบเอวเข้าไปในจังหวะที่ลงตัว

พวกเขามันเลวที่สุดเท่าที่ต้นน้ำเองก็เคยได้เจอมา น้ำตาหยดใสเริ่มไหลรินออกมาให้เห็นเมื่อเริ่มรู้สึกรับความเลวร้ายของพวกเขาไม่ไหวแล้ว แต่ภาพความเสียใจตรงหน้ากลับสร้างแรงอารมณ์ให้กับร่างสูงทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี มันเป็นความสุขของพวกเขาที่คนตัวเล็กตรงกลางเจ็บปวด ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไรและนั่นก็เท่ากับความสุขของพวกเขาเท่านั้น

“อุ้มมันแล้วเอาของมึงเข้ามา” แพทริคพูดบอก ร่างบางตรงกลางจะถูกร่างสูงของทั้งคู่ช่วยกันจับอุ้มในท่าอุ้มแตงจนแก่นกายใหญ่ของแพทริคหลุดออก

“ไม่! ต้นน้ำยอมแล้ว ขอร้อง..ต้นน้ำเจ็บ ฮ ฮึกก” คนตัวเล็กพยายามร้องขอชีวิตตัวเองเต็มที่อีกรอบแต่ก็ไม่ได้ผลเหมือนเดิม

ต้นน้ำถูกจับให้อยู่ในท่าอุ้มแตงก่อนโดยหันหน้าเข้าหาเรย์ แขนแกร่งของแพทริคช่วยประคองเอาใต้เข่าทั้งสองข้างไว้ให้ก่อนมือหนาข้างหนึ่งของเรย์จะยื่นเข้าจับตัวตนใหญ่โตของตัวเองเข้าสอดช่องทางบวมของคนตรงกลาง

สวบบ!

“อื้อออ แน่นฉิบ~” เขาสบถบ่นออกมาท่ามกลางความเจ็บปวดจนพูดไม่ออกของคนตรงกลางอย่างต้นน้ำ ทิ้งช่วงไว้ไม่นานแพทริคก็ยื่นมือข้างที่สะดวกจับแก่นกายใหญ่ของตัวเองเข้าสอดช่องทางรักแน่นของตันน้ำด้วย

“กรี๊ดดดดดด!!!” ต้นน้ำกรีดร้องออกมากับความเจ็บที่พุ่งขึ้นถึงกระดูกสันหลังทั้งแก่นกายอันที่สองยังสอดเข้ามาได้เพียงแค่ส่วนปลายบานหยักเท่านั้น แพทริคยอมถอดออกเพราะสู้แรงตอดของปากช่องทางนั้นไม่ไหว

“ขนาดโดนกูเอาไปไม่รู้กี่รอบยังแน่นได้ขนาดนี้อีกเหรอวะ?” แพทริคเริ่มพยายามสอดแก่นกายใหญ่เข้าช่องทางแน่นที่มีแก่นกายอีกอันค้างอยู่ด้านในอีกรอบ เรย์ถอดดึงตัวตนใหญ่ของตนเองออกมาครึ่งหนึ่งเพื่อให้ลูกพี่ลูกน้องได้สอดท่อนเนื้อนั้นได้ง่ายมากขึ้นอย่างเห็นดีเห็นงาม

สวบบ!

“อ๊ากกกก!! ต้นน้ำไม่ไหวแล้ว อึก!” ร่างบางตรงกลางดิ้นพล่านเมื่อแก่นกายใหญ่ทั้งสองอันเข้าสอดแล้วดันเข้ามาพร้อมกันในรอบเดียวจนช่องทางรักด้านล่างฉีกขาดอย่างไม่ต้องตั้งคำถามเพราะกลิ่นสนิมเลือดที่โชยมาให้ได้กลิ่น19.