Chapter 19

ปึก ปึก ปึก ปึก

แก่นกายทั้งสองแท่งสลับกันกระแทกเข้าออกเป็นจังหวะ แพทริคยังคงใช้แขนกำยำของตัวเองอุ้มเอาร่างบางของต้นน้ำไว้ไม่ปล่อย

“อื้ออ อ๊ะ พอได้แล้ว ฮืออ อ” เสียงครางสั่นเทาสุดจะห้ามของต้นน้ำยังดังขึ้นให้ได้ยินเรื่อย ๆ กับทุกจังหวะของลำยาวที่สลับซอยเข้าย้ำจุดกระสันของตนเอง ไม่ทิ้งจังหวะให้ได้หายใจทั่วท้อง

แขนเรียวของคนตรงกลางยกขึ้นกอดคอของเรย์ไว้แน่นอย่างกลัวตัวเองจะตก แต่สามีทั้งสองคนของคนตัวเล็กคงไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น

“แน่นฉิบ ซี้ดดด~” อดไม่ได้ที่แพทริคจะครางต่ำในลำคอเพราะถูกโพรงนุ่มด้านในตอดรัดอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ต้นน้ำอึดอัด...เอามันออกไปที..อื้ออ อ อึก” แก่นกายใหญ่ทั้งสองยังสอดเข้าออกไม่หยุด ไร้ความสนใจคำพูดของจากคนตรงกลาง พวกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงเสียงน่ารำคาญเสียงหนึ่งเท่านั้น

ปึก ปึก ปึก ปึก

เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นเป็นจังหวะ ร่างบางตรงกลางขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามแรงกระแทกกระทั้นด้านล่าง

“อึก...ไม่ไหวแล้ว เจ็บเกินไป ฮ ฮึกก อ๊า” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความเจ็บที่แทรกเข้ามาไม่หยุด ตัวตนใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยยังคงซอยเข้าไม่ยั้งแรงในท่าอุ้มแตง

ป๊อก!

เสียงหยาบโลนดังขึ้นเมื่อแก่นกายของเรย์หลุดออกจากช่องทางฉีกขาด สร้างความโล่งและเบาตัวมากกว่าเดิมให้ต้นน้ำได้เป็นอย่างดี

“อึก” แต่รู้สึกโล่งได้ไม่นานแก่นกายอันเดิมก็ถูกจับสอดเข้าช่องทางรักอีกครั้งภายในเวลาไม่ถึงนาที

“เลือดออกเลยเหรอวะ” เรย์ยกมือหนาเปื้อนเลือดของตัวเองข้างที่จับแก่นกายเข้าสอดช่องทางเมื่อครู่ขึ้นดูพลางเหยียดยิ้มที่มุมปากหยักอย่างพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะนั่นมันเป็นความเจ็บปวดที่คนตรงกลางได้รับไปเต็ม ๆ

“เดี๋ยวก็ชิน” แพทริคพูดบอกพลางก้มเม้มริมฝีปากดูดดุนซับหยดน้ำใสจากหลังบางขาวเนียนของต้นน้ำดั่งสารเสพติดชนิดหนึ่ง

“พวกคุณมันเลวเกินกว่าที่ต้นน้ำคิด อ๊ะ!” ไม่ทันที่จะได้พูดจบ แก่นกายใหญ่ทั้งสองก็ร่วมใจกระแทกเข้าช่องทางฉีกขาดนั้นอย่างแรงเหมือนนัดหมายจนร่างบางด้านบนสะดุ้งตัวโยนเพราะความจุก

“อ๊ะ อึก บะเบาหน่อย อื้อ อ” ร่างบางสั่นเทามากกว่าเดิมเมื่อสองคนด้านล่างสอบเอวซอยดันแก่นกายเข้ามาไม่ยั้งแรง

“ซี้ดด...ไม่ไหวแล้วจะออก” เสียงสั่นเทาไม่แพ้กันของเรย์พูดบอกก่อนแพทริคจะพยักหน้ารับเพราะตนเองก็เริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

ร่างสูงของทั้งสองเริ่มขยับกระแทกเข้าใส่ร่างบางรัวขึ้นอย่างนัดหมายเมื่อตนเองกำลังจะถึงจุดสูงสุดอยู่รอมร่อ

“ไม่ปล่อยใน..อ๊ะ..ฮึกก...อื้ออ อ” ร้องห้ามไปก็เท่านั้น ทั้งที่รู้ว่าอย่างไรพวกเขาก็ไม่ฟังอยู่ดีเพราะตั้งแต่มีอะไรกันมาไม่มีเลยสักครั้งที่ทั้งสองคนจะป้องกันให้เขา

“ซี้ดดดดด!/อร๊างงงงง” ร่างสูงของทั้งสองเกร็งกระตุกถี่ก่อนความอุ่นจากน้ำรักที่ปลดปล่อยเข้าไปด้านในจะแทรกเข้ามาให้คนตัวเล็กได้เสียววูบไปถึงท้องน้อย ช่องทางรักแน่นเริ่มทำหน้าที่ด้วยการตอดรัดอย่างเอาเป็นเอาตายจนเจ้าของแก่นกายทั้งสองต้องยอมถอดออกอย่างห้ามไม่ได้

“อึก!”

ฟุบ!

ร่างเปลือยหมดสภาพของต้นน้ำถูกปล่อยให้เท้าแตะพื้นห้องได้ไม่นานก่อนคนตัวเล็กจะล้มลงไปกองอยู่กับพื้นเพราะขาเรียวที่สั่นเทาไม่เป็นท่า

“ไม่! พอแล้ว อ๊ะ!” ต้นน้ำร้องห้ามพร้อมมือเล็กที่ปัดป่ายให้มือหนาเลิกล้มความคิดที่จะอ้าขาเรียวของตัวเองออก

“อย่าทำเรื่องโง่ ๆ เพราะสุดท้ายมึงก็ต้องโดนกูเอาอยู่ดี” เรย์พูดบอกก่อนจะได้แพทริคที่เข้ามาช่วยกดต้นน้ำให้นอนราบลงกับพื้นห้องน้ำ

“เจ็บ ต้นน้ำเจ็บแล้ว ฮืออ อ อึก!” เสียงขอร้องของคนตัวเล็กเป็นดั่งสายลมที่พัดเข้าหูแล้วก็ลอยออกไปจริง ๆ เพราะนอกจากจะไม่ทำตามแล้วแก่นกายใหญ่ของเรย์ยังสอดเข้าใส่ช่องทางคับแคบของต้นน้ำได้สำเร็จอีกรอบ

ต้นน้ำ :

-21.00 น.-

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่หมดแรงไปจากการกระทำที่แสนเลวของพวกเขาทั้งสองคน มันเลวร้ายมากสำหรับชีวิตของเด็กที่กำลังโตคนหนึ่งที่จะต้องเจออะไรขนาดนี้

“อึก!” มือเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้แน่นเมื่อความเจ็บจากช่องทางรักด้านหลังที่ถูกพวกเขาสลับกันสอดใส่ติดกันหลายชั่วโมงตั้งแต่เช้าแทรกเข้ามาระหว่างที่ผมกำลังจะถัดตัวลงจากเตียงคิงไซซ์ที่ร่างสูงของพวกเขานอนแนบข้าง

โชคดีที่ตื่นมาแล้วตัวเองสวมเสื้อผ้าอยู่ ไม่อย่างนั้นคงต้องเสียเวลาใส่อีก ผมพยายามเดินออกจากห้องนอนให้เงียบและระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้พวกเขาตื่นมาเห็นก่อน

“มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ?” เสียงใสของพนักงานต้อนรับพูดขึ้นถามเมื่อผมลงมาชั้นล็อบบี้ได้สำเร็จ เธอคงเห็นท่าทีที่เลิ่กลั่กของผมมั้งเลยถามขึ้น

“ไม่เป็นไรครับ” ผมพูดตอบแล้วพยายามออกจากที่นั่นให้เร็วมากขึ้นกว่าเดิมก่อนที่คนจะมาเห็นเยอะกว่านี้

ร่างบางสะบักสะบอมของผมพยายามเดินกึ่งวิ่งออกจากคอนโดนี้ได้สำเร็จก่อนน้ำตาแห่งความดีใจจะเริ่มไหลแทนที่คาบเดิมที่ยังไม่แห้งดี

ตอนนี้อย่าว่าแต่โทรศัพท์เลย เงินสักบาทก็ไม่มีติดตัว ผมอาจจะต้องเดินแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เพื่อกลับคอนโดเก่าของตัวเอง เอาของจำเป็นแล้วหนีออกจากพวกเขาให้ได้

“อดทนอีกนิดนะต้นน้ำ” ความเจ็บจากช่องทางด้านหลังยังไม่หายไปง่าย ๆ เพราะเรื่องที่สองคนนั้นทำเลว ๆ กับผมไว้เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง แต่ต่อให้ผมต้องคลานหนีจากพวกนั้นผมก็จะทำ

ไม่นานฝีเท้าเล็กของผมก็หยุดชะงักลงเอาง่าย ๆ เมื่อชายชุดดำตัวโตเข้ามาขวางหน้าตัวเองไว้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาเป็นใคร

“หมดเวลาเล่นแล้วครับคุณหนู กลับไปหานายน้อยได้แล้วครับ” ชายร่างโตที่อยู่ตรงหน้าผมพูดบอกพลางเดินเข้าใกล้ผมที่พยายามเดินถอยออกห่าง

“ใครมันจะกลับไปหาเจ้านายของนายกัน ยิ่งกว่านรกเสียอีก” ผมพูดบอกไปตามความจริงทั้งเท้าเล็กยังคงไม่หยุดก้าวถอยหลังหวังหาจังหวะที่ดีกว่านี้เพื่อวิ่งหนีออกไปให้เร็วที่สุด

ปึก!

ก่อนที่ความคิดที่จะวิ่งหนีก่อนหน้าจะพังสลายไปอย่างรู้ชะตากรรมของตัวเองเมื่อแผ่นหลังบางชนเข้ากับความแข็งของคนที่ยืนขวางอยู่

“ไปกับพวกผมเถอะครับคุณหนู” ชายร่างโตไม่แพ้กับคนแรกพูดบอกก่อนที่ทั้งคู่จะกระโจนเข้ามาล็อกตัวของผมไว้

“ไม่! ต้นน้ำไม่กลับ” ถึงจะมีแรงเพียงนิดแต่อย่างไรผมก็จะพยายามดิ้นออกจากพวกเขาสองคนให้มากที่สุด แต่ความเจ็บจากช่องทางด้านหลังมันก็ส่งผลให้ผมทำอะไรได้ไม่มากนัก

“ปล่อย!...อย่าพาต้นน้ำไปหาพวกเขาเลยนะ ฮึกก ต้นน้ำขอร้อง ฮืออ อ” ผมทั้งขอร้องและอ้อนวอนแต่อย่างไรพวกเขาก็ยังยืนกรานว่าจะต้องพาผมไปหาเจ้านายของตนให้ได้อยู่ดี

“พวกผมขอโทษนะครับคุณหนู”

ร่างบางของผมยังคงดิ้นพล่านไม่หยุดจากการถูกหิ้วปีกจากชายร่างโตทั้งสองคน แต่ลำพังแรงอันน้อยนิดของผมจะไปสู้แรงของพวกเขาได้อย่างไร ไม่นานผมก็ถูกลากกลับมาที่คอนโดและพาขึ้นมาชั้นเดิมที่หนีไปได้ไม่ถึงไหน

“ฮือออ ไม่เอา ไม่ไป ปล่อย!” ผมยังออกจากที่นี่ได้ไม่ถึงชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ คิดว่าผมจะหลุดพ้นแล้ว ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้

“นายครับ” ลูกน้องของเขาทั้งสองคนที่แนบข้างพูดเรียกเจ้านายของตัวเองหลังจากที่หิ้วผมกลับมาที่ห้องได้เหมือนเดิม

“พวกมึงออกไปได้แล้ว” ร่างบางของผมถูกปล่อยให้เป็นอิสระจากชายร่างสูงก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไป เหลือเพียงผมและพวกเขาอีกสองคนที่ยืนมองผมอยู่ไม่ไกล

“คิดจะทำอะไร?” เสียงนิ่งเรียบของคุณเรย์พูดขึ้นถามพลางยกไฟแช็กขึ้นจุดบุหรี่ราคาแพงที่คาบไว้ในปาก

ฟุบ!

“ฮ ฮึกก” น้ำตารอบใหม่เริ่มไหลรินเหมือนเขื่อนแตกหลังจากที่ร่างบางหมดสภาพของผมจะนั่งฟุบลงไปอย่างถอดใจกับเรื่องที่ตัวเองกำลังเจอ

เจ้าของความสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรอย่างคุณเรย์เดินเข้าใกล้ผมที่นั่งลงไปมากขึ้นพร้อมกับเก้าอี้ที่ลากตามมาด้วยก่อนที่เขาจะนั่งลงตรงหน้า

“คิดว่าจะหนีจากพวกกูได้จริง ๆ เหรอ?” คุณเรย์ถามขึ้นอีกรอบก่อนมือหนาจะยกขึ้นมาบีบกรามเล็กของผมไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ

“ต่อให้หนีไม่พ้นก็จะพยายามหนีให้ได้นั่นแหละครับ อยู่กับพวกคุณก็ไม่ต่างอะไรไปจากตกนรกเลย แค่ก ๆ” ผมถึงกับสำลักเมื่อร่างสูงตรงหน้าพ่นควันขาวของบุหรี่ใส่หน้าผมอย่างจัง

“เลิกทำตัวน่ารำคาญแล้วเป็นแม่ของลูกให้พวกกู” ใบหน้าเรียวสวยของผมถูกปัดปล่อยออกให้เป็นอิสระจากแรงบีบของคุณเรย์

“โชคดีไปนะที่วันนี้กูเอามึงจนเหนื่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นมึงได้รูบานอีกแน่” คุณแพทริคที่ยืนมองอยู่นานพูดขึ้นบ้างก่อนร่างสูงของเขาจะเดินเข้ามาใกล้ผมที่นั่งกองอยู่กับพื้นแล้วยกขึ้นโยนลงกับที่นอนคิงไซซ์เหมือนน้ำหนักตัวของผมเหลืออยู่แค่ไม่กี่กิโลกรัม

“พวกคุณมันเลวที่สุดนั่นแหละ ไม่มีทางที่ต้นน้ำจะให้อภัยพวกคุณ ฮ ฮึกก” ผมยังคงพยายามถดตัวหนีขึ้นหัวเตียง ใครมันจะอยากนอนกับคนใจร้ายแบบพวกเขา ไม่ใช่ผมแล้วคนหนึ่ง

“กูไม่ได้ต้องการสิ่งนั้นจากมึงอยู่แล้วไม่ต้องห่วง นอนลง!” คุณเรย์พูดสาดเสียงใส่อย่างหงุดหงิดเมื่อโดนผมขัดใจก่อนมือหนาจะรั้งเอาข้อเท้าเล็กของผมลากลงไปให้นอนราบกับที่นอนนุ่มในพื้นที่ตรงกลาง

“ฮืออ ออ” ผมยังคงร้องไห้ไม่หยุด นึกเสียใจไม่หายที่พาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของต้นน้ำ

“หุบปากของมึงแล้วนอนได้แล้ว พรุ่งนี้จะได้มีแรงครางให้กูฟังอีก” คุณแพทริคพูดบอกก่อนร่างสูงของเขาจะนอนลงในข้างซ้ายอย่างไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ตัวเองทำ

“เชื่อมันเถอะถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ร่างเปลือยท่อนบนของคุณเรย์เดินออกไปนอกระเบียงเพื่อจัดการบุหรี่ที่เหลืออยู่ไม่มาก ไม่นานเขาก็เดินกลับมาแล้วทิ้งตัวนอนลงข้างผมในฝั่งตรงข้ามกับคุณแพทริค

ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มหลับกัน ไร้ความสนใจกับคนที่ยังนอนร้องไห้อยู่ตรงกลางอย่างผม และพวกเขาก็หลับสนิทไปฟังจากเสียงหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอแล้วนั้น

เหลือเพียงผมกับความคิดที่ตีวนอยู่ในหัวว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี ไม่ได้อยากอยู่ต่อแต่ก็หนีไปไหนไม่ได้อีก คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกจนหัวจะระเบิด

ก่อนความเหนื่อยล้าทั้งหมดของวันนี้ก็ทบทิ้งเข้ามาให้เปลือกตาสวยหนักอึ้งและปิดสนิทลงง่าย ๆ และความคิดทุกอย่างก็หยุดไปหลังจากที่ผมกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราเต็มที