Chapter 17

“พวกคุณมันเลวที่สุดตั้งแต่ต้นน้ำเคยเจอเลยรู้ตัวไหม?”

“งั้นเหรอ?” เขาพูดตอบคำของผมอย่างไม่รู้สึกอะไรกับมันทั้ง ๆ ที่นั่นมันเป็นคำก่นด่าจากผมด้วยซ้ำ

“ปล่อยนะ ต้นน้ำไม่ไป!” ผมดิ้นพล่านหวังหลุดออกจากพันธนาการของเขาที่ยังพยายามรั้งเอาตัวผมเข้าห้องไม่หยุด มือเล็กยื่นฉุดเอาขอบประตูไว้แน่นอย่างสุดกำลังที่มี

“อย่าทำเรื่องโง่ ๆ” เสียงนิ่งของคุณแพทริคพูดขึ้นบอกก่อนออกแรงกระชากผมอย่างแรงอีกรอบจนผมหลุดออกจากการเกาะขอบประตู เขามันไม่ใช่คน!

“อึก!” ร่างบางของผมถูกมือหนาของเขากระชากเหวี่ยงใส่ผนังห้องก่อนแผ่นหลังบางจะกระแทกเข้ากับความแข็งด้านหลังอย่างจังจนรู้สึกจุก หลังจากนั้นร่างสูงของเขาก็เดินตามเข้ามาจับกำคอเสื้อของผมไว้แน่น

“หุบปากของมึงแล้วอ้าขาให้กูเอาซะ!” มือหนากระชากคอเสื้อจนผมมาเชิดขึ้นสบตาคมของเขา

“คุณคิดว่าการที่คุณทำแบบนี้แล้วจะให้ผมตัดใจไม่เลือกคุณเรย์ได้งั้น อ๊ะ!..”

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือหนาตบเข้าที่ใบหน้าหวานของผมอย่างแรงทั้งที่ผมยังไม่ทันได้พูดประโยคเมื่อกี้จบจนได้กลิ่นสนิมเลือดที่มุมปากกลาย ๆ

“กูบอกแล้วไงว่าอย่าพูดชื่อมันต่อหน้ากู” เสียงนิ่งของเขาพูดบอกก่อนเดินตามมาจับรั้งเอาร่างบางที่ล้มฟุบไปกับพื้นของผมมายืนขึ้นอีกครั้ง

ร่างบางสะบักสะบอมของผมยืนขึ้นอย่างไร้ความหวังประชันหน้ากับเขาที่ขยับโน้มตัวเข้ามาใกล้เพียงคืบ

“คุณเรย์เขาดีกว่าคุณอย่างหนึ่งนะ เพราะเขาไม่เคยทำร้ายต้นน้ำเลย” ผมพูดบอกเสียงเบาอย่างหลบหน้าเขาเพราะกลัวว่าตัวเองจะต้องโดนตบอีกรอบอย่างไม่ได้ตั้งตัว

“มึงจะรักมันชอบมันก็เรื่องของมึง แต่มึงต้องมีลูกกับกูและแต่งงานกับกู ไม่ใช่มัน หน้าที่ของมันคือดูความสำเร็จของกูตอนที่ได้มึงมาเป็นเมีย” เขาเค้นเสียงพูดบอก สุดท้ายแล้วเขาก็ยอมรับออกมาจนได้ถึงสิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ

“คุณคิดว่าคุณเรย์จะยอมให้มันเป็นแบบนั้นหรือไง คุณน่ะมันไม่ได้ดูฉลาดไปกว่าอีกคนเลยสักนิด!” ผมยังคงพูดปั่นหัวเขาไม่หยุด คนที่ชอบเอาแต่ชนะแบบเขาน่ะมันอยู่ไม่ได้หรอกถ้ารู้ว่าตัวเองจะต้องแพ้

“กูบอกแล้วไงว่าอย่าทำเรื่องโง่ ๆ!”

“อึก!” สิ้นเสียงคุณแพทริคพูดบอก ร่างสูงของเขาก็เหวี่ยงผมลงกับโต๊ะต่ำหน้าโซฟาทันที ร่างบางของผมเริ่มบอบช้ำขึ้นเรื่อย ๆ อย่างห้ามไม่ได้เพราะเขา

“ต้นน้ำไม่มีวันมีลูกให้คุณ!” ผมพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ร่างสูงที่เดินตามมาก็กดผมลงกับโต๊ะอย่างง่ายดาย

“อึก! ต้นน้ำหายใจไม่ออก ปะปล่อย!” มือเล็กพยายามรั้งเอามือหนาที่กำลังบีบคอตัวเองออกแต่แรงบีบที่กำลงมามันกลับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มหายใจไม่สะดวก

“เรามาลองดูกันไหมว่ากูจะเอามึงจนมึงท้องกับกูได้ไหม?” คุณแพทริคพูดบอกพลางก้มโน้มตัวลงเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นพร้อมกับสีหน้านิ่งไม่เปลี่ยนของเขา

“คุณพูดบ้าอะไร ใครมันจะไปท้องกับคุณ แค่ก ๆ” มือหนาของเขายังไม่ปล่อยออกแต่ก็ไม่แน่นเท่าเมื่อครู่ ตอนนี้ผมเริ่มหายใจได้แต่ก็ไม่ง่ายซะหมด

แควกกก!!

เสื้อผ้าที่สวมอยู่ถูกฉีกดึงออกอย่างง่ายดายจากมือหนาของเขาเพียงข้างเดียวจนร่างบางของผมเปลือยเปล่า เหลือเพียงชั้นในเพียงชิ้นเดียวที่ยังไม่ถูกถอดออก

“ยะอย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นนะ คุณมันน่ารังเกียจที่สุดเลยคุณแพทริค!”

“พูดอะไรก็คิดหน่อยสิ พรุ่งนี้และตลอดสามวันมึงก็จะเป็นของกูแล้ว ถ้าพูดอะไรไม่เข้าหูกูขึ้นมาเนี่ยโดนกูเอาตลอดสามวันจะว่ากูไม่ได้นะ” เขามันเลวสมชื่อจริง ๆ!

มือเล็กยังพยายามดึงเอามือหนารอบลำคอระหงของตัวเองออกจากการกอบกุมแต่แรงของเขามันกลับมีมากกว่าผม เรื่องที่คิดเมื่อครู่เลยเป็นเรื่องที่ยาก

“พอได้มองดี ๆ แล้วร่างของมึงมันก็สวยเหมือนกันนะ” ไม่ว่าเปล่า มือสกปรกข้างหนึ่งของเขาก็ยกขึ้นลูบไล้ร่างขาวบางของผมอย่างเชยชมด้วย

“แต่มันจะดีกว่านี้มากถ้าไม่มีรอยแดงจากไอ้เหี้*นั่น” คนที่เขาพูดถึงคงเป็นคุณเรย์ที่สร้างรอยแดงจ้ำบนร่างกายของผมจากบทบนเตียงครั้งล่าสุดของเรา

“อย่ามาแตะต้องตัวของต้นน้ำนะ!” ผมดิ้นพล่านให้มือหนาของเขาเลิกยุ่งกับร่างกายของผมที่เหมือนยิ่งดิ้นเขากลับได้สำรวจร่างกายของผมได้ง่ายมากขึ้นแบบทุกซอกทุกมุม

“เรามาเริ่มกันเลยดีกว่านะ เสียเวลาปล่อยอสุจิ” คำพูดหยาบคายของเขายังคงพ่นออกมาไม่หยุดก่อนมือหนาจะจับเอาร่างเปลือยของผมพลิกคว่ำหน้าลงกับโต๊ะต่ำ

“ไม่! ต้นน้ำไม่มีวันเป็นของคุณ!” ถึงจะว่าแบบนั้นร่างกายตอนนี้ก็เป็นของเขาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วด้วยซ้ำ

ร่างกายของผมถูกเขาจัดแจงให้อยู่ในท่าที่เขาต้องการ รู้ตัวอีกทีผมก็คลานเข่าอยู่ในท่าหมาแล้ว เพียงแค่ลำตัวส่วนบนนอนคว่ำอยู่กับโต๊ะต่ำด้านหน้าเหมือนเดิม

“อึก! ปล่อยต้นน้ำนะ” แขนเรียวถูกเขาจับไพล่หลังก่อนข้อมือเล็กจะถูกมัดรวบด้วยอะไรสักอย่าง ผมยังคงพยายามดิ้นพล่านไม่หยุดถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่มีทางหลุดออกจากพันธนาการของเขาง่าย ๆ

“อย่าถอดนะ!” ผมตะโกนร้องห้ามเมื่อคนด้านหลังกำลังจะถอดชั้นในเพียงชิ้นเดียวของผมออก ขาเรียวทั้งสองข้างที่ยังไม่ถูกมัดขัดขืนการกระทำของเขาเต็มที่ แต่พอมือหนาจับรั้งเอาไว้ทุกอย่างก็พังทลายลงในทันที

“เพิ่งโดนไอ้เรย์เอามาใช่ไหมมันถึงบวมขนาดนี้”

“อึก!..อย่าจับนะเอามือของคุณออกไป” ร่างบางสะดุ้งโหยงเมื่อมือหนาเข้าสัมผัสปากช่องทางปิดสนิทที่ยังบวมแดงไม่หายดีของผม ก่อนปลายนิ้วเรียวจะลูบวนมันอยู่แบบนั้นอย่างตั้งใจ

“มองขนาดนี้อยากโดนเต็มที่แล้วใช่ไหม?” เขาพูดบอกระหว่างมือหนาอีกข้างยกขึ้นปลดกระดุมกางเกงของตัวเองออก

“อื้ออ ออ” ริมฝีปากบางกัดเข้าหากันแน่นเพราะปลายนิ้วเรียวยังไม่เลิกวนกับปากช่องทาง ร่างบางบิดพล่านอย่างห้ามไม่ได้กับสัมผัสของเขา

“ไม่! อย่าเอามันเข้ามา” เสียงเบาแรงของผมพูดบอกสลับกับจังหวะหายใจหนักของตัวเอง ก่อนดวงตากลมจะเบิกกว้างเมื่อแก่นกายภายใต้อันเดอร์แวร์ตัวแพงของเขาถูกงัดออกมาด้านนอกผงาดขึ้นชี้หน้าผม

มือหนายกขึ้นรูดรั้งเอาตัวตนใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยของเขาเองอย่างปรับสภาพพลางใช้มือข้างที่เหลือวนนิ้วเข้ากับปากช่องทางรักบวมแดงไม่เลิก

“พร้อมไหม?” คุณแพทริคพูดถามอย่างไม่ต้องการคำตอบก่อนเจ้าตัวจะเลิกใช้นิ้วกับผม ร่างสูงเดินเข้าซ้อนหลังไปยืนดูช่องทางหลังปิดสนิทด้วยสายตาน่ารังเกียจ

“อย่าทำต้นน้ำนะ! มันเข้าไม่ได้ อึก!”

สวบบบ!

“อ๊ากกกกก!!!!” เสียงกรีดร้องของผมดังขึ้นเมื่อความเจ็บจากช่องทางด้านหลังที่โดนความแข็งของแก่นกายที่สอดเข้ามาไร้การเบิกทางเข้าสอดพรวดเดียว

“อื้มม แน่นฉิบหาย” ผมกัดฟันแน่นกับความเลวของเขาที่ยากจะให้อธิบาย แก่นกายใหญ่ถูกกดแช่ด้านในแบบนั้นไม่ขยับ ผมยังคงสู้กับความอึดอัด และความเจ็บที่เกิดขึ้นแบบสุดจะทน จนน้ำตาหยดใสไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้

“อะไร โดนกูเอาแค่นี้ต้องร้องไห้เลยหรือไง?” ไม่ว่าเปล่าตัวตนใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยด้านในยังเริ่มขยับเข้าออกปรับความชินจากการถูกตอดรัด

มือหนายื่นจับเอาข้อมือเล็กที่ถูกมัดของผมไว้แน่นก่อนเริ่มกระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่เร็วขึ้นไม่ยั้งแรง

ปึก ปึก ปึก ปึก ปึก

เสียงกระทบเนื้อดังขึ้นมาให้ได้ยินกับจังหวะซอยเอวของเขา ร่างบางของผมสั่นเทาตามแรงกระแทก มือหนายังรั้งจับเอาส่วนที่ถูกมัดไว้ไม่ปล่อยหวังยึดหลักรั้งร่างบางของผมให้โดนตนซอยถี่

“อื้ออ อ๊ะ อ๊ะ คุณมันน่าเกลียด!” ผมยังคงก่นด่าเขาไม่หยุดเหมือนกันทั้งสภาพตัวเองตอนนี้ไม่ได้เลยสักนิด ร่างบางของผมสั่นคลอนไปกับทุกจังหวะของเขาอย่างห้ามไม่ได้

“อ๊ะ..จะ..เจ็บ” ความเจ็บใหม่เข้าแทรกเมื่อใบหน้าหล่อก้มลงดูดดุนริมฝีปากหยักเข้ากับรอยแดงจ้ำเดิมที่คุณเรย์ทำไว้

“กูฝากรอยใหม่ที่ทับรอยเดิมของมันไปให้มันแค่นั้น” เขาพูดบอกทั้งเอวสอบหนายังดันแก่นกายเข้าช่องทางคับแคบไม่หยุด

“อึก...คุณมันเลวที่สุดเลยคุณแพทริค..อื้ออ ออ” ร่างบางสั่นคลอนมากขึ้นเมื่อสิ้นประโยคเพราะเขาคงจะหัวเสียอยู่มากกับคำพูดของผม ไม่อย่างนั้นแก่นกายใหญ่ของเขาคงไม่อัดกระแทกกระทั้นย้ำจุดกระสันรัวมากขนาดนี้

“ใครมันจะดีเหมือนคุณเรย์ของมึงล่ะ”

ปึก!

สิ้นเสียงพูดคุณแพทริคก็กระแทกเข้ามาอย่างแรงหนัก ๆ ใส่ผมจนร่างบางขยับเลื่อนขึ้นตามแรงส่งของเขา

“อึก!..อ๊ะ...อ๊ะ...พอได้แล้ว!” มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนต่ำบีบเค้นเอาก้นนุ่มของผมอย่างมันมือ สะโพกหนายังคงดันเอวสอบกระแทกเข้ามาไม่ยั้งแรง

“อื้อออ อ อ๊ะ อ๊ะ ต้นน้ำเจ็บ อึก” ร่างบางบิดเร้ากับสัมผัสของเขาอย่างห้ามไม่ได้ ความเจ็บยังคงไม่หายแต่นานเข้าก็ปฏิเสธไม่ได้กับความรู้สึกแปลก ๆ ที่แทรกเข้ามา

มือหนารั้งเอาเอวบางของผมไว้แน่นเมื่อเจ้าของแก่นกายใกล้ถึงฝั่ง ใบหน้าเหยเกของเขาปรากฏขึ้นมาให้เห็นเพราะความอึดอัดจากโพรงนุ่มด้านในที่ตอดรัดตัวตนใหญ่อย่างบ้าคลั่ง

ปึก ปึก ปึก ปึก ปึก

“อร๊างงงง!!” ไม่นานร่างสูงของคนด้านหลังก็เกร็งกระตุก

ก่อนความร้อนจากน้ำรักที่ปลดปล่อยเข้ามาด้านในจะร้อนวูบไปถึงท้องน้อยจนผมบิดพล่านตามเขาแบบห้ามไม่อยู่

ร่างบางเหนื่อยหอบของผมนอนฟุบลงกับโต๊ะต่ำอย่างหมดแรงกับบทสวาทเมื่อครู่ แก่นกายใหญ่ด้านในยังไม่ถูกถอดออก

“อื้ออ” แต่ข้อมือเล็กของผมตอนนี้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระแล้วหลังจากที่ถูกจับมัดมานาน

“ลุกขึ้นมา” เสียงนิ่งของเขาพูดบอกหลังจากที่แก่นกายหลุดออกไปแล้ว ความโล่งก็เกิดขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูก น้ำรักที่ปล่อยเข้าไปด้านในกลับไหลย้อนออกมาทางเดิมเปื้อนซอกขาด้านในของผม

“ไม่ไป..อึก” ร่างบางของผมถูกเขารั้งให้ลุกขึ้นยืนก่อนมือเล็กจะยกขึ้นปัดให้ตัวเองหลุดพ้น

“อย่าดื้อกับกู!”

พรึ่บ!

ร่างสูงเหวี่ยงร่างบางหมดแรงของผมขึ้นไปนอนหงายอยู่บนโซฟาอย่างว่าง่ายหลังจากนั้นได้ไม่นาน

“อ๊ะ!” มือหนาสอดเข้ากำกลุ่มผมนุ่มของผมไว้แน่นจนใบหน้าเปื้อนน้ำตาของผมเชิดขึ้นสบสายตาคมของเขา คุณแพทริคก้มต่ำมาทางผมด้วยดวงตาคมนิ่งเฉยอย่างไม่รู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำ

“พร้อมจะโดนกูเอาอีกรอบหรือยัง?”