Chapter 11

“อย่าทำอะไรต้นน้ำเลยนะครับ” เสียงสั่นคลอนของคนตัวเล็กพูดขึ้นบอกหลังจากที่ตนถูกโยนขึ้นบนเตียงนุ่มแล้ว

“ถ้ากูไม่ทำ กูจะไม่เสียเปรียบมันไปหน่อยหรือไง” ร่างสูงยืนมองเจ้าของใบหน้าเรียวสวยจากปลายเตียงพลางยกมือหนาขึ้นถอดเสื้อสูทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนออกตามลำดับ

“อ๊ะ!” ข้อเท้าเล็กถูกดึงรั้งลงมาที่เดิมเมื่อร่างบางพยายามตะเกียกตะกายพาตัวเองขึ้นชิดหัวเตียง

“คะ..ความจริงแล้วคุณแพทริคยังไม่ได้ทำอะไรต้นน้ำครับ ปล่อยต้นน้ำไปเถอะนะ” มือเล็กที่ยื่นขึ้นจับหัวเตียงได้สำเร็จในตอนแรกยังคงพยายามจับมันไว้แน่นไม่ให้มือหลุดออก แต่แรงดึงจากคนด้านล่างกลับแรงมากขึ้นด้วยเช่นกัน

“มึงคิดว่ากูจะเชื่อมึงเหรอ!” เรย์พูดใส่ร่างบางด้วยน้ำเสียงตะคอกพลางคลานเข่าขึ้นเตียงคร่อมอีกคนไว้อย่างง่ายดายเพราะขนาดตัวที่ต่างกันอยู่มาก

แควก!!

เสียงฉีกขาดของเสื้อนักศึกษาโดนมือหนาทั้งสองข้างของร่างสูงด้านบนเผยหน้าอกราบขาวของต้นน้ำต่อดวงตาคมนิ่งที่มองมาอย่างสำรวจบนร่างกายของคนตัวเล็กซึ่งไร้ร่องรอยบาดเจ็บ

“เชื่อต้นน้ำเถอะนะ อ๊ะ!” ร่างบางสะดุ้งตัวโยนเมื่อริมฝีปากหนาอุ่นก้มลงดูดดื่มเอายอดอกอมชมพูของตนอย่างเอาแต่ใจ

คนใต้ร่างนอนบิดเร้ากับสัมผัสของเขาที่มันรุนแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ อกราบแอ่นขึ้นตามแรงดึงรั้งของริมฝีปากหนาก่อนนอนราบเหมือนเดิมเมื่อตนถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

“หุบปากแล้วครางดัง ๆ ตอนโดนกูเอาก็พอ” สิ้นเสียงริมฝีปากหนาก็ก้มลงมาครอบงำเอายอดอกสวยอีกครั้งพลางดุนลิ้นอย่างหยอกล้อกับจุกแข็งไตในปาก

ต้นน้ำบิดเร้ากับสัมผัสของเขาอย่างห้ามไม่อยู่ มือหนาอีกข้างพยายามถอดกางเกงสแล็คที่ต้นน้ำสวมใส่อยู่ออกและโยนทิ้งไปอย่างง่ายดายพร้อมอันเดอร์แวร์จนคนใต้ร่างเปลือยเปล่าโชว์ร่างบางขาวเนียนต่อสายตาคมนิ่งของเรย์ที่มองอย่างสำรวจกับความสวยเกินชายตรงหน้า

“อึก!” ลิ้นร้อนดูดดุนตวัดเลียเอายอดอกอมชมพูอีกรอบตามความปรารถนาของตัวเองพลางใช้มือหนาข้างที่ว่างปลดกระดุมกางเกงที่ตนสวมอยู่ออก หลังจากนั้นจึงควักตัวตนใหญ่ที่แข็งสู้มือออกมาด้านนอกเพื่อรูดรั้งปรับสภาพ

“ไม่เอานะครับคุณเรย์!” ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นกับความใหญ่โตเกินมาตรฐานชายไทยของแก่นกายตรงหน้า

จ๊วบ จ๊วบ~

เสียงดูดดุนยอดอกดังขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางร่างบางที่นอนบิดเร้ากับความเสียวที่เขามอบให้จนมือเล็กต้องกำเอาผ้าปูที่นอนไว้แน่นอย่างระบายอารมณ์ไม่ให้มันแสดงออกมาต่อหน้าร่างสูงมากเกินไป

“หึ” เรย์ละหน้าออกจากหน้าอกเรียบแฉะก่อนเค้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันกับการตอบสนองของคนตัวเล็กใต้ร่าง

ร่างเปลือยถูกจับให้นอนคว่ำหน้าลงกับที่นอนนุ่มก่อนที่มือหนาจะพยายามรั้งเอาเอวบางให้ยกขึ้นเล็กน้อยพลางใช้มืออีกข้างกดหลังบางลงนาบบนที่นอน

“อ๊ะ!” ต้นน้ำสะดุ้งตัวโยนเมื่อความแข็งของอะไรสักอย่างสัมผัสเข้าถูกับก้นกลมของตัวเองอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“อื้มม~” เสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อส่วนปลายหัวบานหยักถูกมือหนาจับจ่อเข้าถูกับปากช่องทางปิดสนิทตรงหน้า บั้นท้ายหนาขยับเข้าเบา ๆ เพื่อดันลำแก่นกายใหญ่เข้ารูดรั้งกับร่องก้นเนียนของคนด้านล่าง

สวบบบ~

“อ๊ากก..ต้นน้ำเจ็บ!!..เอาของคุณเรย์ออกไป...ฮึกก” ความเจ็บเข้าแทรกเมื่อตัวตนใหญ่ของเรย์เข้าสอดช่องทางรักคับแคบอย่างไร้การเบิกทาง มือเล็กกำลงกับหมอนใบใหญ่ที่ตนหนุนอย่างระบายความเจ็บที่มี

“กูคิดว่ามึงจะโดนมันเอาจนบานแล้วซะอีก” แก่นกายใหญ่สอดเข้าออกช่องทางรักนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด มันควรที่จะไม่อึดอัดเท่านี้สิ ก่อนที่ใบหน้าหล่อคมจะเหยเกขึ้นทันทีเมื่อโพรงนุ่มด้านในรัดตัวตนใหญ่ไม่หยุด

“อื้ออ ออ ปล่อยต้นน้ำ..ต้นน้ำเจ็บ..อึก” ร่างบางสั่นคลอนตามแรงส่งของคนด้านหลังก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นรั้งเอาสะโพกกลมของคนใต้ร่างเพื่อหวังยึดแรงกระแทก

“ตอนอยู่กับมันมึงขอร้องมันแบบนี้ไหม?” เสียงเข้มของเรย์พูดขึ้นถามแต่กลับไร้คำตอบจากร่างบางที่นอนสั่นเทาจากแรงอารมณ์ของอีกคน

“อ่าา...อื้ออ ออ..คุณเรย์..อึก” ดวงตาสั่นระริกหันมองคนด้านหลังอย่างอ้อนวอนขอความเห็นใจแต่กลับไร้ความหมายเมื่อเขาซอยเอวเข้ามาถี่และแรงมากกว่าเดิม

มือบางยกขึ้นรั้งเอาหัวเตียงไว้แน่นไม่ให้ตัวเองหน้าไถไปกับผ้าปูที่นอนและจังหวะกระแทกของเขาทำเอาเตียงใหญ่โคลงเคลงได้ไม่ยาก ดวงตาคมนิ่งก้มมองทางเชื่อมด้านล่างที่กำลังสอดเข้าออกเป็นจังหวะสร้างอารมณ์ดิบของตัวเองได้เป็นอย่างดี

“อื้มม~” เสียงครางต่ำในลำคอของคนด้านหลังดังขึ้นเบา ๆ เมื่อช่องทางรักของคนตัวเล็กกำลังสร้างความสุขให้กับตนเป็นอย่างมากอย่างที่ไม่คิดว่าจะหาจากที่ไหนได้อีก

“อ๊ะ..อ๊ะ...จะ..จุก...อื้มมม”

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงกระทบเนื้อดังขึ้นไม่ขาดให้ได้ยินผสมกับเสียงครางลั่นของคนตัวเล็กตามจังหวะกระแทกกระทั้นของเรย์เจ้าของตัวตนใหญ่

“อ๊ะ!!..อย่าจับตรงนั้น..อึก” ร่างบางบิดเร้ามากขึ้นเมื่อมือหนาล้วงเข้าจับเอาแก่นกายขนาดพอดีมือของตัวเองมารูดรั้งหวังสร้างอารมณ์ และช่องทางรักแน่นขมิบตอดเอาแก่นกายใหญ่ด้านในรัวอย่างเป็นผล

“อื้ออ..คุณเรย์ปล่อย...อ๊ะ..ปะปล่อยย อึก” มือเล็กพยายามปัดป่ายเอามือหนาให้ออกจากการกอบกุมตัวตนเล็กของตนเองที่กำลังแข็งสู้มือของเขา

“แต่ของมึงดูไม่ได้อยากให้กูปล่อยเลยนะ” ร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับพ่นลมหายใจหนักพลางขยับรูดรั้งของในมือไม่พัก ก่อนเสียงครางกระเส่าของต้นน้ำจะดังขึ้นทั่วห้องนอนเพราะความเสียวที่ก็มีอยู่มากไม่แพ้กันอย่างปฏิเสธไม่ได้กับสัมผัสของเขาที่มอบให้

“คุณเรย์...อื้ออ ออ..ต้นน้ำ...อึก”

“ต้นน้ำอะไร” เขายังไม่หยุดขยับดันแก่นกายเข้าออก ต้นน้ำรู้สึกทรมานกับทุกจังหวะของเขาแต่มันไม่ใช่ความทรมานเหมือนครั้งแรกที่เคยโดน มันกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แทรกเข้ามาด้วย

อารมณ์ร่วม...

“อื้ออ...ต้นน้ำจะเสร็จ...อ๊ะ...อ่าา” สิ้นเสียงร่างบางก็เกร็งกระตุกถี่ก่อนปล่อยน้ำรักออกมาตามความปรารถนาของตัวเองจนเลอะมือหนาของเรย์ที่ยังสอดแก่นกายค้างอยู่ด้านในโพรงนุ่มที่กำลังตอดรัดตัวตนใหญ่อย่างบ้าคลั่ง

ร่างบางหอบหายใจถี่เมื่อตัวเองถึงฝั่ง พลางถูกร่างสูงพลิกตัวให้นอนหงายปะทะหน้ากันทั้งช่องทางด้านล่างยังไม่ถอดออก ต้นน้ำพยายามเลี่ยงสายตาที่จะไม่สบเข้ากับดวงตาคมของเขาที่มองมาไม่หนี

“อื้ออ...อ๊ะ..บะ..เบาหน่อย...อึก” คนตัวเล็กรู้ถึงชะตากรรมของตัวเองว่าคงต้องนอนอ้าขาให้อีกคนเอาแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก่อนจนกว่าเขาจะพอใจ เพราะอย่างไรก็ไม่สามารถห้ามอะไรอีกคนได้อยู่ดี

ขาเรียวถูกสอดขึ้นวางบนแขนแกร่งทั้งสองข้างให้อ้าออกกว้างขึ้นก่อนแก่นกายใหญ่จะอัดกระแทกกระทั้นเข้าออกซ้ำ ๆ ย้ำจุดกระสันด้านในอย่างไม่ยั้งแรง

“อึก...ต้นน้ำเจ็บแล้ว...อ๊ะ..คุณเรย์ต้นน้ำเจ็บ” ช่องทางรักฝืดเริ่มบวมแดงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ ร่างสูงไม่ฟังแต่ยังคงขยับเอวสอบหนาดันตัวตนเข้าออกตามจังหวะอารมณ์ของตัวเอง

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

“ตอดกูจังวะ” เสียงสบถบ่นของเรย์ดังขึ้นคนเดียวเมื่อช่องทางคับแคบของคนตัวเล็กยังทรมานตนอย่างไม่มีท่าทีจะหยุดลงง่าย ๆ

“อึก..ต้นน้ำอึดอัด...อ๊ะ..อ๊าา..อ๊ะ” ร่างบางสั่นคลอนตามแรงกระแทกของคนด้านล่างที่สวนเอวเข้ามาถี่ขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงครางหวานดังขึ้นมาไม่ขาดตลอดชั่วโมงกว่า

“อึก..อ๊ะ..คุณเรย์มันเร็วไป...อื้ออ..อ๊า” แรงซอยถี่เริ่มขึ้นอีกรอบเมื่อเจ้าของแก่นกายใกล้ถึงฝั่งอยู่รอมร่อ มือหนายื่นจับรั้งเอวบางหวังยึดไว้ก่อนขยับดันแก่นกายเข้าออกไม่ยั้งแรง

“อ๊างงงงงง~” ไม่นานเกินรอร่างสูงก็เกร็งกระตุกขึ้นถี่ให้ได้รับรู้ก่อนปลดปล่อยน้ำปรารถนาเข้ามาด้านในช่องทางรักที่ไร้สิ่งป้องกัน

“อื้อออ” ต้นน้ำครางเบา ๆ อีกรอบเมื่อความอุ่นของน้ำที่ปล่อยเข้าไปในตัวร้อนวูบเข้ามาให้รู้สึกถึงท้องน้อยจนต้องยื่นมือเล็กเข้าไปจับกุมเอาไว้

บทสวาทที่สมควรจะจบลงกลับไม่ใช่อย่างที่คนตัวเล็กคิด เมื่อแก่นกายใหญ่ที่ยังไม่ถูกเอาออกแข็งขืนขึ้นอีกรอบอย่างไม่รู้สาเหตุก่อนร่างบางที่นอนหมดแรงจะถูกมือหนาของเรย์รั้งเอาตัวเองขึ้นไปนั่งด้านบน โดยร่างสูงของเขานอนราบลงกับที่นอนจนน้ำรักที่ปล่อยเข้าไปเมื่อครู่ไหลย้อนลงออกมาทางเดิม แล้วบทบนเตียงรอบนี้ก็เริ่มขึ้นอีกครั้งอย่างไม่รู้ที่สิ้นสุดของวัน