ประชด

ก่อนจะหันกลับไปหาอันดาและทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

มือใหญ่เลื่อนโอบเอวหญิงสาวเอาไว้หลวม ๆ เหมือนตอบรับความใกล้ชิดนั้น

"มาได้ยังไง"

เขาถามเรียบ ๆ อันดายิ้มอย่างพอใจ

"เพื่อนบอกว่าคุณอยู่ที่นี่อันก็เลยแวะมา"

ภาพนั้นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะแปลกไปทันทีข้าวหอมเหลือบมองนับดาวอย่างเป็นห่วงส่วนมิรินเริ่มเม้มปากแน่นแม้แต่คิรินยังรู้สึกได้ว่าทิศเหนือกำลังจงใจทำอะไรบางอย่างนับดาวก้มมองแก้วในมือหัวใจเหมือนถูกบีบเบา ๆ ทั้งที่เธอบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะตัดใจแต่เมื่อเห็นผู้ชายที่รักมาตั้งแต่เด็กอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

มันก็ยังเจ็บอยู่ดี

"ดาว"

น้ำใสเรียกเบา ๆ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นก่อนฝืนยิ้ม

"ฉันโอเค"

เธอตอบแม้ในใจจะไม่ได้โอเคเลยสักนิดขณะเดียวกัน

ทิศเหนือยังคงคุยกับอันดาแต่สายตากลับเหลือบมองนับดาวเป็นระยะ

เขารอ….รอจะเห็นเธอเสียใจอยากเห็นเธอแสดงออกเหมือนเมื่อก่อน

อยากเห็นว่าเธอยังสนใจเขาอยู่แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่เป็นอย่างนั้น

ผ่านไปไม่กี่นาทีนับดาวกลับหัวเราะกับเพื่อน ๆ พูดคุยตามปกติ

แม้รอยยิ้มจะดูฝืนไปบ้างแต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ไม่ได้เดินหนีไม่ได้แสดงความหึงหวงอย่างที่เขาคิดและสิ่งที่ทำให้ทิศเหนือหงุดหงิดที่สุดคือประโยคถัดมา

"เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

นับดาวลุกขึ้นยืนก่อนหันไปยิ้มให้ทุกคนรวมถึงเขาด้วย

"สนุกกันต่อนะคะ"

แล้วเธอก็เดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจภาพที่เขากำลังโอบเอวอันดาอยู่เลยทันทีที่ร่างเล็กหายลับไปคิรินก็เอนตัวมาข้างหน้า

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"มึงกำลังทำอะไรอยู่"

ทิศเหนือหันมองเพื่อน"อะไร"

"มึงอย่าทำเป็นไม่รู้"ธามถอนหายใจ

"เมื่อกี้มึงจงใจ"ภูผาพยักหน้าเห็นด้วยทิศเหนือเงียบไปก่อนตอบสั้น ๆ"พวกมึงคิดมาก"

"เหรอ"คิรินหัวเราะเบา ๆ"ถ้าไม่แคร์มึงจะคอยมองปฏิกิริยาของนับดาวทำไม"

ประโยคนั้นทำให้ทิศเหนือชะงักไปชั่วครู่และเป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่เขาเริ่มรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่ได้กำลังพยายามผลักนับดาวออกไปแต่กำลังพยายามพิสูจน์อะไรบางอย่างให้ตัวเองดูต่างหากเพียงแต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้คนที่อึดอัดที่สุด

กลายเป็นตัวเขาเองบรรยากาศบนโต๊ะเริ่มไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

แม้เสียงเพลงในร้านจะยังดังคลออยู่แต่ความรู้สึกของนับดาวกลับไม่สนุกเหมือนตอนแรกหญิงสาวฝืนยิ้มคุยกับเพื่อน ๆ อยู่พักใหญ่

ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือ

"ดึกแล้ว"เธอพูดขึ้นเบา ๆ"กลับกันไหม"

ข้าวหอมมองหน้าเพื่อนทันทีในฐานะคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก

เธอดูออกว่านับดาวกำลังไม่โอเค

“เออ พวกเราว่ากลับกันดีกว่า” มิรินเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย

น้ำใสที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ก็รีบลุกขึ้นคว้ากระเป๋ามาสะพาย “จริงด้วย พรุ่งนี้ฉันมีงานเช้าอีก”

นับดาวหันไปส่งยิ้มหวานให้ทุกคนบนโต๊ะด้วยท่าทีเกรงใจ “งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ”

“เฮ้ย จะรีบกลับกันแล้วเหรอ?” คิรินรีบทักท้วงด้วยน้ำเสียงเสียดาย

ธามพยักหน้าสมทบ “เพิ่งจะเริ่มสนุกเองนะพวกเธอ นั่งต่อกันอีกหน่อยสิ”

นับดาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “ไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ พรุ่งนี้ดาวมีประชุมเช้า ขืนอยู่ดึกกว่านี้มีหวังพรุ่งนี้สภาพดูไม่ได้แน่ ๆ”

ระหว่างนั้นอันดายังคงนั่งอยู่บนตักของทิศเหนือราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของให้ทุกคนเห็นส่วนนับดาวเลือกที่จะไม่มองภาพนั้นอีก

"เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

ภูผาพูดขึ้นทันทีทำเอาทิศเหนือหันขวับ"อะไรนะ"

"ก็ไปส่งดาวไง"ภูผายักไหล่"ผู้หญิงกลับดึกอันตราย"

คิรินยกมือขึ้นทันที"งั้นกูไปด้วย"

ธามรีบเสริม"ใช่ๆ ไปหลายคนจะได้ปลอดภัย"

"พวกมึงจะบ้าหรือไง"ทิศเหนือหลุดพูดออกมาทั้งสามคนหันมามองพร้อมกัน

"ทำไมพวกกูจะไปส่งน้อง ผิดตรงไหน"

ข้าวหอมถึงกับหลุดหัวเราะส่วนมิรินต้องรีบยกแก้วขึ้นปิดปาก

เพราะสีหน้าของทิศเหนือในตอนนี้ดูเหมือนคนกำลังหงุดหงิดเต็มที

"พวกมึงไม่ต้องเสือก"

เสียงทุ้มดังขึ้นทุกคนเงียบรวมถึงนับดาวด้วยทิศเหนือลุกขึ้นยืน

ก่อนหยิบกุญแจรถขึ้นมา

"เดี๋ยวนับดาวกลับกับกูเอง "

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะทันทีแล้วคิรินก็เป็นคนแรกที่หัวเราะ

ทิศเหนือส่งสายตาดุไปให้

"จะไปหรือไม่ไป"

เขาถามนับดาวหญิงสาวอึ้งไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนพูดเอง

"ไม่เป็นไรค่ะฉันกลับกับพวกพี่ๆ ดีกว่า"

เธอตอบสุภาพประโยคนั้นทำเอาทิศเหนือหน้าตึงขึ้นทันที

"ฉันบอกว่าไปกับฉันไง"

"แต่ฉัน"

"หรือจะให้ไอ้พวกนี้ไปส่ง มันคนละทางกับคอนโดเรานะ"

เขาพยักหน้าไปทางเพื่อนทั้งสามที่ตอนนี้กำลังนั่งดูละครอย่างสนุกสนานนับดาวเม้มปากก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"ก็ได้ค่ะ"

รอยยิ้มผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าของคิรินทันทีส่วนภูผากับธามถึงกับยกมือไฮไฟว์กันและนั่นเอง

คือจังหวะที่อันดาเริ่มหน้าตึงเป็นครั้งแรกของค่ำคืนนี้

เพราะต่อให้ทิศเหนือจะทำเหมือนไม่สนใจนับดาวแค่ไหน

สุดท้ายคนที่ให้เธอกลับด้วยก็ยังเป็นเขาอยู่ดี และดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะเริ่มไม่รู้ตัวแล้วด้วยซ้ำ

ว่ากำลังแสดงความหวงออกมาทีละนิด ๆ ต่อหน้าทุกคน

คำตอบของนับดาวทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่

ก่อนที่ทิศเหนือจะหมุนกุญแจรถเล่นในมือสายตาคมมองหญิงสาวนิ่ง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็หันไปหาอันดา

"อันดา"

"หืมคะ"

หญิงสาวยิ้มหวานทันที"คืนนี้ไปค้างที่คอนโดฉันไหม"

ประโยคนั้นทำเอาทั้งโต๊ะเงียบกริบแม้แต่คิรินยังถึงกับสำลักน้ำ

"ไอ้เหนือ!"

ธามรีบเตะขาเพื่อนใต้โต๊ะส่วนภูผาถึงกับอ้าปากค้างอันดาเองก็ชะงักไปเหมือนกัน

ก่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะจะค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าสวย

"ได้สิคะ"

เธอตอบเสียงหวานพร้อมคล้องแขนทิศเหนือแน่นขึ้น

สายตาหลายคู่หันไปมองนับดาวโดยอัตโนมัติราวกับกำลังรอดูปฏิกิริยาแต่เจ้าตัวกลับเพียงกะพริบตาปริบ ๆ

ก่อนจะยิ้มออกมารอยยิ้มสดใสเหมือนเดิม

"งั้นก็ดีเลยค่ะ"

เธอตอบง่าย ๆ"จะได้มีเพื่อนนั่งไปด้วยกัน"

คราวนี้กลับกลายเป็นทิศเหนือที่นิ่งไปเหมือนคำตอบที่ได้ไม่เป็นอย่างที่คิดนับดาวหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพายก่อนหันไปบอกเพื่อน ๆ

"กลับกันเถอะ"

"ฉันง่วงแล้ว"

ข้าวหอมมองหน้าเพื่อนอย่างเป็นห่วง

แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของนับดาวเธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร

ระหว่างเดินออกจากร้านมิรินอดไม่ได้ที่จะกระซิบ

"ไหวแน่นะ"

นับดาวหัวเราะเบา ๆ

"ทำไมจะไม่ไหว"

"ก็"

มิรินเหลือบมองไปทางทิศเหนือกับอันดานับดาวยักไหล่

"เขาจะพาใครไปค้างก็เรื่องของเขาสิ"

"ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย"

น้ำเสียงสบาย ๆ จนน้ำใสยังแปลกใจแต่ความจริงแล้วนับดาวกำลังพยายามเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าผู้ชายคนนั้นไม่เคยเป็นของเธอไม่เคยเลือกเธอและไม่เคยให้ความหวังเธอเลย