ต่อแถวจีบ

"ดาวถ้าไอ้เหนือถอนหมั้นเมื่อไรบอกพี่คนแรกนะ"

นับดาวกระพริบตาปริบ ๆ

"คะ?"

"พี่จะจีบ"

พรวด!

คราวนี้นับดาวสำลักน้ำจริง ๆ ข้าวหอมถึงกับตบโต๊ะดังปัง

ส่วนมิรินหัวเราะจนตัวงอ

"เอาจริงเหรอคะ"

"จริง"

คิรินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับพราวระยับ “ผู้หญิงน่ารักแบบนี้ ใครไม่ชอบก็โง่เต็มทนแล้วล่ะ”

“เฮ้ย!”

ภูผารีบยกมือขึ้นสมทบ “พี่ด้วยคนหนึ่ง!”

“พี่ก็ด้วย!” ธามรีบเสริมทันควัน ท่ามกลางเสียงโห่ฮาของแก๊งเพื่อนที่ดูจะสนุกกับการแกล้งสาวตรงหน้า จนใบหน้าของนับดาวขึ้นสีระเรื่อด้วยความทำตัวไม่ถูก

“พวกพี่เลิกแกล้งดาวได้แล้วค่ะ” เธอพยายามเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

ทว่าคิรินกลับส่ายหน้าพลางยิ้มมุมปาก “พวกพี่ไม่ได้ล้อเล่นหรอกนะ พวกเราเห็นเรามาตั้งแต่สมัยเรียนที่เชียงใหม่แล้ว ไม่แปลกหรอกถ้าจะเอ็นดูขนาดนี้”

“จริง! ยืนยันอีกเสียง!” เพื่อนคนอื่น ๆ ในกลุ่มต่างพากันสมทบรับรองคำพูดนั้นอย่างพร้อมเพรียง

สามหนุ่มตอบพร้อมกันความเงียบเข้าปกคลุมอยู่หนึ่งวินาที

ก่อนทุกสายตาจะหันไปมองคนเดียวกันทิศเหนือเจ้าตัวกำลังนั่งกอดอกใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทแต่กรามด้านข้างกลับขบแน่นอย่างเห็นได้ชัด

"พวกมึงว่างมากหรือไง"

น้ำเสียงเรียบ ๆ ดังขึ้นแต่คนรู้จักกันมานานอย่างคิรินกลับยิ้มกว้าง

เพราะเขารู้ดีว่าไอ้อาการแบบนี้ของทิศเหนือไม่ใช่รำคาญไม่ใช่หงุดหงิดแต่มันคืออาการหวงแบบที่เจ้าตัวยังไม่ยอมรับต่างหาก

"ถ้าไอ้เหนือถอนหมั้นเมื่อไร บอกพี่คนแรกนะ"

"พี่จะจีบดาว"

คำพูดของคิรินเรียกเสียงหัวเราะครึกครื้นไปทั่วทั้งโต๊ะ ทว่ากลับมีเพียงคนเดียวที่นั่งนิ่งสนิท ทิศเหนือยังคงวางมาดขรึมอยู่ที่เดิม แต่สังเกตได้ชัดว่าใบหน้าของเขาเริ่มตึงขึ้นเรื่อย ๆ จนคนรอบข้างแทบไม่กล้าสบตา

ธามหัวเราะร่าพลางรีบยกมือขึ้นประกาศกร้าว “งั้นพี่ต้องรีบสมัครเข้าแถวตั้งแต่วันนี้แล้ว! เดี๋ยวจีบไม่ทันไอ้คีย์มัน”

“งานนี้คู่แข่งเยอะเกิ้น” ภูผาสมทบพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

เสียงหัวเราะดังระงมขึ้นอีกระลอกจนบรรยากาศดูครึกครื้นผิดหูผิดตา นับดาวได้แต่ยิ้มเขิน ๆ พลางส่ายหน้าปฏิเสธ “พอเลยค่ะพวกพี่ ดาวไม่ได้มีเสน่ห์ดึงดูดขนาดนั้นสักหน่อย”

ทว่าสิ้นคำพูดนั้น ทุกคนในโต๊ะก็พร้อมใจกันประสานเสียงตอบกลับมาทันทีโดยไม่ต้องนัดหมาย

“มี!”

จนเจ้าตัวถึงกับหน้าแดง ความจริงแล้วคืนนี้นับดาวดูแตกต่างจากทุกวันปกติเธอแทบไม่แต่งหน้าแต่เพราะถูกเพื่อน ๆ ลากไปแต่งตัวหลังเลิกงานตอนนี้หญิงสาวจึงอยู่ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนยาวเหนือเข่าเล็กน้อยผมยาวสลวยถูกปล่อยลงมารับกับใบหน้าหวาน

เครื่องสำอางบางเบาช่วยขับดวงตากลมโตให้ยิ่งดูสดใส

ริมฝีปากสีชมพูอ่อนยามยิ้มทำให้หลายคนในร้านอดหันมองไม่ได้

ไม่ใช่แค่เพื่อนคนอื่น แต่ทิศเหนือเองก็พลั้งเผลอหลุดปากออกไปเช่นกัน แม้เจ้าตัวจะพยายามนั่งนิ่งและทำเป็นไม่สนใจสายตาใคร แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับห้ามตัวเองไม่ได้เลยที่จะคอยชำเลืองมองเธออยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ ของเธอนั่นแหละ ที่ยิ่งกระตุ้นให้ความหงุดหงิดในอกมันพุ่งพล่านขึ้นกว่าเดิม

“ดาว” ภูผาเอ่ยเรียกแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย “ถามจริง ๆ เถอะ มีคนจีบหรือยัง”

“ห๊ะ?” นับดาวสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ “ยังค่ะ ไม่มีหรอก”

“ดีเลย” ภูผายิ้มกว้างจนตาปิด “งั้นพี่ขอลงชื่อสมัครเป็นคนแรกเลยนะ”

“พี่ภู!”

หญิงสาวหลุดขำออกมาจนแก้มใสขึ้นสีระเรื่อ “พอเลยค่ะ เลิกแกล้งดาวสักที”

“พูดจริงไม่ได้ล้อเล่นนะ” ธามเสริมขึ้นมาทันควันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “คนสวยแถมยังนิสัยดีแบบดาวน่ะ ใครปล่อยให้โสดนาน ๆ ก็นับว่าพลาดหนักแล้ว!”

"ถ้าพี่ไม่ติดว่ารู้จักไอ้เหนือก่อนนะพี่จีบดาวไปแล้ว"

"พวกพี่อย่าแกล้งดาวสิ"

นับดาวได้แต่เอามือกุมหน้าด้วยความเขินอาย ขณะที่ทุกคนกำลังหัวเราะกันสนุกจู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มโต๊ะข้าง ๆ เดินเข้ามา

เขาเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งดูเหมือนจะดื่มไปพอสมควร

"ขอโทษนะครับ"

เขาหยุดตรงหน้านับดาว

"ผมขอไลน์ได้ไหม"

โต๊ะทั้งโต๊ะเงียบลงทันทีนับดาวถึงกับอึ้ง

"เอ่อ"

"ผมสังเกตคุณตั้งนานแล้ว"

ชายหนุ่มยิ้ม"น่ารักมากเลยครับ"

ข้าวหอมกับมิรินแทบกรี๊ด ส่วนคิริน ธาม และภูผา หัวเราะกันสนุก

"เอาแล้ว"

"เสน่ห์แรงนะเรา"

แต่ก่อนที่นับดาวจะตอบอะไรเก้าอี้ตัวหนึ่งก็ถูกเลื่อนออกดังครืด

ทุกคนหันไปมองพร้อมกันทิศเหนือลุกขึ้นยืนชายหนุ่มเดินตรงมาหยุดข้างนับดาวก่อนมองผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"เธอมากับพวกเรา"

ประโยคสั้น ๆ ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที

ชายหนุ่มชะงัก

"อ๋อ"

"แฟนเหรอครับ"

คำถามนั้นทำให้ทุกคนบนโต๊ะหูผึ่งโดยเฉพาะคิรินที่แทบจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปทิศเหนือนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเสียงเรียบ

"ไม่ใช่"

นับดาวเม้มปากทันทีแม้จะรู้อยู่แล้วแต่ก็ยังแอบจุกนิด ๆ

"แต่เธอมากับพวกเรา"

ทิศเหนือพูดต่อ

"รบกวนกลับโต๊ะคุณด้วย"

ชายหนุ่มคนนั้นมองซ้ายมองขวาก่อนพยักหน้า

"โอเคครับ"

แล้วรีบเดินจากไปทันทีทันทีที่อีกฝ่ายเดินลับสายตา

ทั้งโต๊ะก็เงียบกริบก่อนจะเป็นคิรินที่ตบโต๊ะดังปัง

"โอ๊ย!เมื่อกี้อะไร!"

ภูผาหัวเราะจนไหล่สั่น"มึงรีบลุกไปทำไมวะ"

"เขาแค่ขอไลน์"ธามเสริมทันที

"ใช่ ดาวยังไม่ได้ตอบเลย "

ทิศเหนือกลับไปนั่งที่เดิมสีหน้าเรียบสนิท"น่ารำคาญ"

"ใครน่ารำคาญวะ"คิรินถามทันทีจนข้าวหอมกับมิรินหัวเราะลั่น

นับดาวเองก็อดยิ้มไม่ได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

ที่เธอเห็นทิศเหนือออกอาการชัดขนาดนี้แม้เขาจะยังไม่ยอมรับ

แต่ทุกคนบนโต๊ะดูจะรู้กันหมดแล้วยกเว้นเจ้าตัวว่าตอนนี้

ผู้ชายที่เคยบอกว่าไม่มีวันรักเธอกำลังเริ่มหวงเธอเข้าเต็ม ๆ

เสียงหัวเราะบนโต๊ะยังไม่ทันจางหายจู่ ๆ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นก็ดังเข้ามาใกล้หลายคนหันไปมองพร้อมกัน

ก่อนจะเห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีแดงเข้ารูปเดินตรงเข้ามาอรัญญา หรืออันดาเจ้าของใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ใคร ๆ ก็จดจำได้

"เหนือ"

น้ำเสียงหวานดังขึ้นทิศเหนือเงยหน้ามอง

"อันดา"

"บังเอิญจังเลยนะ"

หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้ามาหาโดยไม่รอคำเชิญ

สายตาของเธอกวาดมองทุกคนบนโต๊ะและหยุดลงที่นับดาวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นอีกนิด

"นั่งด้วยได้ไหมคะ"

อันดาถามแต่ยังไม่ทันมีใครตอบ เธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนตักของทิศเหนืออย่างคุ้นเคยราวกับเป็นเรื่องปกติ

"คิดถึงจัง"

แขนเรียวคล้องรอบลำคอชายหนุ่มขณะที่ทั้งโต๊ะเงียบกริบ

โดยเฉพาะคิรินกับธามที่หันมองหน้ากันทันที

นับดาวเองก็ชะงักไปเล็กน้อยแม้จะพยายามรักษาสีหน้า

แต่ดวงตากลมใสกลับไหววูบเธอไม่ได้คาดคิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้ต่อหน้าต่อตาทิศเหนือมองนับดาวอยู่ครู่หนึ่ง