บทที่ 3

บทที่ 3

หนึ่งปีที่อิฐถอยห่างออกมาจากลูกสาว มองได้เพียงแค่ไกล ๆ หรือคลิป VDO ที่คุณยายของลูกหรือคุณครูที่โรงเรียนลูกเมตตาส่งมาให้เท่านั้น

ร่างกายของอิฐทรุดโทรมหลังจากพึ่งพาแอลกอฮอล์อย่างหนัก ชีวิตเขาเริ่มถอยหลัง จนสุดท้ายก็ประสบอุบัติเหตุเกือบถึงชีวิต

ความเจ็บปวดมันกัดเซาะหัวใจจนไม่เหลือหลอ ความเลวทรามต่าง ๆ ที่ทำทิ้งไว้กับแม่ของลูก ความใจดำอำมหิตของคนในครอบครัวที่มีเขาเป็นผู้ร่วมดำเนินเรื่องไปด้วย

อิฐยอมรับว่าตัวเองไม่มีหน้าจะไปขอร้องให้ภัณฑิราเห็นใจ เงินทุกบาททุกสตางค์ที่เขาส่งให้ลูก แม้ว่าลำบากแสนเข็ญ เธอก็ไม่เคยเบิกเงินส่วนนั้นมาใช้ ราวกับรังเกียจเดียจฉันท์กันหนักหนา แต่อิฐก็คิดว่านั่นก็สมควรแล้ว

“พี่เมี่ยงจะพาน้องเตยมา…แต่หลังจากนั้นก็ไม่ให้ผมเข้าไปยุ่งกับพี่เมี่ยงและลูกอีก”

หลายปีที่ผ่านมาอัธดิษฐ์เป็นตัวเชื่อมระหว่างเราสามคนพ่อ แม่ ลูก เพราะครั้งหนึ่งน้องชายของเขาเคยช่วยชีวิตภัณฑิราและลูกจากอาการแท้งคุกคาม

เธอย้ายออกจากบ้านปัญญารัตนวงศ์ช่วงใกล้จะคลอด และก็คลอดลูกออกมาในอายุครรภ์ที่ยังไม่สมบูรณ์ 100%

ตอนนั้นเขาไปงานเลี้ยงกับมารดาที่ต่างจังหวัด กลับมาไม่ทัน และเธอก็คลอดลูกสาวของเขาออกมาเสียแล้ว

ด้วยภาวะเสียเลือดอย่างหนักประกอบกับบาดแผลทางใจ

อิฐได้แต่มองเธออยู่ห่าง ๆ แต่ก็มีน้องชายเข้าไปช่วยเชื่อมเพราะเรื่องนี้ภัณฑิราถึงยังพูดคุยกับอัธดิษฐ์อยู่

คำบอกกล่าวของน้องชายทำให้อิฐไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว ขาข้างซ้ายหักผิดรูปและอาจจะต้องผ่าตัดอีกหลายครั้งกว่าจะกลับมาเดินได้ปกติเหมือนเดิม

เขาหลับไปสามวันเต็ม เป็นสามวันที่มีความสุขเพราะเขาได้สัมผัสถึงอ้อมกอดเล็ก ๆ ของลูกสาวที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานแรมปี

“แกลุกขึ้นมากินข้าว กินปลาหน่อยเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่อะไรอีกแล้ว แกอย่าทำร้ายฉันด้วยวิธีพวกนี้เลย”

มารดาของเขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ นุชนาถเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดีแล้ว

ปลูกเรือนควรตามใจผู้อยู่ แต่ที่เธอคิดคือการเป็นแม่ก็มีสิทธิ์จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกชายที่เธอรักหรือเปล่า

“เมื่อไหร่แม่จะกลับไป…”

“อิฐ!”

“ต้องให้ผมตายไปเหรอแม่ถึงจะหยุดบ่งการชีวิตผมซะที!”

อิฐเป็นลูกที่ดีมาตลอด ไม่มีสักครั้งที่เขาจะพูดจาไม่ดีกับมารดาตัวเอง

แต่ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทั้งที่เขายอมแม่ทุกอย่างแล้ว แต่ท่านกลับไม่หยุด ยังคงตามรังควานสองแม่ลูกที่น่าสงสารนั่น

“บงการ…เป็นเพราะมันให้แกมาพูดกับฉันแบบนี้เหรอ!”

คนเป็นแม่มีหรือจะยอม เธอผิดหรือไงที่อยากให้ลูกชายได้คู่ครองดี ๆ ที่เธอหาให้

“พอเถอะแม่ พี่เมี่ยงเขาไม่อยากจะยุ่งกับครอบครัวเราด้วยซ้ำ ผมว่านะถ้าแม่เกลียดเขามากก็อย่ามายุ่งเลย ปล่อยพี่อิฐกับครอบครัวเขาไปเถอะ เอางี้ไหมแม่หาเมียมาเดี๋ยวผมแต่งให้ ผมแต่งหมดอะคนที่แม่อยากให้แต่ง”

อัธดิษฐ์พูดแทนพี่ชาย คิดดูว่าพี่ชายเขาเป็นถึงขนาดนี้แม่ก็ยังไม่หยุดหาเมียให้

“แกอย่ามาทำเป็นพูดดี ถึงเวลาพวกแกก็เหมือนกัน รักเมียมากกว่าแม่!” มารดาของเขาก็เหมือนเดิม คือไม่ดั่งใจแม่ก็ร้องไห้โวยวาย

“คุณพอสักทีเถอะถ้าไม่หยุด ผมว่าเราคงอยู่กันไม่ได้แล้ว มันจะอะไรนักหนา!”

เรื่องราวลุกลามใหญ่โตกลายเป็นบิดาขอหย่ามารดา

อิฐหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน หลากหลายปัญหาเข้าถาโถมเข้าใส่แบบที่ไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ

ชีวิตที่ประสบความสำเร็จและร่ำรวยอย่างที่ใจหวังไว้ จนถึงตอนนี้มีอะไรให้น่าภูมิใจกัน

เพื่อนเที่ยว สังคม หน้าที่การงาน ผู้หญิง สุดท้ายแล้วไม่เหลืออะไรเลย อิฐนอนอยู่บนเตียงในห้องพักผู้ป่วยภายในโรงพยาบาลอย่างเงียบเหงา

[เมี่ยงไม่ต้องพาลูกมาก็ได้ แต่หลังจากฉันออกจากโรงบาล ขอไปเจอน้องเตยได้ไหม]

เธอเปิดอ่านข้อความในอีกไม่กี่นาทีถัดมา แต่ก็เหมือนเดิมคืออ่านแล้วไม่ตอบ ยังดีที่ภัณฑิราไม่เคยบล็อกไลน์ของเขา ส่วนเบอร์เธอก็ไม่เคยรับสายอยู่แล้ว

ภัณฑิราเป็นผู้หญิงที่เขาชอบตั้งแต่แรกเห็นเพราะเธอสวย เขาตั้งใจจีบเธอและก็ได้คบกัน

เราคบกันอยู่พักหนึ่ง เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่หยุดเขาได้

อิฐหยุดทุกอย่าง หยุดเที่ยว หยุดเจ้าชู้ และอยู่กับเธอ

เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน ตัวติดกันตลอดเวลา ตอนนั้นภัณฑิราเรียบจบใหม่ยังคงหางานทำอยู่ เขาเสนอเลี้ยงดูเธอ แต่หญิงสาวไม่เอา ซึ่งตรงนี้ก็กินใจเขาไปอีก เขายิ่งชอบเธอมาก

แต่มีช่วงหนึ่งที่ธุรกิจเขามีปัญหา จำเป็นต้องขายบริษัทที่ทำร่วมกับเพื่อนที่สระบุรีและกลับเชียงรายไปรับช่วงต่อกิจการครอบครัว เขาบอกกับภัณฑิราและคิดว่าเธอจะเข้าใจ

“เมี่ยงอยู่ที่สระบุรีไปก่อนยังไม่ต้องตามพี่ไป”

“หมายความว่ายังไงคะ”

“พี่จะมาหาช่วงวันหยุด…”

“ทำไมเมี่ยงถึงไปอยู่กับพี่นี่นั่นไม่ได้?”

แน่นอนว่าเรารักกัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะสามารถพูดบอกเธอได้ทุกเรื่อง แม้ว่าภัณฑิราจะเป็นผู้หญิงที่เขารัก แต่ด้วยอายุของเราที่ห่างกันหลายปีบางเรื่องก็ไม่ง่ายเลยที่เธอจะเข้าใจ

และที่หนักไปกว่านั้น อิฐมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เป็นคนที่แม่เลือกหามาให้ เธออยู่ในครอบครัวกิจการที่เอื้อต่อกิจเหมืองแร่ของครอบครัวเขา

ซึ่งเรื่องนี้ภัณฑิราไม่เคยรู้มาก่อน และเขาก็ไม่คิดบอก

เริ่มแรกเรื่องของเราอิฐไม่คิดว่ามันจะมาไกลขนาดนี้ จึงไม่ได้กระตือรือล้นที่จะหาวิธีอธิบายกับภัณฑิราอย่างไรเพราะตัวเขาเองกับคู่หมั้นก็ไม่เคยติดต่ออะไรกันเป็นเรื่องเป็นราวอยู่แล้ว และเราทั้งคู่ต่างรู้กิตติมศักดิ์ของกันและกันเป็นอย่างดี

คู่หมั้นของเขาเป็นนักธุรกิจ ซึ่งแน่นอนว่านักธุรกิจมองเป็นซึ่งผลประโยชน์เป็นสำคัญ ไอ้เรื่องรักใคร่ใครสนใจกัน

แต่เขาก็ดันลืมไปอย่างหนึ่งว่าสิ่งที่ผู้หญิงมีกันทุกคนคือความอยากเอาชนะ

อิฐพยายามอธิบายว่าภัณฑิราไม่สามารถกลับบ้านที่เชียงรายไปกับเขาได้ เธอไม่เข้าใจซ้ำยังจะยืนยันตามเขากลับบ้านไปด้วย

ครอบครัวของอิฐเป็นเช่นไร ชายหนุ่มรู้ดี...เขาไม่สามารถพาเธอกลับไปด้วยได้ในตอนนี้

หญิงสาวเริ่มงี่เง่าสุดท้ายก็ไม่พ้นโวยวาย หลังจากนั้นอะไรที่ไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นเช่นนั้นได้เขาก็เห็นมันทั้งหมด

เรารู้จักกันลึกซึ้งกว่าเดิม รู้จักสันดานของกันและกัน รู้จักด้านมืดที่บางทีตัวเองก็อาจจะไม่รู้ว่ามีด้วยซ้ำ

ทุกอาทิตย์เขาก็จะกลับมาหาเธอที่สระบุรี ทุกครั้งที่เจอกันมีแต่ปัญหา ทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน เหมือนอิฐกลับมาเพื่อทะเลาะกับภัณฑิราและเราก็ด่าทอกัน

เธอเริ่มหนักข้อขึ้นโทรตามวารีเขาจนไม่เป็นอันทำงาน สุดท้ายอิฐจึงต้องพาเธอไปอยู่ที่เชียงรายด้วย แต่ก็ยังไม่ได้ให้เข้าบ้านเพราะเขายังไม่ได้บอกมารดาเรื่องของเธอ

สุดท้ายมารดาเขารู้เรื่องที่เขาแอบมีภัณฑิรา สั่งให้เลิกกันเด็ดขาดและบอกความจริงกับเธอว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว

เธอกลัวจะต้องเลิกกันจึงปล่อยตัวเองให้ท้อง...ท้องเพื่อเอาลูกมาเป็นข้อผูกมัด

เขาจำได้ว่าโมโหมาก สาดคำร้าย ๆ ใส่เธอไปหลายคำ ประกอบกับที่ผ่านมาภัณฑิราทำตัวน่ารำคาญมาก เธอไม่ใช่นางฟ้าในสายตาเขาอีกแล้ว

มารดาเขายิ่งแล้วใหญ่แม่ไม่เชื่อว่าลูกในท้องของเธอเป็นลูกของเขา ให้เธอเจาะน้ำคล่ำเพื่อตรวจ DNA

ไม่รู้ตอนนั้นผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิง เขาก็เออออไปกับท่านด้วย ทั้งที่รู้ว่าการเจาะน้ำคล่ำในขณะที่ตั้งครรภ์อยู่มีความเสี่ยงภาวะแทรกซ้อน และก่อให้เกิดอันตรายได้

สุดท้ายผลปรากฎออกมาว่าเด็กในท้องของภัณฑิราคือลูกของเขา อิฐมั่นใจอยู่แล้วว่าเป็นเช่นนั้นแต่เพราะเลี่ยงทางแม่ก็ไม่ได้

และอยากจะให้ท่านหมดคำพูดเรื่องเด็กในท้องเธอไม่ใช่ลูกเขา แต่เมื่อทำแบบนั้นลงไปสิ่งที่ได้กลับมากับร้ายแรงทวีคูณ

อิฐเสียใจที่ทำให้เธอต้องเสียใจ แต่ภัณฑิราไม่คิดจะเข้าใจอะไรเลย และเธอไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกแล้ว

หญิงสาวไม่กินไม่นอน ตามติดชีวิตเขายิ่งกว่าอะไร เธอกลายเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญมากคนหนึ่งจนสุดท้ายอิฐทนไม่ไหว

เธอบีบบังคับให้เขาต้องรับผิดชอบ แน่นอนว่าเขารับผิดชอบแน่ แต่ในขณะนั้นมารดากลับพาคู่หมั้นเข้ามาอยูในบ้าน

ทุกอย่างเลวร้ายลงกว่าเดิมมาก อิฐพยายามจะพาภัณฑิราออกไปอยู่ข้างนอกเพราะห่วงทั้งเธอและลูกในท้อง

แต่ภัณฑิรากลับไม่ห่วงตัวเองและลูก เธอเอาแต่รักเขา...และกลัวว่าจะเสียเขาไป

เธอดื้อดึงจะอยู่ในบ้านเขาต่อ ซึ่งตอนนั้นอิฐก็มืดแปดด้านไม่รู้จะบีบบังคับเธออย่างไร

ทางนั้นก็เมีย ทางนี้ก็แม่และตัวแปรก็หลายอย่างเกินไป สุดท้ายเขาเลือกที่จะหนีปัญหาไปพักใจที่บ้านเพื่อน

แต่กลับมาอีกทีมารดาของเขาทะเลาะกับมารดาของภัณฑิราถึงขั้นลงมือทำร้ายกัน โดยมีคู่หมั้นของเขาเป็นตัวช่วย

ตอนนั้นอิฐยิ่งกว่าเสียใจกับการกระทำสิ้นคิดของตัวเอง แต่กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างจบภัณฑิราก็หันหลังให้เขาไปแล้ว

หันไปแล้วไม่คิดจะหันกลับมา เธอยืนยันที่จะเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียว ไม่ว่าเขาจะบีบบังคับขู่เข็ญเธออย่างไร

ภัณฑิราก็ไม่สนใจหน้าอินหน้าพรมที่ไหน และตัวเขาเองก็ไม่มีหน้าที่จะไปร้องขออะไรด้วยเพราะสิ่งที่เขาทำกับเธอไว้มันก็มากเกินไปจริง ๆ