บทที่ 2

บทที่ 2

จนเวลาล่วงเลยมาถึงสามวัน ภัณฑิรายังไม่ได้ตัดสินใจที่จะพาภัณวรินทร์ ลูกสาวของเธอไปพบกับบิดาอย่างที่คนบ้านปัญญารัตนวงศ์ร้องขอ

มันก็หลายปีมาแล้วกับความหลังในอดีตครั้งนั้น การได้แต่งงานเข้าไปอยู่ในบ้านคนใจร้าย เป็นช่วงเวลาที่ภัณฑิราจะไม่มีวันลืม

ทั้งที่เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่เคยจัดการอะไรให้มันถูกต้อง ปล่อยให้ครอบครัวของเขาโดยเฉพาะมารดามาย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอ

จะด้วยความรักก็ดี ความโง่ก็ใช่ ทั้งหมดหลอมรวมเป็นเธอในตอนนั้น หูหนวกตาบอด ใครพูดอะไรไม่ฟัง

การเอาชนะหัวใจอิฐเท่านั้นที่ภัณฑิราต้องการ

จนถึงวันหนึ่งที่เจ็บปวดมาก ๆ น้ำตาไม่มีจะให้ไหลอีกแล้ว เธอก็ตัดสินใจถามความจริงกับเขาตรง ๆ

“คุณเคยรักฉันบ้างไหม”

“มันไม่เกี่ยวกับรักไม่รัก แต่เพราะคุณทำให้ทุกอย่างยุ่งยาก ผมยังไม่พร้อมจะมีลูก…คุณก็เห็นว่าครอบครัวผมเป็นยังไง!”

ผู้ชายที่เคยบอกว่ารักเธอมาก ตามใจเธอทุกอย่าง พอเธอท้องเท่านั้นแหละ เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

อิฐโยนทุกความผิดให้เธอ เป็นเพราะเธอปล่อยตัวเองท้องและเรียกร้องให้เขารับผิดชอบ นั่นคือสิ่งที่เขาปักใจว่าเธอเป็นแบบนั้น เขามองว่าเธอมีลูกเพื่อจับเขา

แต่เพราะวันนั้นเธอรักเขามาก ขาดเขาไม่ได้ ไม่มีอยู่ก็เหมือนตาย แม้จะทุกข์เข็ญเพียงใดภัณฑิราก็พาตัวเองเข้าไปอยู่ในบ้านเขา

“ผมบอกให้คุณออกไปอยู่ข้างนอก ผมมีบ้านอีกหลังเราไปอยู่ที่นั่นกัน คุณไม่จำเป็นต้องเอาชนะแม่ของผมด้วยวิธีสิ้นคิดพวกนี้!!”

ภัณฑิราไม่เคยอยากเอาชนะแม่ของเขา แต่เธออยากเอาชนะผู้หญิงอีกคนที่แม่ของเขาต้อนรับต่างหาก

เธออุ้มท้องลูกเขามาด้วยความยากลำบาก ร้องไห้น้ำตาจะเป็นสายเลือดในทุกวัน

จนสุดท้ายที่สุดของความอดทนจบลงในวันนั้น มารดาของอิฐตบหน้าแม่ของเธอ แถมยังให้ผู้หญิงอีกคนของเขามารุมด่าแม่เธอด้วย

ตั้งแต่วันนั้นภัณฑิราหันหลังจากมา ไม่เคยเรียกร้องขอความเห็นใจอะไรจากคนบ้านปัญญารัตนวงศ์นั่นอีก

เธอตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูก ดูแลแม่ และทำงาน จนมีวันนี้

รักครั้งแรกที่เธอทุ่มลงไปหมดทั้งตัวและหัวใจ สุดท้ายไม่คล้ายว่าจะเหลือแค่เพียงความว่างเปล่า

แต่ในความว่างเปล่านั้นก็มีของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิตที่ผู้ชายที่เธอเคยรักที่สุดทิ้งเอาไว้ให้

ความเจ็บปวดหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนที่เข้มแข็งจนถึงขั้นเฉยชา ทั้งดวงตาและหัวใจมีไว้ให้ลูกสาวเพียงคนเดียว

ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร ด่าว่าเธอใจจืดใจดำแค่ไหน ใครจะเป็นจะตายก็ช่าง!

ภัณฑิราไม่สนใจเพราะต่อให้เธอจะกลายเป็นผู้ร้ายในสายตาใครแค่ไหนก็คงไม่เท่ากับสิ่งที่คนพวกนั้นกระทำกับเธอ

“ฉันขอเจอน้องเตยหน่อยได้ไหม”

“ฉันไม่ให้เจอ!”

ตั้งแต่วันที่ลูกคลอดจนขวบปีกว่า แน่นอนว่าคนเป็นพ่อไม่ได้หายออกไปจากชีวิตเราแม่ลูกอย่างที่ปากเขาบอก

อิฐรู้จักเธอดีอย่างไร ภัณฑิราก็รู้จักเขาดีเท่านั้น

ผู้ชายปากร้าย แต่ใจดี เงินที่ควรจะส่งเสียภัณวรินทร์ คนเป็นพ่อก็ทำตามหน้าที่อย่างมีขาดตกบกพร่อง

ทั้งที่คนเป็นแม่อย่างเธอไม่เคยร้องขอ บางครั้งมันมากมายจนเธออดจะทึ่งกับความสามารถเขาไม่ได้

เขายังคงคิดว่าเงินของเขาซื้อได้ทุกอย่าง ทุกคนต้องการเงินของเขา ไม่ว่ากี่ปีผ่านไปเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจเหมือนเดิม

มีบางครั้งที่เขาแวะเวียนมาจะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ภัณฑิราไม่อนุญาตให้เขาได้เจอลูกหากเธออยู่

แต่หากเธอไม่อยู่เขาก็สามารถเข้านอกออกในบ้านเธอได้เพราะมารดาของเธอ ท่านเห็นแก่หลาน และแม่เป็นคนเดียวที่เธอไม่สามารถต่อกรด้วยได้จริง ๆ

“ผู้ชายคนนี้เมี่ยงก็ตั้งใจเลือกให้เขามาเป็นพ่อของลูกไม่ใช่เหรอ?”

“และในเมื่อเลือกแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่แม่จะต้องทำตามที่เมี่ยงบอก เขาไม่ใช่สามีที่ดี แต่จากที่เห็นเขาก็รักลูกของเขา และน้องเตยต้องการพ่อ”

ภัณฑิราไม่อาจเถียงว่าเธอตั้งใจให้อิฐเป็นพ่อของลูก แต่นั่นมันเรื่องในวันที่เธอหูตามืดบอด

ทั้งที่คนบ้านนั้นทำกับแม่เธอขนาดนี้ ท่านก็ยังให้โอกาสอิฐได้เข้ามาหาลูก

ภัณฑิราหมดหนทางจะกีดกัน และลูกจดจำคนเป็นพ่อได้จากตรงนั้น ความรักความผูกพันก่อร่างสร้างตัวจนช่วงขวบปีที่ 3 จะเข้าปีที่ 4 ก็เกิดปัญหาขึ้น

มารดาของอิฐมาที่บ้านของเธอ ข่มขู่ว่าจะเอาลูกสาวเธอไป เพราะเลือดในกายของภัณวรินทร์ครึ่งหนึ่งก็เป็นของปัญญารัตนวงศ์ ทั้งที่วันนั้นแม่เขาบอกเองว่าเด็กในท้องเธอไม่ใช่ลูกของอิฐ

อิฐมาเคลียร์ลกับเธอในเรื่องที่แม่เขาก่อปัญหา เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เราเผชิญหน้ากัน และมันไม่ใช่เรื่องดี

แน่นอนว่าหัวเด็ดตีนขาดภัณฑิราไม่ยินยอม เธอตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่ง!

สาธยายสิ่งที่เก็บกักภายในใจกับสิ่งที่ต้องเจอต่อหน้ามารดาของเธอและบิดาของเขาจนสาแก่ใจ งัดทุกคำพูดของเขาออกมาไม่มีขาดตกบกพร่อง

เขายกธงขาวยอมแพ้ ยืนยันกับมารดาเธอว่าคนที่บ้านปัญญารัตนวงศ์จะไม่มายุ่มย่ามที่บ้านของเธออีกแน่นอน

และสิทธิ์ขาดการเลี้ยงดูภัณวรินทร์เป็นของภัณฑิราผู้เป็นแม่แต่เพียงผู้เดียว

แต่ภัณฑิรามองเห็นปัญหาที่จะตามมาเธอต้องการเป็นสิ่งที่จับต้องได้มากกว่าคำพูดลอย ๆ ที่คนเป็นพ่อเฮงซวยอย่างเขาจะพ่นออกมาได้

แม้ว่าเธอกับเขาจะมีทะเบียนสมรส แต่ไม่ว่าจะข้อความข่มขู่หรือคลิปเสียงต่าง ๆ การกระทำเลวร้ายที่คนบ้านนั้นทำกับเธอตอนที่อยู่ที่นั่น มีทั้งหลักฐานและพยานบุคคล

ภัณฑิราพึ่งกฎหมายส่งทนายความยื่นโนติสขอความคุ้มครองสิทธิ์ในตัวลูกแต่เพียงผู้เดียว อิฐรู้ว่าเธอเอาจริงเขายินยอมทำเอกสารรับรองให้เธอได้สิทธิ์ดูแลลูกแต่เพียงผู้เดียว

แน่นอนว่าวันนี้ภัณฑิราไม่ใช่นักศึกษาจบใหม่ ไม่ใช่ผู้หญิงที่บูชาความรักจนตัวเองโง่งมน่าสมเพช เธอไม่ใช่คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อีกแล้ว เธอฝ่าฝันอุปสรรคและทะเยินทะยานจนมาเป็นคอลัมนิสต์แนวหน้าของหนังสือพิมพ์ชื่อดัง

ไม่ว่าจะเบื้องหน้าหรือเบื้องหลังของเธอ ล้วนมีคนที่พร้อมซัพพอร์ตมากมาย แม่เลี้ยงเดี่ยวคนเก่ง...อิฐรู้เรื่องนี้ดีและเขาไม่มีทางกล้าแลก

คนบ้านปัญญารัตนวงศ์หน้าบางจะตายไป!!!