บทที่ 8 ทวงสิทธิ์

“ฌอร์น... ฉันมีเรื่องจะปรึกษาแกว่ะ วันนี้แกอยู่บ้านไหมวะ” ภัทรดนัยกดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิท

“อยู่ๆ กำลังเล่นกับมารีนอยู่เลย เข้ามาสิ”

“โอเค เดี๋ยวฉันเข้าไปหา” เขากดวางสายเสร็จก็รีบเดินออกไปจากห้องตรวจทันที

“คุณหมอคะ... จะไปไหนคะ เหลือคิวตรวจคนไข้อีก 3 คนนะคะ” วิไลลักษณ์เดินมาหาภัทรดนัย

“ผมรบกวนฝากคุณหมอท่านอื่นช่วยดูหน่อยแล้วกัน ไม่ใช่เคสร้ายแรงอะไร” เขาบอกปัดอย่างหงุดหงิด ถ้าให้เขาตรวจคนไข้ตอนนี้ มีหวังเขาคงได้วินิจฉัยโรคผิดๆ ถูกๆ แน่นอน

“ฌอร์น...” ภัทรดนัยเดินเข้าไปหาเพื่อนรักในคฤหาสน์หลังใหญ่ ตอนนี้เจ้าพ่อมาเฟียเงินกู้สุดโหด ได้กลายมาเป็นคุณพ่อลูกอ่อนสุดมุ้งมิ้งไปเรียบร้อยแล้ว ฌอร์นกำลังนั่งเล่นกับน้องมารีน ขณะที่เอมมาลินกำลังทำอาหารอยู่ในครัว

“เข้ามาก่อนสิ วันนี้อยากดื่มอะไร” ฌอร์นถามและอุ้มเด็กหญิงมารีนไปที่บาร์เครื่องดื่ม

“ขอเหล้า เอาเหล้าแบบแรงๆ” ภัทรดนัยตอบเสียงเครียด ทำให้ฌอร์นต้องมองอย่างสงสัย

“วันนี้มาแปลก... มีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า”

“มีสิ เครียดมากด้วย” เขาพูดและกรอกเหล้าที่ฌอร์นรินใส่แก้วให้ทีเดียวหมด

“แกเป็นอะไรวะ”

“ไอ้ฌอร์น... ฉันไปทำผู้หญิงคนหนึ่งท้อง” ภัทรดนัยสารภาพ ฌอร์นสำลักเหล้าที่กำลังดื่มทันที

“แกว่ายังไงนะ!”

“ได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันไปทำผู้หญิงท้อง ผู้หญิงที่ฉันหิ้วไปนอนกกคืนวันที่เราไปงานเปิดผับของเหมรัชต์” ฌอร์นได้ยินแล้วก็พยายามเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ ก่อนจะร้องอ๋อขึ้นมาทันที เขาเรียกให้เอมมาลินมาอุ้มน้องมารีนไปดูแลต่อ เพราะเรื่องนี้คงจะต้องคุยกับภัทรดนัยยาวๆ

“ท้องได้ยังไงวะ แกไม่ได้ป้องกันเหรอ ปกติแกจะไม่พลาดเรื่องนี้อยู่แล้วนี่หว่า”

“เรื่องของเรื่องคือผู้หญิงคนนั้นโดนวางยาปลุกเซ็กซ์ ตอนแรกฉันก็ไม่รู้นึกว่าเธอแค่เมา แต่พอไปถึงบ้าน อาการมันออกไง โดนแมลงวันสเปน... แต่ตอนนั้นฉันก็อยากอะ... เธอสวย เลยปล่อยเลยตามเลย ฉันใส่ถุงยางนะ แต่ฤทธิ์ยามันแรง ขนาดถุงยางหมดแล้วเธอยังไม่เลิก...”

“เฮ้ย... ยังไม่เลิกของแกนี่... คืนนั้นเสร็จไปกี่รอบ” ฌอร์นกระเซ้าถามอย่างขบขัน แววตาล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด

“8 รอบ!” ภัทรดนัยตอบอ้อมแอ้ม เขายกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มแก้เขิน

“ไอ้ภัทร แกซีเรียสเรื่องท้องกับเรื่องโรคติดต่อมากไม่ใช่เหรอ ทำไม...”

“ใช่ ฉันซีเรียสสองเรื่องนี้มาก แต่แกเข้าใจไหมว่าเธอสวย ที่สำคัญเธอยังซิง... ซิงแบบซิงๆ น่ะแกเข้าใจใช่ไหม ฉันก็เลยปล่อยไหลไปเรื่อยๆ ตอนเช้าฉันก็พาเขาไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน คือ มันไม่น่าพลาดแล้วไง แต่ใครจะไปคิดวะว่าเธอจะเป็น 1 ในไม่กี่เปอร์เซ็นต์ที่มีโอกาสพลาด ทั้งๆ ที่ตอนปล่อยสด ฉันปล่อยไปแล้ว 3 น้ำ” ภัทรดนัยบอกอย่างเคร่งเครียด ฌอร์นได้ยินแล้วทั้งขำและสงสารในคราวเดียวกัน

“แกมั่นใจนะว่าเธอท้องกับแก ไม่ได้ท้องกับผู้ชายคนอื่นหลังจากนั้นแล้วให้แกรับผิดชอบ”

“นั่นไง! แกก็สงสัยเรื่องนี้ใช่ไหม ไม่ต่างจากฉันหรอกไอ้ฌอร์น ฉันก็สงสัยเรื่องนี้มากเหมือนกัน แต่ทำยังไงได้วะ ฉันถามไปตรงๆ เธอก็บอกว่าหลังจากวันนั้นก็ไม่ได้มีอะไรกับใครคนอื่นอีก ฉันกลุ้มใจมากเลยว่ะ”

“จะว่าไปตอนนี้แกก็มีพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าที่การงาน เงิน และอายุที่เข้าใกล้เลข 4 การจะรับผู้หญิงคนหนึ่งมาดูแลพร้อมลูกในช่วงอุ้มท้อง มันก็ไม่น่าจะมีปัญหานี่หว่า รอให้เด็กคลอดออกมาก่อน แล้วค่อยตรวจดีเอ็นเอก็ได้”

“ฉันจะทำแบบนั้นนั่นแหละ แต่เธอบอกว่าฉันจะต้องรับผิดชอบตัวเธอด้วย ตอนนี้เธออับอาย สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน บลาๆ” ภัทรดนัยกรอกตาขึ้นมองเพดานอย่างเหลืออด เขาเลียนแบบเสียงของชาลิสา

“แกก็บอกไปว่าจะรับผิดชอบแน่นอน แต่รอให้คลอดลูกออกมาก่อนแล้วค่อยแต่งงาน ช่วงนี้แกก็พยายามดึงเวลาไว้ก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อนแต่งงาน เผื่อเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของแก” ฌอร์นให้คำแนะนำ

“ฉันก็คิดแบบนั้น ฟังดูเหมือนง่ายเลย แต่ปัญหาที่ฉันเล่ามาทั้งหมดนี้ มันติดอยู่แค่เรื่องเดียวเท่านั้น...”

“เรื่องอะไรวะ”

“แม่ฉันไง!”

1 สัปดาห์ผ่านไป ภัทรดนัยยังไม่ติดต่อกลับมาตามที่ตกลงกันไว้ ทำให้ชาลิสาเครียดหนักยิ่งกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเขาจะเอายังไงกันแน่ โทรไปก็ไม่รับสาย เธอจึงตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า และขับรถไปที่บ้านของเขา เธอจำบ้านของภัทรดนัยได้ ไม่ไกลจากคอนโดเธอเท่าไหร่นัก พอไปถึงเธอก็ลงไปกดกริ่งหน้าบ้าน ครู่เดียวคนรับใช้เดินมาเปิดประตู

“มาหาใครคะ”

“มาหาคุณภัทร อยู่ไหมคะ”

“อยู่ค่ะ เชิญเข้ามาก่อนค่ะ” คนรับใช้เปิดประตูบ้านให้กับเธอ ชาลิสาจึงขับรถเข้าไปในตัวบ้าน พอจอดรถปุ๊บ เธอก็ลากกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาทันที ทำให้คนรับใช้ในบ้านงุนงง

ในเมื่อคุยกันดีๆ แล้วไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้วิธีนี้เนี่ยแหละ!

ภัทรดนัยเดินออกมาหาแขกผู้มาเยือน เขาต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชาลิสามาหาเขาถึงบ้านพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ เขามองเธออย่างอึ้งๆ

“เธอ...”

“โทรหาเป็นร้อยๆ สายไม่รับ ต้องการจะหนีความรับผิดชอบฉันใช่ไหม” เธอถามเสียงเครียด หน้าตาเอาเรื่องพอตัว

“มะ... ไม่ใช่อย่างนั้น”

“ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันเป็นยังไง นี่มันก็ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วนะ คุณตกลงกับฉันว่าคุณจะติดต่อกลับภายใน 1 อาทิตย์ แต่คุณก็เงียบหายไป แบบนี้หมายความว่ายังไง”

“ขอเวลาให้ฉันตั้งตัวหน่อยสิ ฉันยังไม่ได้บอกแม่เลย” ภัทรดนัยเดินเข้ามากระซิบบอกเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ฉันไม่มีเวลาให้คุณแล้วคุณภัทร คุณต้องรับผิดชอบฉันกับลูก!”

“เรื่องนั้นฉันรับผิดชอบแน่นอน แต่ตอนนี้เธอออกไปจากบ้านฉันก่อนได้ไหมล่ะ” เขาขอร้อง ชาลิสาส่ายหน้า

“ไม่!”

“ลิสา!”

“ฉันจะมาอยู่ที่นี่ อยู่บ้านหลังนี้ ในฐานะเมียและแม่ของลูกคุณ ฉันจะไม่ยอมกลับไปไหนทั้งนั้น รู้ไหมว่าตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันไปทำงานไม่ได้เพราะแพ้ท้องลูกของคุณเนี่ย!” ชาลิสาโวยวาย เธอเริ่มพูดเสียงดังขึ้นตามอารมณ์

“เรื่องนั้นฉันเข้าใจ...”

“ฉันไม่สามารถตอบคำถามเพื่อน เจ้านาย เพื่อนร่วมงานได้ว่าฉันเป็นอะไร ลางานเพราะอะไร เพราะฉะนั้นคุณจะต้องรับผิดชอบฉันตลอดเวลาที่ฉันอุ้มท้อง พอฉันคลอดเสร็จคุณก็เอาเด็กไปเลี้ยง ฉันจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองสักที!” เธอพูดไปตามตรงอย่างไม่ยีหระ ทำให้ภัทรดนัยตกใจ

“แต่เธอเป็นแม่เด็กนะ จะทำอย่างนั้นได้ยังไง”

“ฉันไม่สน เพราะฉันไม่ได้ต้องการให้เด็กคนนี้เกิดมา วันนี้ฉันต้องได้อยู่ในบ้านหลังนี้ หากคุณไม่ยอม คืนนี้ฉันจะไปเอาเด็กออก!” ชาลิสาพูดเสียงดังฟังชัด ภัทรดนัยเบิกตากว้าง

“พูดเป็นเล่น...”

“ฉันเป็นคนพูดจริงทำจริงคุณภัทร ถ้าคุณไม่อนุญาตให้ฉันอยู่ที่นี่ หรือจะปัดความรับผิดชอบ ฉันเอาเด็กออกแน่ ตอนนี้เด็กในท้องเพิ่ง 2 เดือน คงจะเอาออกง่ายอยู่”

“ไม่ได้นะ เธอจะไปเอาเด็กออกไม่ได้ ต่อให้ฉันไม่ชัวร์ว่าเด็กในท้องใช่ลูกของฉันหรือเปล่า แต่ฉันก็ยังรับผิดชอบ เธอจะไปเอาเด็กออกไม่ได้ มันบาปมาก เด็กในท้องไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย” ภัทรดนัยต่อว่าและมองเธอด้วยความโมโห

“ฉันไม่สนใจ ยังไงฉันก็จะไม่ยอมเลี้ยงเด็กคนเดียวหรอก” ชาลิสาประกาศกร้าว ภัทรดนัยได้แต่เอามือกุมขมับ เขายังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับแม่เลย จะทำยังไงดีวะเนี่ย!

“มีอะไรกัน เสียงดังโวยวาย” มะลิวัลย์เดินออกมาหน้าบ้าน หล่อนได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันดังเข้าไปถึงในครัว ภัทรดนัยอึกอัก ทำตัวไม่ถูก เพราะรู้ดีว่าแม่เขาเป็นจอมเผด็จการมากแค่ไหน