บทที่ 7 ฉันท้อง

“ลิสา... มันเกิดอะไรขึ้นกับยู” ไบรอันถามเสียงเรียบ ไม่มีความโมโห เกรี้ยวกราดใดๆ ทั้งสิ้น

“ไอขอโทษ ไอไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

“ยูคบซ้อนเหรอ” เขาถามไปตามตรง เธอส่ายหน้า

“เปล่า ไอไม่ได้คบซ้อน”

“แล้วยูไปท้องกับใคร” ไบรอันถาม เขาน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวด้วยความเสียใจ ชาลิสาเจ็บปวดใจอย่างถึงที่สุด

“มันเป็นความผิดพลาดของไอ... เรื่องแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นในชีวิตไอเลย” เธอร้องไห้ปล่อยโฮออกมา ไบรอันจับมือเธอไว้แน่น

“เรื่องมันผ่านมาแล้ว มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ไออยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วใครเป็นพ่อของเด็กในท้อง”

“ไอยอมรับว่าไอไม่รู้จักกับเขาเป็นการส่วนตัว คืนนั้นไอไปงานเลี้ยงเปิดตัวผับ แล้วมีคนเอาไวน์มาให้ดื่ม จากนั้นไอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ตื่นมาอีกทีไอก็มีอะไรกับเขาไปแล้ว เขาบอกว่าไอโดนวางยาปลุกเซ็กซ์ ซึ่งยาตัวนี้มันทำให้ไอจำอะไรไม่ได้เลย แต่ไอก็กินยาคุมฉุกเฉินนะ ไม่คิดว่ามันจะพลาด...” ชาลิสาบอกไปตามตรงอย่างแมนๆ ไบรอันกำพวงมาลัยแน่น ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกกับเรื่องนี้อย่างไรดี ที่เขาพาเธอมาทะเลวันนี้ เพราะเขาต้องการมาขอเธอเป็นแฟนและสานสัมพันธ์ต่อ แต่ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างมันจบลงแล้ว

“ยูจะเอายังไงต่อไป”

“ไอต้องให้เขามารับผิดชอบเด็กในท้อง ไอจะไม่ยอมอุ้มท้องและเลี้ยงเด็กคนเดียว!”

“ลิสา ยูรู้ใช่ไหมว่าไอรู้สึกยังไงกับยู” ไบรอันถาม ชาลิสามองสบตาเขาทั้งน้ำตา เธอพยักหน้าน้อยๆ

“ไอรักยูนะ แต่เรื่องที่เกิดขึ้น ไอยังทำใจไม่ได้จริงๆ”

“ไอเข้าใจ... ไอเองก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน ไอขอโทษ ขอโทษจริงๆ” ชาลิสาบอก เธอร้องไห้ออกมาอีกรอบ ไบรอันดึงเธอเข้ามากอดปลอบใจ

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพื่อนคนนี้จะอยู่ข้างยูเสมอนะ” ไบรอันกระซิบบอก และร้องไห้ออกมาอย่างผิดหวังในตัวหญิงสาว แม้จะผิดหวัง เสียใจ เจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังต้องให้กำลังใจเธอให้ผ่านเรื่องเลวร้ายนี้ไปให้ได้

ไบรอันขับรถกลับกรุงเทพ ระหว่างทางชาลิสาเอาแต่ร้องไห้จนเหนื่อยและเผลอหลับไป ไบรอันมองเธออย่างเป็นห่วง เป็นห่วงทั้งเธอและเด็กในท้อง เขาขับรถมาถึงคอนโดของหญิงสาวก็สะกิดปลุกเธอ

“ลิสา ถึงแล้ว” ชาลิสาลืมตาตื่นขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน เธอร้องไห้จนตาบวมไปหมด เขาตัดสินใจยกกระเป๋าขึ้นไปส่งเธอที่ห้องเพราะเป็นห่วง กลัวว่าเธอจะเป็นลมเป็นแล้งไป และที่สำคัญคือกลัวว่าเธอยกของหนักแล้วจะเป็นอันตรายกับเด็กในท้อง

เมื่อขึ้นไปถึงห้องของหญิงสาว เขาจัดแจงวางกระเป๋าให้เข้าที่เข้าทาง ชาลิสายืนมองไบรอันด้วยแววตาที่เจ็บร้าว เขาเป็นคนดี... ดีมากถึงมากที่สุดคนหนึ่ง เธอคงไม่มีโชควาสนาที่จะได้ใช้ชีวิตคู่กับเขา ถึงได้มีเด็กอยู่ในท้อง

“ไบรอัน...” เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไบรอันเดินมาหาหญิงสาว เขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเธอ

“ไอขอโทษ...” เธอบอกอีกครั้ง และสวมกอดเขาไว้แนบแน่น ไบรอันกอดเธออย่างปลอบประโลมใจ

“ไม่เป็นไร ไอรู้ว่ายูไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หลังจากนี้ถ้ายูมีปัญหาอะไร หรือถ้าพ่อของเด็กเขาไม่รับผิดชอบ บอกไอได้ตลอดเวลานะ” ไบรอันพูดกับเธออย่างอ่อนโยน ยิ่งทำให้เธอร้องไห้ตัวโยน

“ขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริงๆ”

เมื่อไบรอันกลับไปแล้ว ชาลิสารีบหานามบัตรที่อีตาหมอบ้านั่นให้ไว้ เธอใช้เวลาในการหานานพอสมควร นานจนเธอเวียนหัว เพราะเหตุการณ์ผ่านมาเกือบ 2 เดือนแล้ว พอรับนามบัตรมาเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร จนกระทั่งไปเจอนามบัตรอยู่ที่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน เธอหยิบนามบัตรขึ้นมาดู

‘นพ.ภัทรดนัย วัชระโรชา’

เธอมองชื่อเขาก่อนจะกดเบอร์โทรศัพท์ เธอโทรหาเขาหลายรอบมาก แต่เขาไม่รับ จนเธอหงุดหงิด เขวี้ยงโทรศัพท์ไปบนเตียงนอน ชาลิสาทิ้งตัวนั่งอย่างหมดแรง เอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ นี่เธอจะทำอย่างไรต่อไปดี ถ้าเขาไม่รับสายจะทำยังไง หรือถ้าเขารับสาย แต่ไม่รับผิดชอบเด็กในท้อง จะทำยังไง... เธอได้แต่คิดฟุ้งซ่าน คิดจนปวดหัวไมเกรน เวลาผ่านไปพักใหญ่ ภัทรดนัยถึงได้โทรกลับมา

“สวัสดีครับ” น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นในโทรศัพท์ ชาลิสากำโทรศัพท์เอาไว้แน่น

“คุณ... ฉันลิสานะ” เธอบอก ภัทรดนัยนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ลิสา...?”

“ใช่ ลิสา ผู้หญิงที่คุณลากไปนอนกกเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว” เธอพูดเสียงเครียด ภัทรดนัยแค่นหัวเราะออกมา รู้สึกแปลกใจที่เธอโทรมาหาเขาแบบนี้

“อ่อ... ว่าไงคุณคนสวย มีอะไรให้ฉันรับใช้ครับ”

“คุณฟังฉันให้ดีๆ นะคุณภัทร...”

“...”

“ฉันท้อง!” ชาลิสาพูดช้าๆ แต่ชัดเจน คำพูดสั้นๆ ของเธอทำให้ภัทรดนัยนิ่งอึ้งไปหลายนาที

“คุณได้ยินไหมว่าฉันท้อง! ยาคุมฉุกเฉินบ้าอะไรของคุณ ทำไมถึงทำให้ฉันท้องได้แบบนี้!” ชาลิสาถามอย่างเกรี้ยวกราด ภัทรดนัยกลืนน้ำลายไม่ลงคอ

“เธอกินยาครบ 2 เม็ด ตามที่ฉันบอกหรือเปล่า”

“ครบสิ!”

“ถ้าครบ... มันก็ไม่น่าจะท้อง...”

“ไม่น่าจะท้องบ้าอะไร วันนี้ฉันไปหาหมอ หมอบอกว่าฉันท้อง คุณจะต้องรับผิดชอบเด็กในท้อง!” ชาลิสาตะโกนใส่โทรศัพท์อย่างโมโห ยิ่งได้ยินน้ำเสียงอึนๆ งงๆ ของหมอแก่ ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดเป็นเท่าตัว

“แต่มันก็มีโอกาสเป็นไปได้ เพราะยาคุมฉุกเฉินมันคุมได้ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ว่าแต่... เธอแน่ใจใช่ไหมว่าเธอท้องกับฉัน ไม่ได้ท้องกับคนอื่น” ภัทรดนัยถามไปโต้งๆ คำถามของเขาทำให้ชาลิสาโกรธมาก โกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูด

“อีตาบ้า! ถามมาอย่างนี้ได้ยังไง ตั้งแต่คืนนั้นฉันก็ยังไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายคนไหนเลย ฉันจะไปท้องกับคนอื่นได้ยังไง!”

“อ้าว... มันก็ไม่แน่...”

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่ายอย่างที่คุณคิดนะคุณภัทร!” เธอน้ำตาไหลด้วยความโมโห ใช่... เธอโมโหมาก ไม่อยากจะบอกไปว่าเธอกำลังจะไปมีซัมติงกับผู้ชายที่เธอรัก แต่ดันรู้ว่าท้องเสียก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างจึงพังทลายไปในพริบตา

“อ่ะ... โอเคๆ ใจเย็นๆ ก่อน” ภัทรดนัยต้องชะงักปากไว้แค่นั้น เพราะเธอพูดด้วยความโมโห เสียงสั่น และร้องไห้ เขากลัวว่าเธอจะโมโหจนช็อกไปเสียก่อน

“ฉันต้องการให้คุณรับผิดชอบเด็กในท้อง และรับผิดชอบฉันด้วย” ชาลิสาพูดช้าๆ อีกครั้ง ภัทรดนัยได้ยินแล้วก็ไม่เข้าใจ

“ฉันรับผิดชอบเด็กในท้องอยู่แล้ว แต่ฉันคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบเธอ เธอก็รู้ว่าเรื่องคืนนั้นมันไม่ได้เกิดจากความรัก”

“ถึงมันจะไม่ได้เกิดจากความรัก คุณก็ต้องรับผิดชอบฉัน ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อุ้มท้องเด็กไม่มีพ่อ ไหนจะพ่อแม่ ไหนจะเพื่อน เพื่อนร่วมงาน ฉันจะต้องตอบคำถามคนพวกนี้ยังไง ยังไม่ทันที่ฉันจะมีแฟนเลย คุณก็มาทำให้ชีวิตฉันพังทลายลงไปแบบนี้ ทำให้ฉันท้องแบบนี้!” ชาลิสาพูดอย่างสติแตก ภัทรดนัยเริ่มเห็นใจหญิงสาวขึ้นมาครามครัน แต่อีกใจก็ไม่ชัวร์ว่าเธอจะท้องกับเขาจริงหรือไม่ ผู้หญิงเที่ยวเตร่ตอนกลางคืนแบบนั้น มันก็เป็นไปได้ว่าเธอจะมีโอกาสไปพลาดกับคนอื่น

“เอาล่ะๆ ฉันเข้าใจเธอแล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้เธอใจเย็นๆ ก่อน ขอเวลาให้ฉันตั้งตัวนิดหนึ่ง แล้วฉันจะติดต่อกลับไป โอเคไหม”

“เมื่อไหร่... คุณจะติดต่อกลับมาหาฉันอีกเมื่อไหร่ ฉันต้องการความชัดเจน”

“ไม่เกินสัปดาห์หน้า”

สิ้นคำตอบของคุณหมอภัทรดนัย ชาลิสากดวางสายโทรศัพท์ทันที เขานั่งเอามือกุมขมับอยู่ในห้องตรวจคนไข้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ... กินยาคุมฉุกเฉินแล้ว ทำไมเธอยังท้องอีก หรือว่าเธอไปท้องกับคนอื่นแล้วมาให้เขารับผิดชอบ!