บทที่ 6 ตั้งครรภ์แบบไม่ทันตั้งตัว

2 เดือนผ่านไป

ชาลิสาเดินทางมาที่สนามบินสุวรรณภูมิ เธอมารับไบรอัน หนุ่มคนสนิทที่เดินทางกลับจากทำงานที่ประเทศอังกฤษ ระหว่างรออยู่ในร้านกาแฟ เธอสั่งอเมริกาโนเย็นไม่ใส่น้ำตาลอย่างที่เคยชอบดื่มเป็นประจำ แต่พอเธอยกขึ้นดื่ม เธอก็อาเจียนพุ่งพรวดออกมาทันที เธอวิ่งไปที่ถังขยะ และอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง คนที่เดินผ่านไปผ่านมามองด้วยความสงสัย จนหญิงสาวที่อยู่ในร้านกาแฟต้องมาช่วยดูอาการ

“ไหวไหมคะ” หล่อนเดินเข้ามาลูบหลังให้อย่างไม่รังเกียจ

“ไหว... ไหวค่ะ ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” ชาลิสาเดินออกไปทันทีด้วยความอับอาย เธอไม่เคยอ้วกในที่สาธารณะแบบนี้มาก่อน พอเข้าห้องน้ำได้ เธอก็อ้วกอีกรอบจนเหนื่อยหอบ นี่เธอเป็นอะไรกัน... ช่วงหลังมานี้กินไม่ได้ อะไรที่เคยชอบกินก็เหม็นไปหมด ระหว่างที่เธอกำลังบ้วนปาก เสียงโทรศัพท์เธอดังขึ้น

“เบบี๋ อยู่ไหน ไอมาถึงแล้ว” ไบรอันส่งเสียงหวานๆ มาหาหญิงสาว ชาลิสาอมยิ้ม แม้จะเวียนหัวไม่น้อยก็ตาม

“อยู่ในห้องน้ำ ยูอยู่ตรงไหน”

“หน้าประตูทางออกที่ 10 ไอรอยูอยู่ตรงนี้นะคนดี”

“โอเคค่ะที่รัก แล้วเจอกัน” เธอกดวางสายโทรศัพท์และหันมาจัดการกับตัวเองต่อ เธอหยิบทิชชูซับน้ำที่ปาก ก่อนจะเติมแป้ง เติมลิปสติกที่ใบหน้าให้ดูสดใสขึ้น

ชาลิสาเดินไปที่ประตู 10 เธอเห็นไบรอันกำลังนั่งรออยู่ก็รีบเดินเข้าไปหา เธอไม่เจอหน้าเขามา 3 เดือน คิดถึงจะแย่ พอเดินไปใกล้ ไบรอันลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามากอดแนบแน่น ชาลิสาอึ้งไปนิดหน่อย เพราะเธอยังไม่ได้ตกลงปลงใจที่จะเป็นแฟนกับเขา แต่พอได้รับอ้อมกอดนี้เธอก็รู้สึกดีไม่น้อย มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน

“คิดถึงยูจัง”

“ไอก็คิดถึงเหมือนกัน คิดถึงม๊ากมาก” ชาลิสาลากเสียงยาว เธอทำหน้าตาออดอ้อนอย่างน่ารัก

“หิวจังเลย ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

“ได้สิ ยูอยากกินอะไร วันนี้ไอจะเลี้ยงยูเอง ต้อนรับการกลับเมืองไทยอีกครั้ง”

“อาหารญี่ปุ่น อยากกินแซลมอน” ไบรอันเดินกอดเธอไปตลอดทาง ชาลิสายิ้มกว้าง

“ได้สิ แต่ยูขับรถนะ วันนี้ไอเวียนหัว เมื่อกี๊ก็อ้วก” ชาลิสาบอก ไบรอันหยุดฝีเท้าและหันมามองเธออย่างตกใจ

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า ไหวไหม ไอว่ายูไปหาหมอก่อนดีกว่า”

“ไหวค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก สงสัยช่วงนี้คงงานเยอะไปหน่อย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“ไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง ยูเป็นคนที่ไอแคร์มากที่สุดนะ” ไบรอันเอามือขึ้นอังหน้าผาก ชาลิสายิ้มหวาน เพราะนิสัยน่ารัก อบอุ่น เอาใจใส่แบบนี้นี่ไง ถึงทำให้เธอตกหลุมรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

“ขอบคุณนะ แต่ไอไม่เป็นไรจริงๆ ไปเถอะ หิวแล้ว” ชาลิสาจูงมือเขาไปที่ลานจอดรถ ไบรอันมองตามอย่างเป็นห่วง

ช่วงที่ไปกินอาหารญี่ปุ่น ชาลิสาก็มีอาการเวียนหัวอีกรอบ แต่เธอพยายามฝืน โชคดีที่ยังไม่เหม็นอาหารญี่ปุ่นพวกนี้ เธอจึงกินได้มากเป็นพิเศษ ไบรอันกลับมาคราวนี้ เขาดูแลเอาใจเธอกว่าเดิม อาจเป็นเพราะความคิดถึงก็ได้

“พรุ่งนี้หยุดงานไหม” เขาถาม

“หยุดสิ”

“ถ้าหยุด... ไอจะชวนยูไปเที่ยวพัทยา อยากไปพักผ่อนใกล้ๆ” เขาชวน สายตาของเขาสื่อความหมายได้เป็นอย่างดี

“ค้างคืนไหม”

“ค้างสิ เราไปนอนที่นั่นสักคืน ยูโอเคไหม” เขาถามความรู้สึกของเธอก่อน ชาลิสามองเขาอย่างยิ้มๆ ผู้ชายชวนผู้หญิงไปเที่ยวต่างจังหวัดแบบนี้คงมีอยู่เรื่องเดียว จะว่าไปเธอกับเขาคุยกันมานานเกือบปีแล้ว มันคงถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วล่ะ

“โอเค” เธอตอบสั้นๆ และก้มหน้าหลบสายตาอย่างเอียงอาย ไบรอันมองหญิงสาวที่ทำท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูอย่างรักใคร่ เขาเป็นคนเปิดเผยเช่นเดียวกับเธอ ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้เป็นไปอย่างเรียบง่าย ราบรื่น และแฮปปี้กันทั้งสองคน

วันต่อมา... ไบรอันไปรับชาลิสาที่คอนโด หญิงสาวจัดกระเป๋าตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เขานั่งรอเธอในรถได้พักหนึ่ง เธอก็เดินลงมา เขาแอบนับถือในความใจแข็งของเธอ แม้ว่าเขาจะตามหยอดตามจีบเธอมาพักใหญ่ แต่เธอไม่เคยทำตัวไม่เหมาะสม หรือใจด่วนใจเร็วยอมมีอะไรกับเขาง่ายๆ เขาพยายามจะชวนเธอไปไหนมาไหนบ่อยๆ แต่เธอเลี่ยงที่จะไปกับเขาสองต่อสอง จนกระทั่งถึงวันนี้...

“มาแล้วค่ะ รอนานไหม” ชาลิสาเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม ไบรอันรีบยกกระเป๋าของเธอขึ้นรถ

“ไม่เลย วันนี้ยูแต่งตัวสวยจัง”

“ขอบคุณค่ะที่ชม”

ระหว่างทาง ไบรอันขับรถไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าเขตชลบุรี เขาแวะร้านกาแฟเพื่อหยุดพัก เธอสั่งกาแฟอเมริกาโนเย็นเหมือนเดิม พร้อมกับขนมเค้กวานิลา พอดูดกาแฟเข้าปากเท่านั้น อาการพะอืดพะอมก็เริ่มขึ้นอีก เธอวิ่งไปอ้วกในห้องน้ำทันที ไบรอันเห็นอาการหญิงสาวก็ตกใจ เขาวิ่งไปดูอาการหญิงสาวในห้องน้ำ โดยไม่สนใจสายตาของคนอื่นๆ เขาลูบหลังให้เธอ เธออ้วกจนตัวโยน

“ลิสา... ยูโอเคไหม”

“ไม่เลย โอ้ก!” เธออ้วกออกมาอีกรอบจนไม่มีอะไรเหลือ ไบรอันประคองเธอไปที่อ่างล้างหน้า และให้เธอบ้วนปาก

“ไอว่ายูไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า อาการแบบนี้ไม่ดีแน่”

“ดีเหมือนกัน เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว อะไรที่เคยชอบกินก็เหม็นไปหมดทุกอย่าง โดยเฉพาะกาแฟ ได้กลิ่นแล้วคลื่นไส้ อ้วกแตกทันที”

“ไปเถอะ ไอจะพายูไปโรงพยาบาลเอง”

ไบรอันขับรถพาเธอไปโรงพยาบาลในจังหวัดชลบุรีที่ใกล้ที่สุด อาการป่วยของหญิงสาวปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้ เขาพาเธอไปหาหมอ ระหว่างรอคิว เขาจับมือเธอไว้แน่นอย่างเป็นห่วง เพราะเธอหน้าซีดเหมือนจะเป็นลมตลอดเวลา

“คุณชาลิสาค่ะ” พยาบาลเดินมาเรียก ชาลิสาลุกขึ้น เธอเซเล็กน้อย จนไบรอันต้องประคองเธอเข้าไปในห้องตรวจ และเข้าไปดูหมอตรวจด้วย

“เป็นอะไรมาครับ” คุณหมอวัยกลางคน ศีรษะล้านถามขึ้น

“เวียนหัว คลื่นไส้ อาเจียนค่ะ”

“เป็นมากี่วันแล้วครับ”

“ประมาณ 2 อาทิตย์แล้วค่ะ”

“นอกจากอาการข้างต้น มีอาการอื่นๆ อีกไหมครับ”

“ไม่มีนะคะ ส่วนใหญ่เวลาได้กลิ่นอาหารที่เคยชอบจะอาเจียนออกมา แล้วก็รู้สึกเหม็นมาก” เธอบอกไปอย่างไม่ได้เอะใจ

“ขอโทษนะครับ รอบเดือนมาล่าสุดเมื่อไหร่” คุณหมอถามขึ้น ชาลิสาชะงัก เธอนั่งคิดอยู่พักหนึ่ง

“เอ่อ... 2 เดือนที่แล้วค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้ม ไบรอันขมวดคิ้ว

“ถ้าอย่างนั้นหมอจะให้คุณไปตรวจปัสสาวะก่อนนะครับ”

“ตรวจทำไมคะ” เธอถามเสียงดังอย่างลืมตัว

“ตรวจดูว่าตั้งครรภ์หรือเปล่า”

“มะ... ไม่หรอกค่ะ ไม่มีทาง” เธอส่ายหน้า เริ่มรู้สึกหวาดระแวง ไอ้ยาคุมฉุกเฉินที่อีตาหมอแก่ให้เธอกิน มันจะได้ผลไหมเนี่ย!

“ตรวจก่อนเถอะครับ” หมอบอกแค่นี้ ก่อนจะเรียกพยาบาลมาพาเธอไปตรวจปัสสาวะ ไบรอันมองตามเธออย่างสงสัยและรู้สึกไม่ชอบมาพากล

ชาลิสาถือกระบอกใส่ปัสสาวะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอจ้องมองกระบอกอย่างหวาดระแวง ก่อนจะหลับตาลง ทำใจให้นิ่งๆ เป็นไปไม่ได้ เธอกินยาคุมฉุกเฉินไปแล้ว กินครบ 2 เม็ดตามเวลาด้วย เธอจะท้องไม่ได้ แต่ที่ประจำเดือนเธอไม่มา อาจเป็นเพราะผลข้างเคียงของยาคุมมากกว่า เธอกลั้นใจปัสสาวะใส่ลงไป โดยทำตามที่พยาบาลแนะนำทุกอย่าง ก่อนจะให้พยาบาลนำส่งตรวจ

ช่วงที่รอผล เธอกระวนกระวายใจไม่น้อย จนไบรอันสังเกตได้ เขาจับมือเธอไว้อย่างให้กำลังใจ เธอหันหน้ามามองเขาและทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่เขาไม่พูดไม่ถามอะไรทั้งนั้น ซึ่งมันทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

“คุณชาลิสา เชิญพบคุณหมอค่ะ” พยาบาลเรียกเธออีกรอบ แม้ในใจจะไม่อยากให้ไบรอันเข้าไปก็ตาม แต่เขากลับเดินต้อยๆ เข้าไปในห้องตรวจด้วย

“ผลตรวจออกมาแล้วนะครับ”

“ค่ะ”

“ขอแสดงความยินดีกับคุณทั้งสองคนด้วยนะครับ ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6 สัปดาห์แล้ว” คุณหมอบอก ชาลิสานั่งอึ้ง เช่นเดียวกับไบรอันที่ทำตัวไม่ถูก

“อ่า... ดีใจจนช็อกไปเลยนะครับ คุณจะฝากครรภ์ที่นี่เลยไหมครับ” คุณหมอถามต่อ ชาลิสาพยายามดึงสติกลับคืนมา

“อะไรนะคะ...”

“คุณจะฝากครรภ์ที่นี่เลยไหมครับ”

“ไม่... ไม่ค่ะ คุณหมอคะ ผลตรวจมันออกมาผิดหรือเปล่าคะ”

“ไม่ผิดหรอกครับ ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์” คุณหมอยืนยันคำเดิม ชาลิสาน้ำตาร่วง เธอกล่าวลาคุณหมอและเดินออกจากห้องตรวจไปอย่างเงียบๆ โดยมีไบรอันเดินตามหลังและไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ ช่วงที่ขึ้นไปนั่งบนรถ ชาลิสาน้ำตาไหลอาบแก้ม ส่วนไบรอัน... เขาได้แต่มองเธออย่างเจ็บปวดและผิดหวังอย่างที่สุด