ลืมตาในร่างใหม่ 2

ทันใดนั้นเองเมื่อเลือดจากบาดแผลที่นิ้วมือซึ่งเกิดจากไม้เสี้ยนตำเมื่อครู่ซึมลงไปสัมผัสกับตัวแหวน ความรู้สึกอุ่นวาบประหลาดสายหนึ่งก็แล่นพล่านผ่านปลายนิ้วพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจราวกับกระแสไฟฟ้า

วูบ!

โลกทั้งใบหมุนคว้างทัศนียภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวและเปลี่ยนไปในพริบตา!

กลิ่นอับชื้นและกลิ่นถ่านหินจางหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยอากาศบริสุทธิ์สดชื่นที่สูดดมเข้าไปแล้วรู้สึกชุ่มปอด กลิ่นหอมของดินร่วนซุยและกลิ่นอายของพลังธรรมชาติอันเข้มข้นโชยมาแตะจมูก

หลินเสี่ยวเวยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอไม่ได้ยืนอยู่ในห้องเช่าซอมซ่ออีกต่อไป แต่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจีภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใสที่ไร้เมฆหมอก

“นี่มันหรือว่าจะเป็นมิติวิเศษ”

นิยายทะลุมิติที่เธอเคยอ่านในชาติก่อนผุดขึ้นมาในหัว เบื้องหน้าของเธอคือผืนดินสีดำสนิทเนื้อละเอียดราวกับกำมะหยี่ กินพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ ดินดำเช่นนี้แค่มองด้วยตาก็รู้ว่าเป็นสุดยอดดินที่อุดมสมบูรณ์ปลูกอะไรก็ย่อมงอกงาม

ถัดไปไม่ไกล มีกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กตั้งอยู่อย่างสงบเงียบ และที่ข้างกระท่อมนั้นมีบ่อน้ำขนาดเล็กที่ก่อขอบด้วยหินหยกสีขาวนวลตา ไอหมอกจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือผิวน้ำ

น้ำในบ่อนั้นใสสะอาดจนมองเห็นก้นบ่อ ประกายระยิบระยับของมันยามต้องแสงอาทิตย์ดูราวกับมีเพชรนับหมื่นเม็ดร่วงหล่นลงไป ความกระหายน้ำอย่างรุนแรงเข้าจู่โจม เสี่ยวเวยเดินตรงไปที่บ่อน้ำนั้นราวกับต้องมนต์สะกด สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่านี่คือของล้ำค่าที่สวรรค์ประทานให้มือเรียววักน้ำขึ้นมาดื่มเพียงอึกเล็กๆ

“หวาน”

รสชาติของมันช่างหวานล้ำและสดชื่นยิ่งนักไม่เหมือนน้ำแร่ยี่ห้อดังใดๆ ในโลกอนาคตแต่มันคือรสชาติของความบริสุทธิ์อย่างแท้จริง ทันทีที่น้ำทิพย์ไหลลงสู่ลำคอความอบอุ่นสายหนึ่งพลันระเบิดออกกลางอกแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายราวกับกระแสน้ำอุ่นที่ชะล้างไปตามเส้นเลือด ความปวดร้าวที่ขมับหายไปเป็นปลิดทิ้งความหนักอึ้งและอาการระบมไปทุกส่วนของร่างกายค่อยๆ จางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์

“น้ำพุวิเศษ! นี่คือสิ่งที่ตำนานกล่าวขวัญถึงสินะ”

ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังรู้สึกคัดยุบยิบตามผิวหนัง เมื่อก้มลงดูแขนตัวเองเสี่ยวเวยก็ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ผิวพรรณที่เคยแห้งกร้านเริ่มขับเอาของเหลวสีดำเหนียวเหนอะหนะที่มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวออกมาตามรูขุมขน มันคือสารพิษและสิ่งสกปรกที่ตกค้างในร่างกายมานานปี

เสี่ยวเวยไม่รอช้า เธอรีบถอดเสื้อผ้าเนื้อหยาบออกกองไว้ แล้วก้าวลงไปแช่ตัวในบ่อน้ำพุวิเศษทันทีความรู้สึกเย็นสบายแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง สลับกับความร้อนวูบวาบที่วิ่งพล่านไปทั่วจุดชีพจร ราวกับร่างกายกำลังถูกรื้อสร้างใหม่อีกครั้ง คราบสีดำหลุดลอกออกไปละลายในน้ำ ก่อนที่น้ำในบ่อจะปรับสภาพกลับมาใสสะอาดเองโดยอัตโนมัติ

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้ เมื่อเสี่ยวเวยก้าวขึ้นจากบ่อร่างกายของเธอเบาสบายราวกับขนนกเธอเดินไปส่องเงาตัวเองในน้ำ

ภาพที่สะท้อนกลับมาแทบทำให้เธอลืมหายใจ

ผิวที่เคยเหลืองซีดและหยาบกร้าน ตอนนี้กลับกลายเป็นขาวผ่องอมชมพูราวกับหยกมันแพะเนื้อดี สัมผัสเนียนละเอียดดั่งกลีบดอกบัวแรกแย้ม ริ้วรอยและความหมองคล้ำหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความงามสะพรั่งที่เจิดจรัสจนตาพร่า

“เหลือเชื่อ นี่ฉันกลายเป็นนางงามไซซีไปแล้วหรือนี่” เสี่ยวเวยรีบสวมเสื้อผ้าชุดเดิม แม้จะเป็นเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ แต่เมื่ออยู่บนร่างที่งดงามนี้กลับดูไม่อนาถาเหมือนเก่า

เธอเดินเข้าไปสำรวจในกระท่อมไม้ไผ่ พบว่าภายในมีชั้นวางของที่ทำจากไม้หอม บนชั้นมีถุงเมล็ดพันธุ์พืชผักสวนครัวและธัญพืชวางเรียงรายอยู่ พร้อมกับตำราปกสีน้ำเงินเล่มหนึ่งที่เขียนหน้าปกไว้ว่าตำราเพาะปลูก

“ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องใช้ตั๋วอาหารและตั๋วเนื้อเพื่อแลกซื้อของกินประทังชีวิต แต่ฉันมีพื้นที่เพาะปลูกที่เร่งเวลาได้ และมีแหล่งน้ำที่รักษาได้ทุกโรคเช่นนี้ทางรอดของฉันมาถึงแล้ว!” เสี่ยวเวยหลับตาลง ตั้งจิตอธิษฐานเพื่อกลับสู่โลกความเป็นจริง

วูบ!