27. แผนการชั่ว

นางอันได้ฟังความคิดบุตรสาวก็เผยดวงตาเปล่งประกาย นางจึงรีบเอ่ยสมทบรัวเร็ว “แบบนี้แม่ก็ว่าดีนะ”

“ดีประสาอะไร พวกเจ้าอยากเข้าคุกหรือ” ซื่อต่งเดินเข้ามาพร้อมเสียงก่นด่า ก่อนจะนั่งลงพร้อมใบหน้าดุดัน

“ท่านพี่ไยถึงไม่ได้ เราก็บอกทางการไปว่าสองแม่ลูกแอบอ้างก็ได้นี่ เราเปิดเผยเรื่องที่นางไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของซื่อไห่ก็ได้แล้ว ถึงยามนั้นทางการต้องเอาผิดกับสองแม่ลูกแน่” นางอันแย้ง

“มันง่ายเช่นนั้นที่ไหนกัน เจ้าอย่าลืมสิว่าชาวบ้านในตำบลต่างก็รู้เห็นเรื่องการแต่งงานนี้ เห็นว่าเรายินดีแค่ไหนกับเรื่องแต่งงานของหลี่ม่าน ใครจะมาเชื่อว่านางสวมรอยแต่งกันเล่า”

“ที่ต่งเอ๋อร์เอ่ยมาก็ถูกนะ หากทางการสืบเรื่อง อย่างไรก็ต้องรู้ว่าเราต่างหากที่ไม่อยากเกี่ยวดองกับตระกูลหานตั้งแต่แรก ในเมื่อเรื่องนี้ยังเป็นความลับ เจ้าก็อย่าได้นำไปเปิดเผยเชียว เกิดรู้ไปถึงหูคนตระกูลหลงขึ้นมามันจะยุ่งยาก” ซื่อเหิงเอ่ยสมทบ

“ท่านปู่ ท่านยังคิดว่าตระกูลหลงนั่นยังใส่ใจข้าอยู่อีกหรือ” หลี่ฮวาแผดเสียงลั่น ทันทีที่ได้ยินคำแสลงหู

“ฮวาเอ๋อร์ คุณชายหลงอาจกำลังเจรจากับบิดามารดาอยู่ก็ได้ เจ้าก็อย่าร้อนใจไปนักเลยนะ” นางชุยรีบปลอบหลานรัก

“แต่นี่มันนานแล้วนะเจ้าคะ” หลี่ฮวาตอบกลับเสียงหงุดหงิด

“เช่นนั้นเราก็เดินทางไปเมืองหลวงกัน พ่อมีอยู่สองแผน” ซื่อต่งเอ่ยอย่างมาดมั่น นำพาให้ทั้งหมดหันมาที่เขาเป็นตาเดียว

“อย่างไร เจ้ารีบบอกมาเร็ว” ผู้เป็นพ่อรีบเร่งถามเอาความ

“เราจะขายทุกอย่างแล้วเดินทางไปปักหลักกันที่เมืองหลวง ต่อให้ฮวาเอ๋อร์ไม่ได้แต่งกับคุณชายหลง เราก็หาตระกูลอื่นแต่งเข้าไปก็ได้ ไม่ก็... ให้ฮวาเอ๋อร์เข้าหาหานเจิ้นไฉ่ในช่วงที่อยู่เมืองหลวงเสีย ในฐานะเครือญาติกัน คุณชายหานไม่มีทางปฎิเสธแน่”

“จะ... จริงด้วย” นางอันเห็นดีกับความคิดสามี

“ท่านพ่อ เราจะย้ายไปเมืองหลวงจริงหรือเจ้าคะ”

หลี่ฮวาตาโตเท่าไข่ห่าน เมื่อรู้ว่าตนจะได้เดินทางไปใช้ชีวิตในเมืองหลวง ตามที่เคยปรารถนามาตั้งแต่เด็ก

“ฮวาเอ๋อร์ พ่อจะต้องพาเจ้าขึ้นสู่ตำแหน่งที่เป็นหน้าเป็นตาให้แก่ตระกูลของเราให้จงได้ ขอเพียงขายที่นาและเรือนหลังนี้ได้เมื่อใด พ่อจะพาเจ้าเดินทางไปทันที” ซื่อต่งเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ต่งเอ๋อร์ เจ้ามั่นใจหรือว่าย้ายไปเมืองหลวงแล้วจะไม่เกิดปัญหาอันใด” ผู้เป็นพ่อทักท้วงอย่างเป็นกังวล

“ท่านพ่ออย่าได้ห่วง การไปครานี้ข้าจะได้รับตำแหน่งในกองอาลักษณ์ในเมืองหลวงด้วย มิได้ไปอย่างไร้จุดหมาย แม้ตำแหน่งจะไม่ใหญ่โต ทว่ามีโอกาสรุ่งโรจน์กว่าอยู่ที่นี่แน่นอน”

“จริงหรือ เจ้าได้ตำแหน่งที่เมืองหลวงจริงหรือ”

“ขอรับ เรื่องนี้ท่านเจ้าเมืองจัดการให้ข้าแล้ว”

“ดีจริง ดีจริง ๆ” ฟานซื่อเหิงเอ่ยอย่างยินดี

ผู้ที่อยู่ในห้องก็เช่นกัน ทว่าคนทั้งสี่ไม่รู้เลยว่า ตำแหน่งที่ได้มานั้นต้องจ่ายไปมากเท่าใด ท่านเจ้าเมืองจึงจะจัดหามาให้ได้

ทว่าสำหรับฟานซื่อต่งแล้ว เท่าไหร่เขาก็ยอมจ่าย ขอเพียงพาบุตรสาวย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ได้เป็นพอ ถึงยามนั้นไม่ว่าตระกูลหลงหรือหานเจิ้นไฉ่ก็หนีเงื้อมือเขาไปไม่รอด

แม้พลาดจากตระกูลหนึ่ง เขาก็ยังมีทางเลือกอื่นที่จะทำให้ตระกูลฟานรุ่งโรจน์และยืนอยู่ในเมืองหลวงได้ คนหนึ่งเป็นตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง อีกคนก็กำลังจะได้เป็นขุนนางในราชสำนัก ซึ่งเขาเชื่อว่าอนาคตของหานเจิ้นไฉ่ไปได้ดีแน่ เพราะคนผู้นี้ก่อนป่วยเป็นคนฉลาดเฉลียวมาก ฉะนั้นหากไม่ได้เกี่ยวดองกับตระกูลหลง เขาก็จะจับเอาหานเจิ้นไฉ่มาเป็นเขยให้ได้

ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุข หลี่ฮวาก็นึกแผนการร้ายหนึ่งขึ้นมา “ท่านพ่อ ข้าอยากเอาคืนนางหลี่ม่านกับแม่ของมันเจ้าค่ะ ท่านพ่อช่วยให้ข้าสมหวังก่อนไปเมืองหลวงได้หรือไม่”

“เจ้าหมายถึง จะกำจัดมันก่อนเดินทางกระนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ นอกจากจะทำให้ชื่อเสียงของมันพินาศย่อยยับจนไม่เหลือซากแล้ว เราจะต้องตอกตะปูดอกสุดท้ายฝังกลบมันให้มิด เพื่อไม่ให้มันสองแม่ลูกมีโอกาสได้ผุดได้เกิดอีกต่อไปเจ้าค่ะ”

“เจ้ามีวิธีหรือฮวาเอ๋อร์” นางอันรีบถามบุตร

หลี่ฮวากวาดสายตามองผู้ที่กำลังรอคำตอบจากตนทีละคน พร้อมกับเอ่ยแผนการเสียงเบาพอให้ได้ยินแค่ในกลุ่ม

“ก่อนนี้ข้าสั่งให้คนปรุงยาที่มีลักษณะเหมือนกับยาของนางหลี่ม่านเอาไว้เจ้าค่ะ ทว่าสรรพคุณของมันนั้นตรงข้ามกัน”

“หมายความว่า เจ้าจะเอายานี้ไปหลอกขายให้ชาวเมืองหรือ เช่นนั้นมันจะเสี่ยงไปหรือไม่” ผู้เป็นย่ารีบทักท้วง

“ท่านย่า ไยเราต้องลงมือเองด้วยเล่า” หลี่ฮวาเอ่ยอย่างคนชาญฉลาด จากนั้นนางก็เล่าแผนการทั้งหมดที่หมายจะทำมันอยู่แล้วให้ทุกคนที่นั่งล้อมวงฟังอย่างละเอียด คนทั้งสี่เบิกตากว้างในคราแรก แต่ต่อมาพวกเขาก็พากันเผยยิ้มร้าย

“ดีมาก! ฮวาเอ๋อร์ความคิดเจ้าแยบยลนัก” ซื่อต่งตบโต๊ะ

“ลูกสาวแม่ช่างฉลาดยิ่ง” นางอันกล่าวชมอีกยกใหญ่

“สมแล้วที่เป็นหลานย่า” นางชุยก็ไม่น้อยหน้า

จากนั้นนางชุยและนางอันก็พยักหน้าใส่กันอย่างชอบใจ ก่อนที่รอยยิ้มชั่วร้ายจะเริ่มปรากฏบนใบหน้าของคนทั้งห้า

วันต่อมา...

แผนการชั่วร้ายก็ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบตามที่คนตระกูลฟานได้วางแผนเอาไว้ ยาที่ถูกปรุงเก็บไว้มานานกว่าห้าวันเริ่มถูกนำออกมา เพื่อให้คนที่ไว้ใจได้นำเอาไปปะปนกับยาที่บรรดาหมอตามตำบลและโรงหมอต่าง ๆ มารอรับ

จากนั้นยาที่มีสรรพคุณสลายธาตุกัดกร่อนร่างกาย ทำให้ผู้ที่กินเข้าไปป่วยทรุดหนักลงอย่างช้า ๆ ก็เริ่มถูกสับเปลี่ยนด้วยวิธีการที่แยบยล ของคนตระกูลฟานที่ต้องการทำลายสองแม่ลูกให้ล่มจม สมกับความหลอกลวงที่หลี่ม่านได้ทำเอาไว้กับพวกตน

สาเหตุที่พวกเขาคิดเช่นนี้ก็เพราะ ตลอดเวลาที่เลี้ยงดูสองแม่ลูกมานั้น หลี่ม่านไม่เคยเปิดเผยความฉลาดเฉลียวให้เห็นเลย

แต่พอนางมาอยู่ตระกูลหาน กลับทำให้ตระกูลนี้รุ่งโรจน์รุ่งเรือง มีหน้ามีตาจนถูกกล่าวถึงไม่หยุดหย่อน และเหตุนี้เองพวกเขาจึงได้คิดแค้นเคืองเด็กสาวที่เคยให้ข้าวให้น้ำมาหลายปี ซึ่งอันที่จริง... เป็นพวกเขาต่างหากที่แย่งข้าวแย่งน้ำสองแม่ลูกไป

ทว่าคนใจชั่วไหนเลยจะกล่าวว่านี่คือความผิดของพวกตน

ณ ประตูข้างของจวนตระกูลหาน ที่นี่ยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าแม่ค้าหรือหมอชาวบ้าน ที่เดินทางมาต่อแถวรับซื้อสมุนไพรรวมถึงยาเม็ดเพื่อนำไปจำหน่ายต่อ

และความพลุกพล่านของผู้คนที่วุ่นวายกันนี้เอง มันจึงกลายเป็นช่องโหว่ชั้นดีให้คนของตระกูลฟานแฝงตัวปะปนเข้าไป อาศัยจังหวะชุลมุนยามผู้คนเบียดเสียดกัน สับเปลี่ยนห่อยาอย่างรวดเร็ว บางคนแสร้งทำเป็นเดินชนไหล่แล้วสับเปลี่ยนห่อสมุนไพรที่ร่วงหล่นลงพื้น บางคนอาศัยจังหวะเผลอวางห่อยาปลอมแทรกไว้ในกองยาจริงอย่างแนบเนียน จากนั้นก็แสร้งถอยออกไป

ณ มุมตรอกใกล้จวนหาน

ฟานซื่อต่งและฟานหลี่ฮวายืนแอบมองความสำเร็จของตนเองด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เมื่อเห็นคนของตนทยอยเดินออกมามือเปล่า แววตาสาแกใจก็เผยออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน เมื่อเห็นว่าการสับเปลี่ยนห่อยาดำเนินไปอย่างราบรื่นโดยไม่มีใครทันสังเกต พวกเขาก็พากันเดินเข้าไปในตรอกเพื่อกลับเรือน

“อีกไม่ถึงสิบวันนางหลี่ม่าน เจ้าก็จะได้ย้ายที่อยู่ไปนอนในคุกแล้ว เสียดายนัก! ที่ไม่ได้เห็นความพินาศของมันด้วยตาตนเอง”

“อย่าห่วงไปเลยลูกแม้ไม่เห็น ทว่าเราได้ยินข่าวแน่นอน”

“แค่คิดลูกก็มีความสุขแล้วท่านพ่อ นี่ถ้ามันตายในคุกได้ยิ่งดีนะเจ้าคะ คนชั่วช้าหลอกลวงอย่างนางหลี่ม่าน สมควรตายในที่สกปรกเหม็นอับเช่นนั้นแล้ว” หลี่ฮวาเอ่ยอย่างมีความสุข ก่อนจะเกาะแขนบิดาพลางส่งเสียงหัวเราะชอบใจไปตลอดทางเดิน

เมื่อกลับมาถึงเรือน ตระกูลฟานก็จัดงานฉลองอย่างชื่นมื่น ส่งเสียงเฮฮาดื่มกินอาหารกันราวกับจัดงานมงคล โดยไม่มีใครรู้สึกทุกข์ร้อนกับเรื่องราวที่จะเกิดต่อจากนี้เลย

สำหรับพวกเขาแล้วขอเพียงแผนการสำเร็จ แม้จะมีคนเจ็บป่วยหรือตายไปเพราะยาที่พวกเขาเอาไปปะปน คนตระกูลฟานก็ไม่ได้แยแส ในใจของพวกเขา ขอเพียงเอาคืนหลี่ม่านได้ก็เป็นพอ บางคนถึงกับหวังให้นางถูกชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ นอนตายอยู่ที่หน้าจวนตระกูลหานไปเลยด้วยซ้ำ