ตอนที่ 3 คุณต้องรับผิดชอบ (2/2)

น้องชายกวาดสายตามองรอยเล็บที่ข่วนแดงตามตัวของพี่ชาย แล้วก็ทำท่ากลั้นยิ้มกวนประสาท และยิ่งเห็นสายตาโมโหของเจษ จิณณ์ก็ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาดังลั่น จนคนบนเตียงที่สวมชุดคลุมอาบน้ำค่อยๆ เดินออกมาจนถึงหน้าประตูห้อง

"ว้าว...สวยจริงๆ ด้วย"

จิณณ์หันไปทักทายหญิงสาว เจษจึงหันไปมองหน้าเธอ

ณิชาได้แต่เหลือบสายตามองคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างไม่ค่อยเข้าใจเรื่องตรงหน้าสักเท่าไร เท่าที่ความจำยังจดจำได้เมื่อคืนคนที่อยู่กับเธอบนเตียงเป็นเจษ และเสียงที่คุยกันเมื่อครู่บ่งบอกว่าผู้มาใหม่เป็นคนที่เธอต้องแต่งงานด้วย งั้นเขาก็คือจิณณ์สินะ

"คะ...คุณ...คือ...คุณจิณณ์หรือคะ"

เธอถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ และยิ่งกลัวคำตอบที่กำลังจะรับรู้

"ใช่สิ ฉันนี่แหละจิณณ์ ส่วนคนนี้พี่ชายฉันเอง ชื่อเจษ" นิ้วชี้ที่ชี้ไปตรงหน้าของเจษทำเอาเจ้าตัวปัดมือน้องชายอย่างแรงจนเสียงดัง

ใบหน้าหวานขาวซีด แม้จะรู้อยู่แล้วว่าคนเมื่อคืนคือใคร แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากันแบบนี้ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ มันออกจะไม่ทันตั้งตัว

"ถ้าคนของมึง มึงก็เอากลับไปซะ" เจษเอ่ยตัดบท

"เอากลับไม่ได้แล้วน่ะสิพี่ ก็คุณณิชาน่ะ เป็นคนที่แม่พี่จัดแจงจะให้แต่งงานกับผมน่ะ พี่เล่นนอนกับเธอไปทั้งคืนแล้วแบบนี้ ผมจะรับคืนได้ยังไงล่ะครับ"

น้ำเสียงที่เอ่ยช้าชัดน่าหมั่นไส้ยังไม่เท่าสายตาของไอ้น้องชายตัวแสบที่มีแววประกายเย้ยหยันนั่น เจษได้แต่กัดฟันแน่น

จิณณ์พูดจบก็ก้าวเดินออกจากห้องเพราะรู้ดีว่าถ้าขืนยังอยู่ต่อจนความอดทนของพี่ชายหมดคงไม่เป็นการดี แต่ตอนที่เดินผ่านเจษไปแล้วเจ้าตัวก็ยังหันหน้ามาส่งยิ้มเยาะเย้ยให้อีกครั้ง

"เธอเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง" เมื่อน้องชายออกจากห้องไปแล้ว เจษก็หันมาคาดคั้นกับเธอ

"ฉันมาตามหา...เอ่อ...เขา เพราะเขาหนีงานแต่งงาน" เธอบุ้ยปากยักหน้าไปทางประตูหน้าห้อง หมายถึงเขาที่เพิ่งเดินออกไป "ฉันมารอเขาอยู่สองวัน ถามพนักงานโรงแรมก็บอกแต่ว่าไม่เห็น จนเมื่อคืนมีคนเอาคีย์การ์ดมาให้ฉัน บอกว่าเขารออยู่ที่นี่...แล้ว...ก็อย่างที่คุณเห็น" เธอเล่าตามความจริง

"ไอ้จิณณ์มันไม่ไปแต่งงานกับเธอ"

"ค่ะ"

เจษถอนหายใจแรงๆ ออกมาอย่างหงุดหงิด ดูท่าเรื่องตรงหน้าจะยากขึ้นไม่น้อย จากที่คิดว่าเธออาจจะเป็นแค่เด็กเลี้ยงของไอ้จิณณ์

"แล้วเธอจะเอาไงต่อ" เขาหยั่งเชิงพลางส่งสายตาสำรวจหญิงสาวตรงหน้า

"คุณก็ต้องรับผิดชอบสิ"

"ทำไมฉันต้องรับผิดชอบเธอด้วย"

"ก็เมื่อคืนคุณเป็นคนนอนกับฉัน"

"แต่เธอเป็นเมียไอ้จิณณ์"

"ฉันยังไม่เคยได้กับเขา แถมงานแต่งก็ล่มจะเป็นเมียเขาได้ยังไง"

"เอางี้..." เจษยกมือสองข้างขึ้นพยายามสงบสติอารมณ์ที่เหมือนมันกำลังจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ

"เอาไงคะ"

"ฉันจะให้เงินเธอก้อนหนึ่ง เรื่องสินสอดที่เธอรับไปแล้วก็ไม่ต้องเอามาคืน โอเคไหม"

"ไม่ค่ะ พวกคุณทำฉันเสื่อมเสียชื่อเสียง"

"ห้าล้าน"

"ไม่ค่ะ"

"แปดล้าน ถ้าเธอไม่เอา ก็อย่ามาเรียกร้องอะไรกับฉัน"

"ไม่ค่ะ"

"แล้วเธอต้องการอะไร"

"คุณต้องรับผิดชอบ" เจษถอนหายใจแรงอีกครั้ง

"นี่มันเป็นอุบัติเหตุ เธอเองก็ไม่ได้จะมาหาฉัน และคนที่ฉันเรียกมาก็ไม่ใช่เธอ เพราะงั้นเราจบกันที่แปดล้าน"

"ไม่ คุณต้องรับผิดชอบ"

"เธอตั้งสติก่อนนะ...เธอ...ชื่ออะไรนะ"

"ณิชา" เธอทำเสียงขึ้นจมูกก่อนจะเอ่ยบอกชื่อเขา

"เอางี้ณิชา เธอเองก็คงไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักหรอกใช่ไหม"

"แล้วไง"

"เธอก็ไม่เคยรู้จักไอ้จิณณ์ ไม่เคยเห็นหน้ามันด้วยซ้ำใช่ไหม"

"ใช่"

"งั้นเธอก็รับเงินแปดล้านไปตั้งตัวสบายๆ ไม่ดีกว่าหรือ"

"พวกคุณดูถูกฉันเกินไป"

"งั้นสิบล้านเป็นไง"

"ไม่ค่ะ พวกคุณต้องรับผิดชอบ"

"ฉันไม่ใช่คนทิ้งงานแต่งเธอไปนะ ถ้างั้นเธอก็คงต้องไปเรียกร้องกับมันเองแล้วล่ะ"

"แต่คุณเป็นคนได้ฉันแล้ว คุณก็ต้องรับผิดชอบ"

เจษกลอกตาอย่างเหลืออด ยายนี่พูดยากพูดเย็นถึงว่าไอ้จิณณ์มันถึงได้ถีบหัวส่ง แถมยังส่งความฉิบหายมาถึงเขาอีกต่างหาก

"สิบล้านเงินไม่ใช่น้อยๆ นะ เธอคิดดูดีๆ"

"แต่ถ้าฉันได้คุณ ฉันจะได้มากกว่าสิบล้านไม่ใช่หรือคะ"

"ณิชา เธออายุเท่าไร"

"ทำไมคะ"

"เธอยังเด็กมาก ไอ้ความคิดจะเอาชนะแบบนี้มันไม่สนุกหรอกนะ"

"ฉันอายุยี่สิบสี่ ไม่ใช่เด็กแล้วค่ะ"

"เด็กมาก ความคิดก็เด็ก นิสัยก็ยิ่งเหมือนเด็ก รั้น พูดไม่รู้เรื่อง"

"คุณอายุเท่าไรกันเชียว"

"แก่กว่าเธอเป็นสิบปีก็แล้วกัน"

ณิชาสำรวจใบหน้าหล่อเหลาของเขาอีกครั้ง คนที่แก่กว่าเธอเป็นสิบปี แต่หน้าเขาเหมือนเพิ่งจะอายุยี่สิบปลายๆ เท่านั้นเอง

"ที่จริงฉันก็น่าจะเอะใจตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าคุณจิณณ์คงไม่น่าดูแก่ขนาดนี้"