ตอนที่ 3 คุณต้องรับผิดชอบ (1/2)

เธอขมวดคิ้วมุ่นดวงตาที่พร่ามัวเริ่มชัดขึ้นก็ตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าคุณเจษหน้าตาเป็นแบบไหนและก็ได้รู้ในตอนนี้ หรือแม้แต่ไอ้คุณจิณณ์คู่แต่งงานของตัวเอง เธอก็ไม่เคยเห็นหน้าตาเขาเช่นกัน

แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นพี่ชายของว่าที่สามีเธอ เจษ ธนทรัพย์วรกุล

"ใช่ คุณเจษ มองดูหน้าฉันชัดๆ เวลาเธอครางจะได้เรียกได้ถูกคน"

เจษขยับสะโพกหวดแรงกว่าเมื่อครู่ จับเรียวขาคู่สวยแยกถ่างกระแทกแรงลึกรัวเร็วอย่างไม่สนใจว่าคนใต้ร่างจะครางระงมจิกเล็บลงที่ต้นแขนเขาเป็นทางยาวขนาดไหน

"อ๊ะ...อ๊ะ...จะ...จุกค่ะ เบาหน่อย"

เจษไม่สนใจเสียงกระเส่าแหบพร่าที่ราวกับร้องขอชีวิตนั่น กลับยิ่งย้ำแรงส่งแท่งเอ็นลำยาวให้ยิ่งลึก เสียงน้ำหวานหยาดเยิ้มแฉะดังยามเมื่อผิวเนื้อตึงกระทบกระแทกเข้าใส่เป็นจังหวะหนักๆ ดังกว่าเมื่อครู่ตอนที่เขาใช้นิ้วนั่นเสียอีก เสียงครางก็ยิ่งดังขึ้นกว่าเก่าราวคนจะขาดใจ แต่สะโพกมนกลับเกร็งแอ่นร่อนเข้าหาทั้งที่ปากก็พร่ำจุกเจ็บ เขารู้ว่าเธอเองก็เสียวสะท้านอยู่ด้วยเช่นกัน

"คุณ...จะ...จะ..."

เจษเองก็ไม่แน่ใจว่าเสียงที่ติดขัดไม่เป็นคำนั้นจะกลายเป็นชื่อของไอ้จิณณ์หรือเปล่า

"ถ้าเรียกผิดเธอตายแน่"

"เจ็บค่ะ"

เจษทำเสียงอยู่ในลำคอเมื่อคำที่หลุดปากออกมาไม่ใช่ชื่อไอ้จิณณ์ เขาเองก็เกือบคิดว่าเธอเป็นเด็กของไอ้จิณณ์เสียแล้ว ถ้าไม่เพราะเธอยังสดยังซิงเขาก็คงคิดว่าเป็นแบบนั้น และคงหยุดกิจกรรมนี้ตั้งแต่ที่เธอเรียกชื่อเขาผิดนั่นแล้ว

แต่ในเมื่อเธอยังไม่เคย ความเข้าใจผิดนี้จะเรื่องอะไรเขาก็ไม่คิดจะใส่ใจ และถ้าไอ้จิณณ์อยากจะได้เธอต่อเขาคงยิ่งจะซะใจเสียมากกว่า

กิจกรรมรักยังบรรเลงต่อไปจนจบ แต่กระนั้นมันไม่ได้จบลงที่ยกเดียว เมื่อมีถุงยางอนามัยที่ถูกมัดปากทิ้งเกลื่อนอยู่ข้างเตียงนอนถึงสามอัน เจษตื่นมาในช่วงเช้ากำลังหยิบอีกอันออกมาเตรียมไว้เมื่อเห็นเธอขยับตัวยุกยิก

เขาขยับตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเหลือบสายตามองหญิงสาวข้างๆ ใบหน้าสวยหวานของเธอดูจิ้มลิ้มไม่น้อยจนเขานึกอยากเห็นตอนเธอไร้เครื่องสำอางหนาเตอะนั่น

ความคิดในหัวหยุดลงตรงที่เขาตระหนักได้ว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกเรียกมาใช้บริการ ออกจะเสียดายความสวยเธอไม่น้อย จนเสี้ยววินาทีหนึ่งที่เขาคิดอยากแหกกฎเกณฑ์ตัวเองรับเลี้ยงเธอไว้กินคนเดียวอย่างจริงจัง

แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อจากนั้นเมื่อเสียงสัญญาณประตูหน้าห้องดังขึ้น คนข้างๆ เขาก็ลืมตาขึ้นในตอนนี้เช่นกัน

เจษหยิบผ้าขนหนูที่อยู่แถวนั้นขึ้นมาพันเอวไว้นึกหงุดหงิดที่เธอเข้ามาแล้วไม่ล็อกประตูห้อง เขาไม่กลัวว่าโจรผู้ร้ายจะเข้ามา เพราะคนที่เข้ามาห้องนี้เวลาเขาอยู่คงมีไม่กี่คน ถ้าเป็นลูกน้องเขามันคงโทรเข้ามาถามก่อน

แต่ไอ้คนที่ถือวิสาสะมีคีย์การ์ดเปิดเข้ามาเองได้ คงมีแต่ไอ้จิณณ์เท่านั้น

เจษออกมาจากห้องนอนยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์เมื่อคนที่อยู่ในความคิดเดินเข้ามาถึงพอดี

"มึงมาทำไม ไอ้จิณณ์"

"แหมพี่ชาย ทำไมทักทายน้องด้วยน้ำเสียงแบบนั้นล่ะครับ"

"ถ้ามึงจะมากวนประสาทกู มึงรีบออกไปก่อนที่กูจะประเคนฝ่าตีนให้มึงดีกว่า"

"ผมไม่อยู่กวนนานหรอกครับ แค่จะเข้ามาดูหน้าผู้หญิงที่พี่พามากินเมื่อคืน ผมเห็นแวบๆ รู้สึกคุ้นหน้ายังไงไม่รู้"

เจษหรี่ตามองน้องชายต่างแม่ด้วยสายตาระแวดระวัง เสียงครางของผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืนยิ่งทำเขาอยากรู้ว่าคนทั้งคู่เป็นอะไรกัน

จิณณ์แกล้งชะเง้อหน้าเข้าไปในห้องนอน แต่เมื่อขยับตัวเข้าใกล้ไปเพียงนิดก็ถูกฝ่ามือใหญ่ของเจษผลักออกอย่างแรง เขาไม่ได้จะหวงผู้หญิงคนนั้นหรอก ถ้าไอ้จิณณ์จะอยากเห็นเธอตอนโป๊เขาก็ไม่คิดจะใส่ใจ แต่ที่ผลักก็เพราะหมั่นไส้ท่าทางและการล้ำเส้นของมันเท่านั้น

"หวงซะด้วย เด็ดเลยสิพี่"

"เสือกอะไรกับมึงด้วย"