ตอนที่ 6 ใครอีกคน ?

ตอนที่ 6 ใครอีกคน ?

รวิภัทรเดินออกมาจากห้องน้ำ มือที่กำลังจับผ้าเช็ดปลายผมชะงักไปเพราะข้อความตอบกลับ เขาหลุดหัวเราะจนคนที่นอนเอนกายพิงหัวเตียงอยู่รู้สึกประหลาดใจ

“มีอะไรดี ๆ เหรอคะ”

เสียงหวานดังมาจากปลายเตียงก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าที่เอนพิงหมอนค่อย ๆ ลุกขึ้น ผ้าปูที่นอนเลื่อนตกจากไหล่เผยผิวเนียนละเอียดที่ยังมีรอยแดงจาง ๆ จากกิจกรรมก่อนหน้า

เขามองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะละสายตากลับไปยังหน้าจอ มุมปากหยักที่ยกยิ้มนั้นทำให้หัวใจคนมองกระตุก

“วันนี้มีงานบ่ายไม่ใช่เหรอคะ” เธอลุกเดินเข้ามาใกล้ เสียงเนื้อผ้าบางเบาลากไปกับพื้นพรม ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเขาเหมือนว่าตั้งใจใช้เรือนกายนี้ยั่วยวนกัน

“กลับไปได้แล้ว”

คำพูดจากปากเขายังคงเย็นชาและไร้เยื่อใย แต่เธอไม่ได้ถอยหนีทั้งยังใช้ท่อนแขนเรียวโอบเอวเขาแน่น ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงช้า ๆ สายตาเงยขึ้นมองอย่างท้าทาย

“คุณอยากให้อ้อนกลับจริง ๆ เหรอคะ…”

ปลายนิ้วของเธอลากผ่านแผ่นอกที่ยังชื้น ไล่ลงมาตามแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องอย่างตั้งใจ

“พูดไม่รู้เรื่องเหรอ?” น้ำเสียงเขายังคงราบเรียบ ทว่าแววตาเย็นเยียบไร้อารมณ์

เธอไม่ตอบแต่ยิ้มยั่วยวนออกไปแทน ก่อนจะปลดปมผ้าขนหนูที่เหน็บเอวสอบอยู่ออกอย่างชำนาญ

ผ้าผืนเล็กหล่นลงกับพื้น รวิภัทรไม่ได้ขยับหนีเขาเพียงมองเธอ…มองอย่างคนที่อยู่เหนือเกมที่ควบคุมไว้ทั้งหมด

“...อ้อนแค่อยากตอบแทนคุณอีกครั้ง”

ปลายจมูกเธอแตะลงบนผิวกายที่ยังอุ่นจากไอน้ำ นิ้วมือเรียวลูบไล้อย่างช้า ๆ ราวกับต้องการปลุกเร้าให้เขามีอารมณ์ร่วมมากกว่านี้

“ฉันอาบน้ำแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเย็นชาพร้อมดันศีรษะเธอออกห่างเล็กน้อย

หญิงสาวเงยหน้ามองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยกอุปกรณ์ป้องกันในมือขึ้นมาให้เขาเห็นอย่างรู้หน้าที่ สายตาเธอมองเขาแวบหนึ่งคล้ายขออนุญาต แต่ก็ไม่ได้รอคำตอบ

มือบางสวมมันลงอย่างชำนาญและตั้งใจ ก่อนจะใช้เรียวปากครอบครองมันทันที

แม้ปากจะไล่ แต่ร่างกายเขากลับตอบสนองความรู้สึกนี้อย่างซื่อสัตย์

ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ทุกคน…

รวิภัทรมองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งเฉย ไม่ได้แสดงความพอใจออกมา ทว่าเสียงลมหายใจที่หนักทำให้เธอยิ่งตั้งใจทำมันมากกว่าเดิม

หญิงสาวรู้ว่าเขาชอบอะไร…

“ครั้งต่อไป อย่าทำแบบนี้อีก” มือหนาสอดเข้าไปในเรือนผมยาวจิกแน่นให้เธอเงยหน้าขึ้น

”ฉันไม่อนุญาตให้เธอใช้ของของตัวเอง” แววตาคมดุมองเธออย่างคนที่ไม่ไว้ใจใคร

ทุกครั้งที่ขึ้นเตียงกับผู้หญิง รวิภัทรจะเป็นคนเตรียมทุกอย่างเองเสมอ เพราะไม่ต้องการมีข้อผิดพลาดหรือความเสี่ยงใด ๆ เขาไม่พร้อมจะมีภาระผูกพันที่ไม่ได้วางแผน

“จำไว้”

คำสั่งสั้น ๆ นั้นหนักพอให้เธอก้มหน้ารับโดยไม่โต้เถียง สำหรับรวิภัทรความต้องการคือเรื่องหนึ่ง แต่การควบคุมผลลัพธ์สำคัญกว่าเสมอ

“อ้อนขอโทษค่ะ…” เสียงเธอสั่นพร่า ทั้งที่ยังไม่หยุดการกระทำที่ตั้งใจเอาใจเขาอย่างสุดกำลัง

รวิภัทรก้มมองภาพตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์ แววตาที่ทอดลงไปไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความเย็นชาของคนที่รู้ว่าตัวเองอยู่เหนือกว่า

มือหนาสอดเข้ากลุ่มผมเธอจิกมันแรงขึ้นเรื่อย ๆ มืออีกข้างกดกำลำคอเธอก่อนจะออกแรงบีบ

“อึกกก อื้อ!”

รวิภัทรหลับตาเชิดหน้าคำราม เขากดควบคุมจังหวะอย่างรุนแรงตามที่ตนเองพอใจ เพราะเขาเป็นฝ่ายกำหนดทุกอย่าง

“อ๊อก! คะ คุณธาม”

เสียงหายใจเธอเริ่มติดขัดเพราะโดนมือหนาบีบจนเกือบจะหายใจไม่ออก แต่เขาไม่ได้สนใจ กลับยิ่งกระแทกกระทั้นความใหญ่โตเข้าไปในโพรงปากโดยไม่ได้สนใจว่าเธอจะมีสภาพยังไง

เซ็กซ์สำหรับเขามันเป็นเพียงการระบายความต้องการที่คั่งค้าง เป็นการปลดปล่อยแรงปรารถนาโดยไม่ต้องรับผิดชอบความรู้สึกใคร

และในวินาทีที่ภาพใครอีกคนแทรกเข้ามาในความคิด ร่างกายก็ถึงฝั่งฝันอย่างรวดเร็ว!

เขาสบถคำหยาบต่ำในลำคอ ก่อนจะดันเธอออกห่างทันทีราวกับสิ่งของที่หมดประโยชน์

เขาจัดการตัวเองเรียบร้อย ห่อสิ่งที่ใช้แล้วทิ้งลงถังขยะด้วยท่าทีเฉยชา ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขนหนูขึ้นมาสวม

หญิงสาวยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ เส้นผมยุ่งเหยิงปิดบังสีหน้าที่พยายามกลั้นความรู้สึก ที่ลำคอของเธอยังคงเจ็บจากแรงบีบ

“อย่าทำเกินหน้าที่” รวิภัทรปรายตามองลงไป คำพูดของเขาทำให้หัวใจของหญิงสาวแทยหยุดเต้น

“ออกไปได้แล้ว” เธอเม้มปากก้มหน้าเก็บเสื้อผ้าและเช็คเงินสดอย่างเงียบงัน

ไม่มีคำถาม ไม่มีการอ้อนวอนเพิ่มเติม เพราะเธอรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

ประตูปิดลงเบา ๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบ รวิภัทรยืนอยู่กลางห้องเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความที่ทำให้เขายิ้มเมื่อครู่ยังค้างบนหน้าจอ

เมื่อครู่จนถึงตอนนี้…ความคิดของเขาไม่เคยอยู่ที่นี่เลย แต่มันอยู่กับใครบางคน

คนที่เขาไม่ได้แค่อยากสัมผัส แต่อยากครอบครอง

มุมปากเขายกขึ้นช้า ๆ มันจะดีแค่ไหน ถ้าคนที่อยู่กลางหว่างขาเขาเมื่อครู่…เป็นอีกคน!