ตอนที่ 4 เริ่มไม่แน่ใจ

ตอนที่ 4 เริ่มไม่แน่ใจ

คำพูดของเพื่อนสนิทเขาทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงไปชั่วขณะ ไพลินรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังยิ่งกว่าทุกอย่าง เธอกำแก้วน้ำแน่นจนปลายนิ้วซีด

“ใช่...”

“ขยายความหมายของคำว่า ‘ใช่’ หน่อยได้ไหมคะ?”

“นั่นสิคะพี่ธาม เปิดมาขนาดนี้แล้วก็ต้องบอกให้หมดนะคะ”

คราวนี้รวิภัทรกลับเลือกมองไปยังคนที่เป็นเจ้าของเรื่อง แต่เจ้าตัวกลับนั่งนิ่งราวกับไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ตรงหน้า

เขายกมือขึ้นจับมีดกับส้อม ก่อนจะบรรจงหั่นเนื้อสเต็กในจานอย่างไม่รีบร้อน

“น้องสาว…” เขาทวนคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือแววขบขัน

“น้องลินจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ?” และเขาก็เลือกที่จะพูดแบบนั้นกับเธอ

“...”

รวิภัทรยกยิ้มดวงตาคมทอดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เร่งเร้า ราวกับตั้งใจจะปล่อยให้เธอทำตัวไม่ถูกจนสุดทางเสียก่อน

ไพลินเผลอขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะคลายออกพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย พอให้ตัวเองไม่รู้สึกอึดอัดจนเกินไป

“ลินเรียนการเงินที่ต่างประเทศค่ะ… แต่ลินคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่พี่ธามพูดให้พี่เรย์ฟัง”

“ทำไมถึงคิดว่าไม่ใช่คะ?” เรย์ถามอย่างสนใจ

“ลินไม่ได้น่ารักค่ะ” หญิงสาวหลุบตาลงต่ำก่อนคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

มันไม่ใช่รอยยิ้มถ่อมตัวเพื่อเรียกร้องคำปลอบโยน หากแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เชื่อเช่นนั้นกับตัวเองจริง ๆ

เรย์เผลอยิ้มกว้างเท้าคางมองไพลินอย่างพินิจพิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินคำพูดนั้นอย่างจริงจัง

ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมาปลายเท้าของคนที่นั่งข้าง ๆ ก็เตะเข้าที่หน้าแข้งเขาเต็มแรง เรย์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบกระแอมกลบเกลื่อน แล้วหันไปสนใจสิ่งสวยงามอื่น ๆ บนโต๊ะแทน

มือหนาที่กำลังหั่นสเต็กชะงักลงไปแล้ว ปลายมีดหยุดค้างอยู่เหนือจาน ก่อนดวงตาคมของรวิภัทรจะช้อนขึ้นมามองคนพูดอย่างจงใจให้เธอรู้ว่าเขากำลังมอง

จังหวะนั้นเองพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟพอดี กลิ่นอูนางิด้งหอมกรุ่นลอยขึ้นตัดบทสนทนา

ไพลินเม้มริมฝีปากหยิบช้อนขึ้นจัดการอาหารในจานของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เป็นจังหวะที่ไม่เหมาะนัก เพราะทันทีที่คำถามสำคัญถูกโยนออกมา อาหารหลากหลายก็ถูกนำมาวางเต็มโต๊ะ หญิงสาวทั้งสามจึงหันไปสนใจสิ่งตรงหน้าแทน

รวิภัทรเหลือบสายตาเย็น ๆ ไปยังเพื่อนสนิทที่นั่งข้างตัว เรย์หัวเราะในลำคอ ส่วนนิกซ์ยกแก้วน้ำขึ้นจิบกลบยิ้มของตนอย่างสุภาพ

ทว่าในขณะที่ทุกคนดูเหมือนจะสนใจอาหารมากกว่าคำตอบ กลับเป็นคนที่ทำท่าไม่ใส่ใจตั้งแต่แรกที่เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

“ตอนเด็ก ๆ เราค่อนข้างสนิทกัน เพราะพี่กับพี่ชายของลินโตมาด้วยกัน”

ไพลินเงยหน้ามองคนฝั่งตรงข้าม ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ และมันก็เกิดอาการวูบไหวบางอย่างที่กลางอก ราวกับมีลมหมุนแผ่วเบาอยู่ภายใน

เพื่อนของพี่ชายที่มักมาขลุกอยู่ที่บ้านเสมอ เพราะพวกเขาเรียนพิเศษกับคุณครูคนเดียวกัน มีหน้าที่ที่การเป็นคนของลูเบริดต้องทำด้วยกัน

ทุกครั้งที่เขาเจอเธอพี่ชายคนนี้ก็มักมีขนมที่พี่ชายเธอไม่ยอมให้กินอย่างเช่นอมยิ้มรสส้มเอามาฝากเธอเสมอ เขาแบ่งหนังสือเรียนให้เธออ่าน ชอบจับปลายผมเธอเล่น บีบแขนเธอเบา ๆ แล้วเรียกเธอว่า ‘นุ่มนิ่ม’ ของเขา

เหมือนว่ารอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพวกเราในวันวานยังชัดเจน และความรู้สึกของเธอในตอนนั้น…ก็ชัดเจนไม่แพ้กัน

เธอแอบชอบเขา

เป็นความชอบแบบเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เฝ้ามองเพื่อนสนิทพี่ชายตัวเองด้วยสายตาเป็นประกาย

ชอบตอนที่เขาเก่งกว่าใคร ๆ ชอบเวลาที่เขาตอบคำถามที่ใครหลายคนไม่รู้ ชอบเวลาที่ผู้ใหญ่เอ่ยชมว่าเขาเป็นเด็กดีมีอนาคต

เธอภูมิใจในตัวเขาอย่างเงียบ ๆ ภูมิใจเหมือนเป็นเรื่องของตัวเอง

แต่เธอไม่เคยพูดมันออกไป ไม่เคยแม้แต่จะแสดงออกชัดเจน ได้แต่ทำเป็นงอแงเวลาถูกแกล้ง ทำเป็นบ่นเมื่อถูกเรียกว่า ‘นุ่มนิ่ม’ ทั้งที่ในใจกลับชอบเหลือเกิน

แล้ววันหนึ่งเขาก็หายไป…หายไปจากชีวิตของเธอโดยไม่มีคำอธิบาย

ความรู้สึกที่เคยเก็บไว้จึงถูกพับซ่อนอย่างเงียบงันตามกาลเวลา

จนกระทั่งวันนี้…วันที่เธอได้พบเขาอีกครั้ง และเพียงแค่สบตากันแค่ครั้งเดียว หัวใจที่เคยคิดว่าโตพอจะนิ่งเฉยได้แล้ว กลับเต้นแรงไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงในอดีตเลย

ที่ต่างออกไปมีเพียงอย่างเดียว ครั้งนี้เธอรู้ตัวชัดเจนว่า…เธอไม่ได้แค่ชอบเขาเหมือนวันวาน

แต่เธอยังชอบเขาอยู่ และอาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ