บทที่ 5

"ฉะ..ฉันได้เข้าสัมภาษณ์เหรอเนี่ย กรี๊ด!"

ปารมีกรีดร้องออกเมื่อได้รับอีเมลจากบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง เธอเคยกรอกข้อมูลสมัครเป็นบล็อกเกอร์ หน้าใหม่วัยใส ซึ่งทำหน้าที่แค่ไลฟ์สดขายสินค้าให้กับแบรนด์บริษัทนั้น ผู้สมัครต้องยอดผู้ติดตามหนึ่งแสนขึ้นไป และมีองค์ประกอบอื่นๆ เช่นรูปร่าง หน้าตา การรีวิวสินค้า และผลตอบรับที่ดีด้วย

หญิงสาวสมัครเพื่อเพิ่มยอดวิว ยอดผู้ติดตาม และผลที่ตามมาคือหน้าที่การงาน หากเธอดังขึ้นไปอีกระดับหนึ่งก็สามารถการันตีรายได้ที่เธอจะได้รับมากขึ้น หญิงสาวยิ้มแก้มปริไปตลอดทาง

"เธอว่าชุดนี้เป็นไง"

"ชุดนี้ก็สวยนะ"

"แล้วชุดนี้ละ"

"ชุดนี้ก็สวย โดดเด่นมากเลย"

"ยังไม่ค่อยถูกใจ..แล้วชุดนี้ละ"

"ใส่ชุดไหนเธอก็สวยทั้งนั้นแหละ แค่ไปสัมภาษณ์งานเอง ไม่ได้ไปรับรางวัลออสการ์สักหน่อย"

ปริมเอ่ยบ่นเพื่อนสาวคนสนิทที่ลองชุดมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ไม่ถูกใจหล่อนสักที ปารมีตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนได้รับรางวัลเสียอีก

"ก็ฉันตื่นเต้นนี่นา MY Gorgeous เป็นบริษัทชั้นนำของประเทศเลยนะ สินค้าเขามีแต่แบรนด์ส่งออกซะส่วนใหญ่ แกรู้จักคุณแจ็คกี้ปะ ที่เป็นบล็อกเกอร์ชื่อดังของแบรนด์นี้อะ ตอนนี้เขาดังไกลถึงต่างประเทศเลยนะ"

"รู้จักสิ ฉันก็ติดตามเขาอยู่ จากผู้ติดตามแค่หลักแสนตอนนี้ผู้ติดตามพุ่งไปเป็นล้านแล้ว ยอดวิวโยทูปก็ไม่ต่ำกว่าห้าล้านวิว รายได้จะปังสักแค่ไหนนะ"

"นั่นสิ โอ้ย ฉันตื่นเต้นจังเลย"

"ใจเย็นๆ ใช่ว่าเธอไปสัมภาษณ์แล้วจะได้เป็นบล็อกเกอร์เขาสักหน่อย มีไอดอลตั้งมากมายที่ไปสัมภาษณ์พร้อมเธอน่ะ ได้ยินว่า มินนี่ ก็ไปเหมือนกันนะ"

"ยัยนี่ไปด้วยเหรอ"

"อืม เห็นผ่านๆ ต๊อกต๊อกน่ะ"

"ฉันจะคอยดูว่าฉันกับยัยมินนี่ใครจะตกรอบก่อนกัน! ไม่สิ ฉันจะไม่ตกรอบ ฉันต้องได้งานนี้"

"ฮึบ!"

สองสาวพยักหน้าพร้อมกัน ปริมเป็นเพื่อนสนิทกับปารมีตั้งแต่สมัยเรียน ซึ่งตอนเธอย้ายโรงเรียนก็ไม่ได้ติดต่อกันแล้ว จวบจนเรียนจบถึงได้ติดต่อกันอีกครั้ง

ปริมเป็นพนักร้านสะดวกซื้อ ซึ่งก่อนหน้านั้นเธอตกงานแต่ปารมีก็ชักชวนมาอยู่ด้วย ออกค่าน้ำค่าไฟช่วยกัน ส่วนค่าคอนโดปารมีออกเองทั้งหมด หลายครั้งที่ปริมคิดจะย้ายออกเพราะเกรงใจปารมี แต่เธอไม่ยอม

หลายวันถัดมา

ปารมีในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับในกางเกงยีนส์สีเข้ม เธอแต่งตัวเรียบง่ายธรรมดาๆ เพราะชุดที่เลือกมาไม่ถูกใจสักชุด และอาจจะดูเว่อร์จนเกินไป ทว่าเธอกลับคิดผิด เมื่อพบผู้มาสัมภาษณ์มากมายในชุดเต็มยศ

บางคนก็เป็นไอดอลหน้าใหม่รุ่นน้อง บางคนก็เป็นไอดอลที่คุ้นหน้าผ่านตากันมาบ้าง ปารมีรู้สึกประหม่าไม่น้อย เพราะหลายคนก็ล้วนเป็นบล็อกเกอร์มีชื่อเสียงเหมือนกับเธอ

"มานัดสัมภาษณ์หรือเปล่าคะ"พนักงานเอ่ยถามเสียงหวาน

"ค่ะ"

"ชื่อคุณอะไรคะ"

"ปารมีค่ะ"

พนักงานก้มหน้าเช็ครายชื่อก่อนจะหยิบป้ายหมายเลขมาแปะไว้ที่หน้าอก

"คุณปารมีหมายเลย ๒๒ นะคะ เชิญนั่งรอก่อนนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

ปารมีกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม สายตาก็เหลือบมองไปทั่ว รู้สึกชื่นชอบการตกแต่งของบริษัทนี้ ภายนอกว่าดูยิ่งใหญ่แล้ว เข้ามาภายในยิ่งใหญ่กว่าหลายเท่า

"อ้าว เธอก็มาเหรอปาน ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอเธอที่นี่นะ"

"ฉันก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอเธอเหมือนกันนะแมว เอ้ย! มินนี่ โทษทีนะ พอดีฉันชินปาก"

ปารมีแสร้งปิดปากตกใจเมื่อพูดชื่อผิด ทว่าสายตาเธอเย้ยหยันเต็มที่ มินนี่ปั้นหน้ายิ้ม ข่มอารมณ์โกรธไว้ในใจ

"ฉันว่าเธอกลับไปดีกว่า ยังไงเธอก็ไม่ได้งานนี้หรอก"

"ฉันไม่ได้ แล้วเธอจะได้หรือไง? มั่นเกินไปรึเปล่า"

"โพรไฟล์ฉันดีกว่าเธอก็แล้วกัน คนที่มีสิทธิ์ได้มากกว่าย่อมเป็นฉัน"

แปะ! แปะ!

ปารมีตบอากาศราวกับกำลังตบยุงตบแมลง เธอมองหาแมลงที่บินอยู่บนอากาศจนมินนี่มองหาตาม ทว่าพบแต่ความว่างเปล่า ไม่มีแมลงสักตัว

"เธอมองหาอะไร"

"แมลงโม้น่ะ เมื่อกี้ได้ยินเสียงมันแว่วๆ ว่าจะตบให้ตายไปเลย จะได้ไม่ต้องมาบินโม้อีก"

"นี่!..."

"เชิญคุณมินนี่ หมายเลข ๑๘ ที่ห้องสัมภาษณ์ค่ะ"

มินนี่มองปารมีตาเขียวปั๊ด หลอกด่ากันชัดๆ ปารมีนี่แสบจริงๆ คอยดูเถอะ เธอเอาคืนแน่ หญิงสาวในชุดเดรสสีเหลืองอ่อนสั้นถึงปลีน่องเดินเข้าไปในห้องแล้ว ปารมีหยิบหมากฝรั่งมาเคี้ยวรออย่างใจเย็นแม้จะรู้สึกตื่นเต้นมากก็ตาม