บทที่ 3

ปารมีเบิกตาโพลง เขาจำเธอได้แล้ว แต่ช่างประไรในเมื่อเธอมาเพื่อแกล้งเขา หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างก่อนจะพูดรอดไรฟันที่ได้ยินเพียงสองคน

"ใช่ ฉันเอง ฉันจะทำให้ผู้หญิงของนายวิ่งกระเจิงไปเลย"

"งั้นเหรอ"อธิปรวบเอวบางเธอมาแนบชิด จนท้องปลอมๆ ของเธอชนกับแผงอกเขาเข้า

"นายจะทำอะไร"ปารมีปั้นยิ้ม พยายามแกะมือของอธิปออกจากเอว

"เล่นบทผัวเมียไง อยากเล่นไม่ใช่เหรอ ฉันจะเล่นเป็นเพื่อนเธอนี่ไง"

"หมายความว่าไงคะคุณไทม์ นี่ภรรยาคุณเหรอ"ไม่ทันที่ปารมีได้เอ่ยอะไรพีชญาก็แทรกขึ้นมาก่อน เธอยืนคิ้วขมวด สีหน้าโกรธมาก

"ไทม์คะ บอกไปสิว่าฉันเป็นเมียคุณ"

"หุบปาก ฉันไม่ได้คุยกับแก แกจะเป็นเมียเขาได้ยังไง ในเมื่อคุณปู่บอกว่าเขาโสด"พีชญาเลือดขึ้นหน้า

"ขอโทษนะที่เราไม่ได้เปิดเผย พอดีว่าไทม์เขาไม่ชอบประกาศเรื่องส่วนตัวน่ะ เรารักกันมากเลยค่ะ เพราะฉะนั้นช่วยออกห่างจากสามีฉันด้วย"

"ฉันไม่เชื่อ!...คุณไทม์นี่นะจะชอบผู้หญิงอย่างแก สวยสู้ฉันได้ตรงไหน"

หน็อย ว่าฉันไม่สวยเหรอ!

"นี่เธอ...อื้อ!"

ปารมีกำลังจะเข้าไปหาพีชญา ทว่าถูกรั้งข้อมือไว้ ดวงตาเธอเบิกโพลงอย่างตกใจเมื่ออธิปประทับจูบลงมาบนริมฝีปากเธอ รวบเอวบางไว้ในอ้อมแขน

"คุณไทม์!"พีชญากรีดร้องก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินปึงปังออกไป

ปารมีผลักหน้าอกแกร่งเขาออกห่างอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นถูปากราวกับต้องการลบรอยจูบนั้น ใบหน้าเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ คิดว่าเธอถือไพ่เหนือกว่าเขาหรือไง

"นายทำอะไร"

"เอ้า ก็เล่นบทผัวเมียที่เธอต้องการไง"

"ไอ้คนสกปรก นี่แปรงฟันด้วยน้ำยาขัดส้วมรึไง ยิ๊"

"ถ้าปากฉันสกปรก ปากเธอก็คงสกปรกกับฉันแล้วล่ะ"

"นายมันบ้าที่สุดเลย"ปารมีถูปากจนแดงเถือก

"ฉันบ้าได้กว่านี้อีกนะ แต่ก็ขอบใจนะที่มาช่วยไล่ผู้หญิงคนนั้นไปน่ะ"

ว่าแล้วก็ยักคิ้วแล้วจากไป ทิ้งเธอยืนงงงวยอยู่ตามลำพัง ผู้คนที่ยืนมองต่างกลับไปนั่งปกติ ปารมีนึกโมโหที่โดนหลอกใช้ จะมาแกล้งเขาแท้ๆ แต่กลับโดนแกล้งกลับซะงั้น แถมเป็นตัวช่วยเขาอีกต่างหาก

"ที่แท้ก็โดนจับนัดเดทหรอกเหรอ ฝากไว้ก่อนเถอะ"

ปารมีได้แต่เข่นเขี้ยวเขาในใจก่อนจะเดินกลับไปยังร้านสุกี้ ป่านนี้เซเลน่าคงจะรอแย่

"ไปซะนานเลย ท้องเสียเหรอ"เซเลน่านั่งรออยู่ก่อนแล้ว อาหารถูกยกมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

"อ่อ ชะ..ใช่ค่ะ พอดีปานท้องเสียเลยเข้าห้องน้ำนานเลย"

"นี่พี่กะว่าจะโทร.หาแล้วนะ"

"ขอโทษทีน๊า อะนี่ค่ะ"ปารมีปั้นยิ้ม คีบเนื้อปลาให้กับเซเลน่าอย่างเอาใจ

"กินให้อิ่มไปเลยนะ"

"รู้แล้วค้า"

หญิงสาวกลับมาคอนโดด้วยความรู้สึกเคว้ง เกิดมายี่สิบสองปียังไม่เคยถูกจูบมาก่อน ถึงเธอจะดูแรงๆ แรดๆ แต่ก็ไม่เคยคบกับผู้ชายคนไหน มีเพียงป็อบปี้เลิฟแบบวัยรุ่นทั่วไปเท่านั้น จะว่าเป็นปมในใจเธอก็คงได้

~ย้อนกลับไปสมัยเรียนมอปลาย~

ลูกบาศก์ตรงดิ่งมายังหญิงสาวที่ยืนเกาะรั้วขอบสนาม ก่อนจะปะทะเข้ากับหัวของเธออย่างแรง ปารมีล้มลงไปกับพื้นก่อนที่รุ่นพี่จะวิ่งเข้ามาดู

"น้องเป็นอะไรไหม"

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ"เธอส่ายหน้า ฉีกยิ้มแป้นเมื่อเห็นใบหน้าของรุ่นพี่ถามด้วยความห่วงใย

"น้องมาเชียร์ใครเหรอ"

"มาเชียร์พะ..พี่เต้ค่ะ"

พี่เต้ยิ้มละมุน ยื่นมือมาลูบหัวเธออย่างเอ็นดู เขาพยุงเธอให้ลุกขึ้นก่อนจะพาไปนั่งบนอัศจรรย์

ตั้งแต่วันนั้นปารมีก็แสดงออกมากขึ้น คอยซื้อน้ำและขนมไปไว้ใต้โต๊ะให้รุ่นพี่ตลอด เธอโดนดูถูกจากเพื่อนๆ ของเธอเองว่าไม่เหมาะสม พี่เต้เป็นถึงเดือนโรงเรียนส่วนเธอไม่มีอะไรเทียบเขาได้เลย

ทว่าพี่เต้ของเธอก็ไม่สนใจ เขาแสดงออกว่าชอบเธอเช่นกัน ทั้งคู่ไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกัน เพียงแต่แสดงออกว่าชอบเฉยๆ

จนวันหนึ่งพี่เต้ชวนเธอไปที่บ้านของเขาเพื่อฉลองวันเกิด และบอกเธอว่าจะเปิดตัวเธอเป็นแฟน ปารมีแต่งตัวไปด้วยความตื่นเต้น เธอเตรียมของขวัญไปให้เขาอีกด้วย

แต่เมื่อเข้าบ้านไปกลับเงียบสนิท ไม่มีใครอยู่เลยสักคน เพื่อนของพี่เต้ก็ไม่มีใครมา ปารมีมองหาจนทั่วบ้านก็ไม่พบใครเลย

"อุ๊ย!"

หญิงสาวสะดุ้งเมื่อถูกรวบกอดจากด้านหลัง ใบหน้าเธอตื่นตระหนกพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขน

"ปาน พี่ชอบปานมากเลย เป็นของพี่เถอะนะ"พี่เต้สูดดมกลิ่นสาว พยายามล้วงมือเข้าไปข้างในเสื้อ ปารมีหวาดหวั่นจนตัวสั่น

"พะ..พี่เต้ ปล่อยปานนะคะ พี่เต้!"

พี่เต้ลากเธอไปยังโซฟา ก่อนจะพลักเธอนอนลง ของขวัญที่อยู่ในมือปารมีร่วงหล่น เธอขืนตัวไว้สุดฤทธิ์ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอ

"พี่เต้ ปล่อยปานเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย"

"ปานชอบพี่ไม่ใช่เหรอ พี่จะมีอะไรกับปานมันแปลกตรงไหน"

พี่เต้ซุกไซร้ซอกคอเธออย่างหื่นกระหาย มือเขาลูบคลำที่เรียวขาอ่อน ปารมีร้องไห้สะอื้นด้วยความกลัว

"เราเพิ่งรู้จักกันแค่หนึ่งอาทิตย์เองนะคะ แล้วเราก็ไม่ได้เป็นแฟนกันด้วย อึก"ปารมีดิ้นรนสุดชีวิต

"โถ่เว้ย! ทำไมต้องดีดดิ้นด้วยวะ แค่จะเอานี่มันยากมากเลยใช่ปะ!"

ปารมีเบิกตาโต เขาตวาดเสียงดังลั่นจนเธอตกใจ ใบหน้าซีดเผือด พยายามดันตัวเขาออกห่าง

"พี่เต้ ทำไมพูดแบบนี้ พี่ชอบปานไม่ใช่เหรอ"

"ชอบอะไร พี่แค่อยากได้เธอเท่านั้นแหละ หรือเธอไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายเลย?"

"......."

ปารมีมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง เขาคิดเพียงแต่อยากจะได้เธอเท่านั้นหรอกหรือ ไม่ได้จริงจังกับเธอเลยใช่ไหม

"ดี! พี่ก็อยากจะลองคนที่ยังซิงบ้าง ดูซิว่าจะหวานสักแค่ไหน ให้พี่เป็นคนแรกของเธอนะปาน"

"พี่เต้ ปล่อยปานไปเถอะ ปานขอร้อง ฮือ"

ปารมีร้องไห้ด้วยความเสียใจ กรีดร้องขอให้คนช่วย เธอดิ้นรนและทุบตีเขาหลายครั้ง ก่อนจะหยิบกล่องของขวัญที่ร่วงอยู่ข้างโซฟาฟาดที่ขมับเขาเต็มแรง

ปารมีหนีออกมาจากบ้านหลังนั้น เธอหวาดกลัวมาก ไม่กล้ากลับบ้านตัวเองจึงไปขอนอนที่บ้านของเพื่อนสนิท เธอเล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟัง

ตั้งแต่วันนั้นปารมีก็ขอให้พ่อแม่เธอย้ายโรงเรียนให้ เธอยอมไปอยู่ที่บ้านตายายที่ต่างจังหวัด ให้เหตุผลว่าถูกคนที่โรงเรียนบูลลี่ แต่ไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริง จวบจนปัจจุบันเธอก็ยังไม่ลืมเหตุการณ์วันนั้นเลย