บทที่ 4

chapter 2

ไม่อยากเจอก็ต้องเจอ

อธิปกลับเข้าบ้านในเวลาสามทุ่มกว่าๆ มือหนาแกะเนคไทออก ขณะที่กำลังเดินขึ้นบันไดสายตาก็เห็นชายชรานั่งอยู่หน้าทีวีเงียบๆ

"คุณปู่ยังไม่นอนเหรอครับ"

หลานชายคนเดียวของตระกูลเดินเข้ามาสวมกอดคุณปู่จากด้านหลัง เขาชอบอ้อนคุณปู่มาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะโตสักแค่ไหนก็ยังทำแบบเดิมอยู่ดี

"ปู่ก็รอแกอยู่ไง"

"หืม รอผมเหรอครับ รอทำไม"อธิปเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ปู่

"แกมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมปู่ไม่เคยรู้"

"ห๊า ผมนี่นะมีแฟน ปู่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ"

"แกไม่ต้องมาปิดบังปู่หรอก ปู่รู้หมดแล้ว"

"ปู่ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ "

อธิปคงจะขำหากไม่เห็นภาพที่ปู่เขายื่นให้ดู ในโทรศัพท์ปรากฏภาพเขายืนจูบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเห็นเธอจากด้านหลัง ไม่ต้องคิดเยอะอธิปก็จำได้ทันที

"ปู่ให้คนตามผมเหรอครับ"

"เรื่องนี้แกไม่ต้องรู้"

"ปู่ครับ คือว่า..."

"แกแอบคบกับผู้หญิงคนนี้มานานหรือยัง"

"เธอไม่ใช่..."

"ถ้าแกบอกปู่สักคำว่ามีแฟนแล้ว ปู่จะเลิกหาผู้หญิงมาให้แกเลย แกอายุ ๒๘ แล้วนะไทม์ ยังไม่มีแฟนสักทีเลย เมื่อไหร่ปู่จะได้อุ้มหลาน"

"เธอไม่ใช่แฟนผมนะปู่ แล้วผมเพิ่งจะ ๒๘ ไม่ใช่วัยสามสิบสี่สิบสักหน่อย จะรีบแต่งงานไปทำไม"

"แกจะรอให้ฉันตายก่อนหรือไง ถึงจะแต่งงานน่ะ ปู่ก็อายุมากแล้ว เห็นแก่ปู่ไม่ได้เลยหรือยังไง"

"ปู่...."

อธิปคร้านจะเถียง คุณปู่อยากให้เขามีแฟนและแต่งงานมีทายาท แต่เขาไม่ได้สนใจความรักในตอนนี้ ยังอยากทำงานให้เต็มที่ ดูแลบริษัทให้ดีแทนปู่เท่านั้นเอง

"วันมะรืนพาเธอมากินข้าวกับปู่ด้วย"

นี่ไม่ใช่ประโยคบอกเล่า แต่คือประโยคคำสั่งต่างหาก คุณปู่หนีขึ้นไปนอนแล้ว ทิ้งอธิปให้นั่งหน้าเครียดอยู่คนเดียว หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงจะง่าย แต่มันดันเป็นปารมีนี่สิ!

ปารมีในชุดตุ๊กตาสีฟ้าอ่อน แต่งหน้าแบ๊วๆ รอรับแฟนคลับที่กำลังมาเจอเธอที่ร้านเซเลน่าบิ้วตี้ เธอถือกล้องไลฟ์สดตลอดเวลา และเมื่อได้เวลาเปิดร้านทุกคนก็กรูกันเข้ามา ส่วนใหญ่เป็นเด็กนักเรียนและวัยมหา'ลัย เซเลน่าคอยอำนวยความสะดวกให้กับลูกค้า มีพนักงานต้อนรับและคอยคิดเงิน

"สวัสดีค้า วันนี้พบกับน้องปานอีกแล้วนะคะ วันนี้เปิดร้านเซเลน่าบิ้วตี้วันแรกผู้คนให้ความสนใจกันมากทีเดียวค่ะ เห็นไหมคะ ส่วนใหญ่เป็นน้องๆ นักเรียนทั้งนั้นเลย"

แฟนจีมิน: กรี๊ด พี่ปานน่ารักอีกแล้ว เสียดายที่อยู่ไกล ไม่งั้นคงไปหาแล้วค่ะ

ด้อมคยอม: พี่ปานสวยจังเลย คนเยอะมากๆ

ต้าวมิ้น: เสียดายพี่ทำงาน ไม่ได้ไปเจอน้องปานเลย

"แวะมาทักทายปานได้น๊า คิดถึงทุกคนเลยค่ะ คนที่ไม่ได้มาไม่ต้องเสียใจนะคะ เดี๋ยวปานพาไปดูน้องๆ ว่าได้อะไรกันบ้าง"

"พี่ปาน แต่งตัวน่ารักจังเลย"

"ได้เจอตัวจริงแล้ว น่ารักเว่อร์"

"ขอบใจน๊า ว่าแต่ได้อะไรกันบ้างคะ"

"หนูได้ลิปกลอสค่ะ สีนี้เข้ากับหนูไหม"

"เข้าสิคะ สีนี้ก็เข้าน๊า ขลับผิวมากเลย ลองไหมเอ่ย"

วิญญาณแม่ค้าเข้าสิง เธอยื่นสินค้าให้ลูกค้าทดลองมากกมาย ล้วนแต่เข้ากันได้ดี ปารมีจึงกลายเป็นจุดสนใจของเหล่านักเรียน ล้วนให้เธอเลือกให้

เวลาผ่านพ้นไปกว่าสองชั่วโมง เซเลน่าและปารมีนั่งฟุบลงที่โซฟาอย่างหมดแรง ลูกค้ายังคงมีทยอยเข้ามาเรื่อยๆ แต่ไม่มากเหมือนเปิดร้านใหม่ๆ ใครๆ ก็ชอบของลดราคาทั้งนั้น

"เฮ้อ เหนื่อยจัง"

"ขอบใจที่มาช่วยพี่ขายนะ ปานมาลูกค้าเข้าเยอะกว่าที่คิดไว้เสียอีก"

"ยอดขายถล่มทลายก็ดีแล้วนี่คะ วันต่อๆ ไปต้องดีกว่านี้แน่นอน"

"วันนี้อยากกินอะไรละ"

"วันนี้ปานขอตัวดีกว่าค่ะ มีนัดทำคอนเทนต์ตอนเย็นด้วย"

"ให้พี่ไปส่งไหม"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เซอยู่ร้านไปเถอะ ลูกค้าเยอะด้วย งั้นปานกลับก่อนนะคะ"

"จ้า"

ปารมีเก็บของและโบกมือลา พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับกระเป๋าใบหนึ่งที่ตั้งโชว์หราหน้าเคาน์เตอร์ เธอเข้าไปมองใกล้ๆ ผ่านกระจก แต่เมื่อเห็นราคาแล้วก็คงต้องตัดใจ

"ไว้มีเงินมากกว่านี้จะมารับไปอยู่ด้วยนะ"

หญิงสาวเอ่ยกับกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นล่าสุด เธอมีเงินที่จะซื้อเองได้ แต่ปารมีเห็นว่ามันไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น เธอเอาเงินหลายแสนที่จะซื้อกระเป๋าไว้สร้างบ้านเสียยังดีกว่า

ติ๊ง~

SARANAN_454@GMAIL.COM: ยินดีด้วยค่ะ คุณผ่านเข้ารอบสัมภาษณ์พิเศษ กรุณามาพบฝ่ายประชาสัมพันธ์ในวันที่ xx/xx/xxxx เวลา 09:00 น. ที่อาคาร ๑