บทที่ 2

1.2

สองสาวเข้าคิวต่อแถวรอตามลำดับ เป็นปกติที่ร้านสุกี้ยี่ห้อดังจะมาคนมาต่อคิวรอมากมายรวมถึงเธอด้วยเช่นกัน

"พี่เซเดี๋ยวปานขอไปเข้าห้องน้ำแป็บนึงนะ"

"อื้อ"

ปารมีเดินออกมาจากแถวตรงไปยังห้องน้ำในทันที ทว่าโชคร้ายที่เธอกำลังปลดทุกข์ กลับมองไปเห็นว่าทิชชู่ดันหมด เวรกรรมอะไรของเธอ

"ใช่แก หยิ่งมาก หน้าตาก็หล่ออยู่หรอก แต่ฉันถามคำตอบคำ นี่ถ้าไม่ใช่ว่าปู่เขาจ้างฉันมาฉันไม่เอาด้วยหรอก"เสียงผู้หญิงคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอก ปารมีจึงไม่กล้าเรียกเกรงว่าจะรบกวน

[หล่อก็พอให้อภัยนะแก ได้ข่าวว่าเขารวยมากไม่ใช่เหรอ แกก็ลองจีบๆ เขาหน่อย อ่อยให้เต็มที่เลย ผู้ชายร้อยทั้งร้อยเจอผู้หญิงทอดให้ก็เอาทั้งนั้นแหละ]

เสียงผู้หญิงอีกคนตอบ น่าจะเป็นเพื่อนของคนด้านนอก แล้วทำไมต้องเปิดลำโพงให้คนอื่นได้ยินเรื่องของตัวเอง

"เออๆ ฉันก็ว่าจะทำแบบนั้นแหละ"

[งั้นแค่นี้นะแก]

"อืมๆ"

"ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าใครอยู่ข้างนอก ช่วยยื่นทิชชู่ให้หน่อยได้ไหมคะ"

เหมือนเสียงคุยจะเงียบไปปารมีจึงร้องเรียกคนด้านนอก มองดูด้านล่างเห็นเพียงแต่รองเท้าส้นสูงสีแดงเดินผ่านเธอไป

[แกอยู่ห้องน้ำเหรอ]

"ใช่สิ มีคนขอทิชชู่น่ะ แล้วก่อนเข้าทำไมไม่ดูก่อนละ ฉันไม่ช่วยหรอก"

ปารมีได้แต่นั่งเหงื่อชุ่มในห้องน้ำ ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นบ่นกับเพื่อนจนเสียงเงียบไปแล้ว ไม่ช่วยก็ไม่เห็นต้องต่อว่ากันเลย คนมันอั้นไม่อยู่นี่ ทว่าสักพักก็มีเสียงคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ

"ขอโทษนะคะ รบกวนหยิบทิชชู่ให้หน่อยได้ไหมคะ"

"นี่ค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ"

ปารมีถอนหายใจโล่งอก ผู้หญิงคนนั้นใจดำมากเลย ไม่คิดจะยื่นให้เธอสักนิด เป็นผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ แทนที่จะช่วยสักหน่อย เธอได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน อย่าให้เจอเชียว

หญิงสาวออกจากห้องน้ำทว่าสายตากลับสะดุดกับคนผู้หนึ่ง ชุดสูทสีเทารับกับรองเท้าหนังราคาแพง ผมเซ็ทเป็นทรงเรียบเท่ ใบหน้าเขานิ่งเฉยราวกับรูปปั้นแกะสลัก ปารมีคงจะผ่านเลยไปถ้าเขาไม่ใช่...

ศัตรูคู่แค้นของเธอ!

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหวาน เมื่อนึกอะไรสนุกๆ ออก ขณะที่เขานั่งนิ่งฝ่ายตรงข้ามก็ชวนเขาคุยไม่หยุดหย่อน หล่อนจงใจก้มต่ำจนเห็นเนื้อโนมไปถึงไหนต่อไหน

'นัดสาวมาเดทละสิท่า'

"ไม่ทราบว่าคุณไทม์ชอบทานกาแฟแบบไหนเหรอคะ แบบขม หรือแบบที่..ใส่นมเยอะๆ "ว่าแล้วก็แอ่นอกเชิ่ดหน้าขึ้น มองเขาด้วยสายตาประกาย

"ผมไม่กินกาแฟ..และไม่กินนมด้วย"

เขาตั้งใจเน้นคำสุดท้ายจนหล่อนหน้าเสีย ปารมีที่ยืนฟังคงระเบิดหัวเราะไปแล้วถ้าไม่ได้มีแผนต่อ เธอกลั้นขำสุดฤทธิ์

เจอศัตรูว่าแจ็คพ็อตแล้ว มาเจอผู้หญิงใจดำในห้องน้ำคนนั้นอีก! เธอจำรองเท้าได้ ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันเหลือเกิน ปารมีเบ้ปากก่อนจะยัดกระเป๋าถือเข้าไปในชุด ด้วยชุดตุ๊กตาพองของเธอทำให้ดูเหมือนสาวท้องโต

"ที่รัก!"

อธิป และพีชญาหันมามองเธอเป็นตาเดียว รวมถึงคนอื่นๆ ในร้านด้วยเช่นกัน ปารมีเล่นบทโศกเศร้าบีบน้ำตา

"ทำไมคุณทำแบบนี้ ไหนบอกฉันว่าไปประชุมกับลูกค้าไงคะ แล้วนังผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอ คุณชอบผู้หญิงนมปลอมแบบนี้เหรอคะ ฮึก"

ปารมีฟูมฟายเสียงดังลั่น เธอยกมือขึ้นมาซับน้ำตาที่ไม่มีสักหยด ดวงตากลมโตหรี่มองผู้หญิงในโต๊ะที่นั่งหน้าเหวอรวมถึงเขาด้วยเช่นกัน

"แกว่าใครนมปลอม!"

"หรือไม่จริงละคะ เป็นก้อนขนาดนั้นใครดูไม่ออกก็ 'โง่บรม' แล้วค่ะ"

หญิงสาวจงใจเน้นคำว่าโง่แล้วหันไปหาอธิป พีชญาแทบกรี๊ดแตกลั่นร้าน รู้สึกอับอายสายตาที่มองมา เล็บจิกบนฝ่ามือจนเป็นรอย

"คุณเป็นใคร?"อธิปลุกขึ้นไปชิดปารมีกระซิบถามข้างหูเสียงเบา

"แหม ที่รัก..จะเล่นบทจำเค้าไม่ได้จริงๆ เหรอ ฉันกำลังท้องลูกของเราอยู่นะ คุณทำแบบนี้ไม่นึกถึงหน้าฉันบ้างเลย"

มือเรียวยกขึ้นโอบรอบคอแกร่ง ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ดวงตาเธอเปล่งประกายเย้ยหยันทำให้อธิปรู้ว่าเธอกำลังแกล้งเขาแน่ๆ เขาจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คมพลัันรู้สึกคุ้นเคย

"อ่อ นึกว่าใคร...ที่แท้ก็ยัยตัวแสบนี่เอง"