Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
พรากรัก ~ 5
วรรณนรีเดินนำแอนดริวมาจนถึงครัวและเอ่ยทักหลานสาวของเพื่อนรัก
“หนูพราว..”
ดาริกาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอวางมือจากการทำอาหารแล้วหันมาทางต้นเสียงในทันที
“สวัสดีค่ะ ย่าวรรณ”ดาริกาพนมมือก้มหน้าไหว้อย่างอ่อนน้อมก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนอีกครั้ง
“หนูพราว..นี่ตาดริว หลานชายของย่า” วรรณนรีเอ่ยแนะนำ
“สวัสดีค่ะ คุณดริว..” ดาริกาไหว้สวัสดีทักทายแอนดริวแต่เขากลับยืนมองนิ่งเฉยเหมือนไม่ได้ยิน
แอนดริวมองพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็วตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาอึ้งไปนิดหน่อย เธอสวยกว่าในภาพและที่เขาคิดเอาไว้ แต่ก็หน้าตาจืดๆไร้เครื่องสำอาง แถมยังมีเหงื่อซึมเต็มหน้าอีก ใส่เสื้อหลวมๆปิดแขนปิดถึงคอ เห็นแล้วก็ร้อนอึดอัดแทน ไม่ใช่สเปกของเขาอยู่ดี สเปกเขาต้องสวยเซ็กซี่ร้อนแรง อกเป็นอก เอวเป็นเอว
“ตาดริว!”
“ครับ! อ๋อ..หวัดดี! ฉันชื่อ แอนดริว!”
“เอ่อ..ข้างในนี้ร้อน คุณย่ากับคุณ เอ่อ..คุณดริว ไปรอที่โต๊ะอาหารดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหนูจะให้พี่ป่านจัดโต๊ะจัดมื้อกลางวันให้นะคะคุณย่า”
“ขอบใจจ้ะหนูพราว” วรรณนรีเดินนำหลานชายไปยังโต๊ะรับประทานอาหาร ไม่นานอาหารก็ถูกนำมาวางเรียงรายตรงหน้า
“หน้าตาดี แต่จะกินได้หรือเปล่า” แอนดริวพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“หนูพราวล่ะ ป่าน”
“คุณหนูไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวตามมาค่ะคุณท่าน”
เมื่อดาริกามานั่งร่วมโต๊ะทานอาหาร แอนดริวก็แทบจะไม่ได้มองอีกฝ่ายเพราะไม่อยากจะมองและด้วยความหิวจัด เขาจึงก้มหน้าก้มตาทานอย่างเดียว เช่นเดียวกับดาริกาก็นั่งทานเงียบๆ จนกระทั่งทานอาหารกันจนอิ่ม ป่านก็นำขนมหวานมาจัดวางบนโต๊ะ
“อาหารอร่อยมั้ยตาดริว”
“ก็งั้นๆ แหละครับ ผมไม่ค่อยชอบอาหารไทย”
“ขนาดไม่ชอบ..แต่กินหมดเกลี้ยงเนี่ยนะ!”
“ก็ผมหิว ผมยังไม่ได้ทานอะไรมาเลย”
“งั้นนี่เราลองชิมขนมนี่หน่อย อร่อยถูกปากแน่นอน”
“ผมไม่ชอบขนมหวาน มันเลี่ยน!”
“ตาดริว!” วรรณนรีทำหน้าไม่พอใจหลานชาย และหันไปมองดาริกาแบบเกรงใจและขอโทษแทนหลานชายตัวดี
“ก็ผมไม่ชอบจริงๆ นี่ครับ ย่าก็รู้ว่าผมไม่ชอบขนมไทยแบบหวานๆเลี่ยนๆ”
“แต่นี่..” วรรณนรีจะบอกหลานว่าไม่หวานจัด อร่อยกำลังดี แต่หลานชายก็ไม่ยอมฟัง คอยปฏิเสธท่าเดียว
“ไม่ล่ะครับ ผมอิ่มแล้ว”
“ถ้าเราอิ่มแล้วย่าจะเข้าไปดูย่านวลซะหน่อย ย่ารบกวนหนูพราวพาพี่เขาไปเดินเล่นระหว่างรอย่าหน่อยนะลูก” วรรณนรีหันไปเอ่ยกับดาริกา
“เอ่อ..ได้ค่ะคุณย่า”
“แต่ผมไม่อยากเดิน” แอนดริวทำหน้าเบื่อหน่าย
“ตาดริว!” วรรณนรีส่งสายตาพิฆาตมองหลานชายตัวดีเชิงออกคำสั่ง
“ครับๆ น้องพราวพาพี่ไปเดินเล่นหน่อยนะครับ”
ดาริกามองหน้าชายหนุ่มแบบงุนงงตามอารมณ์เขาไม่ทัน
“ว่าไงครับ จะไปได้หรือยัง! เชิญครับ..” แอนดริวเค้นเสียงเข้มทำหน้าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ดาริกาโดยไม่ให้ย่าของเขาเห็น
“ค่ะ” เธอลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารเดินนำเขาไปยังสวนไม้ดอกไม้ประดับขนาดย่อมๆข้างบ้าน เมื่อพ้นจากสายตาของผู้เป็นย่า แอนดริวก็เริ่มเปิดฉากคุยกับดาริกาในทันที
“นี่เธอ..”
“คะ คุณดริว.. เรียกฉันเหรอคะ”
“ก็เธอนั่นแหละ ตรงนี้มีกันอยู่แค่สองคน ฉันจะเรียกแมวที่ไหนถ้าไม่ใช่เธอ!”
“ค่ะ คุณดริว”
“ฉันชื่อแอนดริว!”
“ค่ะ คุณแอนดริว ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ”
“ฉันต้องการให้เธอยกเลิกแผนการบ้าบอนั้นซะ!”
“แผนการอะไรคะ”
“ไม่ต้องมาทำเฉไฉ ฉันรู้ว่าเธอก็รู้เรื่องการคลุมถุงชนบ้าบอนั่น หรือว่าเธอเต็มใจ”
“ฉันขัดความต้องการของผู้ใหญ่ไม่ได้”
“เธอต้องการเท่าไหร่ กับการไปล้มเลิกเรื่องนั้นกับคุณย่าซะ ฉันจะจ่ายให้”
ดาริกากัดริมฝีปากตัวเอง ใช่ว่าเธออยากจะทำตามความต้องการของคุณย่าทั้งสอง แต่เธอเลี่ยงไม่ได้
“ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธผู้มีพระคุณเหมือนกับคุณ ถ้าคุณจะล้มเลิกความประสงค์ของท่าน คุณก็ควรจะไปพูดกับคุณย่าของคุณเองนะคะ ไม่ใช่มาข่มขู่บังคับฉันแบบนี้” ดาริกาตอบชายหนุ่มไปแล้วก็หมุนตัวจะเดินกลับไปยังเรือนไทย
“นี่เธอ! อย่าบังอาจมาเดินหนีฉันนะ!” แอนดริวเอื้อมมือไปกระชากแขนบางจนอีกฝ่ายเซล้มลง
“อะไรกันน่ะตาดริว”
“เอ่อ..เปล่านิครับย่า”
“รีบลุกสิ! จะทำสำออยให้ฉันโดนด่ารึไง!” แอนดริวรีบดึงแขนบางให้ลุกขึ้น
“หนูพราวเป็นอะไรบ้างหรือเปล่าลูก..”
“เปล่าค่ะย่าวรรณ หนูก้าวสะดุดเลยล้มน่ะค่ะ”
“งั้นตาดริวก็ช่วยพยุงน้องไปส่งในบ้านหน่อย”
“ครับ” แอนดริวรับคำแล้วพยุงกึ่งลากดาริกากลับเข้ามาในบ้าน
“ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไร”
“ย่ากับตาดริวจะกลับเลยนะลูก มารบกวนเวลาหนูพราวนานแล้ว”
“ไม่รบกวนเลยค่ะคุณย่า”
“พี่กลับก่อนนะน้องพราว(ฝากไว้ก่อนนะ!)” แอนดริวเอ่ยพึมพำทิ้งท้ายให้พอได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น
“สวัสดีค่ะ คุณแอนดริว”
“แอนดรงแอนดริวอะไรกันหนูพราว ย่าว่าฟังแล้วพิลึก เรียกพี่ดริวสิลูก”
“ว่าไงตาดริว”
“ฮืมม์..ครับ น้องพราวเรียกพี่ว่าพี่ดริวสิครับ” เขากัดฟันพูดตามใจย่า
“เอ่อ..ค่ะ พี่ดริว” ดาริกาเอ่ยตะกุกตะกักออกมาเพราะรู้ว่าเจ้าตัวเขาไม่เต็มใจให้เธอเรียกเช่นนั้น
“ย่ากับตาดริวกลับก่อนนะลูก”
“ค่ะคุณย่า” ดาริกายิ้มให้หญิงชราตรงหน้า พอเบือนหน้าไปเจอสายตาอาฆาตของอีกคน เธอหุบยิ้มเกือบจะไม่ทัน
เมื่อรถหรูเคลื่อนออกไปพ้นประตูบ้าน ดาริกาก็ถอนหายใจออกมา เธอรู้สึกวิตกกังวล ชีวิตของเธอในภายภาคหน้าต้องรับมือกับผู้ชายคนนี้ยังไง คงจะปวดหัววุ่นวายไม่สงบสุขอย่างแน่นอน?..
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
