พรากรัก ~ 1

   นวลพรรณกับวรรณนรีหญิงชราวัย 76 ทั้งสองเป็นเพื่อนรักเพื่อนร่วมสาบานที่เคยมีบุญคุณต่อกันและคอยดูแลสารทุกข์สุขดิบช่วยเหลือกันมาอย่างสม่ำเสมอ วันนี้วรรณนรีมาเยี่ยมเพื่อนรักที่ป่วยอยู่เช่นเคย

“อาการเป็นยังไงบ้างจ๊ะ นวล”

“ฉันรู้สึกไม่ดีขึ้นเลยจ้ะ วรรณ” นวลพรรณเอ่ยตอบเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงเหนื่อยหอบ

“เธอจะให้ฉันช่วยเรื่องอะไร ป่านโทรบอกฉันว่าเธอมีเรื่องด่วนอยากจะคุยด้วย”

“ก็เรื่องยัยหนูพราว..หลานสาวคนเดียวของฉันนั่นแหละ”

“เธอจะให้ฉันช่วยเรื่องอะไรบอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ เธอเป็นเพื่อนรักคนเดียวของฉัน หลานของเธอก็เป็นหลานของฉันเหมือนกัน มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกมาได้เลยจ้ะ”

“ยายหนูต้องแบกรับภาระไว้มากมายเหลือเกิน ก่อนฉันจะตาย..ฉันอยากเห็นหลานเป็นฝั่งเป็นฝา มีคนดูแล ฉันจะได้หมดห่วง นอนตายตาหลับ”

“เธออย่าพูดอย่างนั้นสิ ฉันใจคอไม่ดี เธอต้องอยู่รออุ้มเหลนกับฉันนะ”

“วรรณ..ฉันรู้ ฉันรู้ว่าใกล้จะถึงเวลาของฉันแล้ว..เธอรับปากฉันได้มั้ย..แค่กๆ” นวลพรรณพยายามพูดจนหอบและมีอาการไออย่างอ่อนเพลีย

“เธออย่าพูดอีกเลย นอนพักก่อนเถอะนะ”

“ไม่!..ฉันต้องพูด..ก่อนที่ฉันไม่มีโอกาสจะพูด...” นวลพรรณบอกรายละเอียดปัญหาทุกอย่างให้เพื่อนรักได้รับรู้

“ฉันรับปากทุกเรื่องที่เธอขอ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวลอีกนะ นอนพักได้แล้ว”

“ขอบใจมาก..วรรณ ขอบใจมากเพื่อนรัก” นวลพรรณเอ่ยออกมาแล้วยอมหลับตานอนพัก อาทิตย์นี้อาการของเธอทรุดลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อนวลพรรณนอนพัก วรรณรีก็เดินออกไปยังเรือนไม้หลังเล็กใกล้ๆกันที่เชื่อมต่อจากหลังใหญ่

“หนูพราว..” วรรณนรีเอ่ยเรียกหลานสาวของเพื่อนรักที่กำลังขมักเขม่นอยู่กับการทำขนม

“คุณย่าวรรณ..สวัสดีค่ะ”

“ย่าของหนูนอนพักผ่อนแล้ว ย่าจะกลับเลยนะจ๊ะ”

“รอสักครู่นะคะคุณย่า เดี๋ยวหนูจะจัดขนมไปให้ทาน” ดาริการีบจัดแจงขนมใส่ตะกร้าหวายให้วรรณนรี

“ขอบใจมากจ้ะหนูพราว” วรรณนรียิ้มอย่างอ่อนโยน รู้สึกรักเอ็นดูและประทับใจในตัวหลานสาวของเพื่อนรักมาตลอดตั้งแต่แรกเจอสมัยเด็กๆ จนกระทั่งถึงตอนนี้

“ขอบพระคุณนะคะคุณย่าวรรณมากนะคะที่แวะมาเยี่ยมพูดคุยเป็นเพื่อนคุณย่า พี่ป่าน..ออกไปส่งคุณย่าวรรณด้วยนะจ๊ะ” ดาริกาหันไปสั่งพี่เลี้ยง

“ค่ะ คุณหนู”

   เมื่อวรรณนรีกลับไปแล้ว ดาริกาก็ก้มหน้าก้มตาทำขนมของเธอตรงหน้าต่อ

   ณ คฤหาสน์มาราสกุลกิจ..แอนดริว หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทยเยอรมันวัย 30 เขาใช้ชีวิตสุขสบายอย่างคุณหนูไฮโซ ติดหรู ทั้งดื่มทั้งเที่ยวเตร่ติดผู้หญิง ควงสาวไม่ซ้ำหน้า แต่เวลาทำงานเขาก็จะจริงจังกลายเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง พ่อแม่ของแอนดริวประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกขณะเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศจนเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุได้ 10ปี เขาจึงอยู่ในความดูแลของผู้เป็นย่ามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แม้ว่าเขาจะเป็นคนหัวรั้นเอาแต่ใจอย่างหลานคนเดียวที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กแต่เขาก็ไม่เคยขัดคำสั่งของผู้เป็นย่าแม้แต่ครั้งเดียว

   วรรณนรีกลับมาถึงคฤหาสน์ก็ได้เจอพ่อหลานชายตัวดีกับหญิงสาวคู่ควงนางแบบเซ็กซี่

“ตาดริว!”

“คุณย่าครับ..นี่แพทริเซีย แฟนของผม”

“แฟน!”

“ครับ”

“สวัสดีค่ะ คุณย่า” แพทริเซียพนมมือไหว้และยิ้มกว้างให้ย่าของแอนดริว

“กองไว้ตรงนั้นแหละ! แต่งตัวโป๊ขนาดนี้..เธอจะไปยั่วเสือยั่วตะเข้ที่ไหน!” วรรณนรีปรายตามองคู่ควงของหลานชายอย่างไม่ชอบใจอย่างเห็นได้ชัด

“คุณย่า..”

“ย่าขอคุยกับเราเป็นการส่วนตัวหน่อย ตาดริว!” วรรณนรีบอกแล้วเดินนำไปยังห้องทำงานของแอนดริว"

“นี่หมายความว่ายังไงคะ ดริว” แพทริเซียแสดงออกถึงความไม่พอใจย่าของแอนดริวอย่างชัดเจนเช่นกัน

“เอ่อ..แพทไปรอผมที่ห้องก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปหา” แอนดริวพาแฟนสาวไปส่งที่ห้องแล้วเดินไปหาย่าที่ห้องทำงาน

“ย่ามีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ”

“ย่าไม่ชอบคู่ควงของเรา! เลิกกับผู้หญิงคนนี้ซะ!”

“แต่ ย่าครับ..”

“คนของย่าสืบมาแล้ว นอกจากหลาน หล่อนยังมีผู้ชายในโกดังอีกเป็นสิบคน!”

“โกดัง?”

“ใช่! อาทิตย์นึงหล่อนทั้งควงและขึ้นเตียงกับผู้ชายไม่ซ้ำคน เราน่ะป้องกันไว้ให้ดีล่ะ ระวังจะได้ของแถมเป็นโรคติดต่อจากหล่อน”

“ไม่จริง! คุณย่าไม่ชอบเธอ จึงสร้างเรื่องขึ้นเพื่อให้ผมเลิกกับเธอ”

“นี่เราไม่เชื่อย่าอย่างงั้นสิ”

“แพทเขาเป็นถึงนางแบบชื่อดังระดับประเทศเลยนะครับย่า เธอไม่ทำตัวแบบนั้นแน่นอน”

“หล่อนง่ายกับเรา แล้วคิดเหรอว่าหล่อนจะไม่ง่ายกับคนอื่นๆด้วยน่ะ ลองกลับไปคิดทบทวนและเปิดหูเปิดตาดูให้ดีนะตาดริว ว่าอะไรเพชรอะไรกรวด!”

“แต่..แพทพิเศษกว่าคนอื่น”

“ย่าเคยคิดว่าเราไม่จริงจังกับใคร เห็นควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่กับผู้หญิงคนนี้ควงกันนานกว่าคนอื่นๆ จนถึงขั้นมาบอกกับย่าว่าเป็นแฟน”

“ใช่ครับ”

“งั้นเราก็ไปบอกเลิกกับคู่ควงทุกคนซะ!..เพราะว่าหลานต้องแต่งงานกับคนที่ย่าเลือกให้เท่านั้น!” 

“อะไรนะครับคุณย่า!”

“ย่าไม่มีอะไรจะคุยกับเราแล้ว รีบพาผู้หญิงคนนั้นออกไปให้พ้นจากบ้านนี้ด้วย และอย่าพาหล่อนมาเหยียบที่นี่อีก!” วรรณนรีพูดจบก็เดินกลับไปยังห้องของเธอโดยไม่สนใจว่าหลานชายจะมีหน้าตาไม่พอใจกับคำบัญชาของเธอนั้นยังไง

“คุณย่าเรียกคุณไปพูดอะไรคะ เรื่องมรดกหรือเปล่า..”

“เรื่องไร้สาระน่ะ เราออกไปดื่มกันข้างนอกดีกว่านะ”

“อ้าว! ไหนคุณบอกว่าจะพาแพทมาค้างที่นี่ไงคะ”

“ไปที่คอนโดคุณน่าจะสนุกกว่านะครับ”

“ที่คอนโดแพทไม่สะดวก แพทยังไม่ได้จัดห้องเลยค่ะ เราไปโรงแรมใกล้ๆนี้กันก็ได้นะคะ”

“ครับ ก็แล้วแต่แพทจะสะดวก”