ตอนที่ 4 แผนการล้มเหลว

ตอนที่ 4

แผนการล้มเหลว

เมิ่งเจียหนิงนั่งอยู่ในงานเลี้ยง ต้องทนกับสายตาที่จับจ้องมองมาทั้งจากฝั่งสตรีและยังสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่จากฝั่งบุรุษ ทำให้รู้สึกอึดอัดไม่ใช่น้อย หากนี่ไม่ใช่งานของสหายรัก นางคงขอตัวหนีกลับจวนไปก่อนแล้ว

“ไป๋หยุน ข้าขอตัวไปสูดอากาศนอกงานครู่หนึ่งนะเดี๋ยวกลับมา”

นางหันไปบอกสหายก่อนจะลุกเดินหนีออกมานอกบริเวณส่วนที่จัดงาน เดินมาเรื่อย ๆ ตามแสงคบเพลิงที่จุดตั้งเอาไว้เป็นจุด ๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณสระบัวของจวนราชครู นางจึงหยุดยืนสูดเอาความเงียบสงบเข้าเต็มปอด คลายความรู้สึกอึดอัดที่เกิดขึ้นลงไปได้บ้าง

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”

“เจียหนิง เจ้าไม่สบายหรือเปล่า”

หลิวไป๋หยุนเห็นสีหน้าของสหายไม่สู้ดีตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในงาน เลยตามออกมาดูด้วยความเป็นห่วง

เมิ่งเจียหนิงหันกลับมาเผชิญหน้ากับสหายรัก ส่งยิ้มอ่อนกลับไปให้ “ไม่ได้เป็นอะไร แค่อยากออกมายืดเส้นยืดสายเท่านั้นเอง”

“โล่งใจไปที ข้าก็กลัวว่าเจ้าจะไม่สบาย ประเดี๋ยวแผนที่อุตส่าห์เตรียมไว้จะล้มไม่เป็นท่าพอดี” หลิวไป๋หยุนผ่อนลมหายใจออกมาหลังจากได้ฟังคำตอบของสหาย

“แผน” เมิ่งเจียหนิงนิ่งคิดว่าสิ่งที่สหายรักเอ่ยขึ้นมา คล้ายกับว่าระหว่างพวกนางวางแผนจะทำการบางอย่างอย่างไรอย่างนั้นแหละ

จังหวะนั้นหลิวไป๋หยุนก็เอ่ยขึ้นมา “ไหน ๆ เจ้าก็มาอยู่บริเวณนี้แล้ว พวกเราเริ่มแผนกันตอนนี้เลยดีกว่า” กล่าวจบนางก็กระวีกระวาดเดินดุ่ม ๆ จากไปทันที

เป็นจังหวะเดียวกับที่เมิ่งเจียหนิงนึกออกว่าแผนการที่ว่าคืออะไร ตามเนื้อหาในนิยาย นางร้ายกับสหายวางแผนจะให้นางร้ายแกล้งตกลงไปในสระน้ำ แล้วให้คุณชายใหญ่หลิวกระโดดลงไปช่วย ในยุคสมัยนั้นชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกันจนเกินงาม แล้วยิ่งภายในงานมีแขกเหรื่ออยู่มากมายเช่นนี้ เป็นแผนการที่จะบีบให้คุณชายหลิวรับผิดชอบ

“ไม่ได้นะ จะเดินตามเนื้อเรื่องเดิมไม่ได้”

เมิ่งเจียหนิงกำลังจะก้าวเท้าตามไปห้ามไม่ให้หลิวไป๋หยุนทำตามแผนการเดิม แต่กลับมีเสียงเรียกของใครบางคนมาขัดขวางเอาไว้ก่อน

“คุณหนูเมิ่ง ข้ามีเรื่องอยากจะพูดด้วยเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ว่าง เอาไว้วันหลังแล้วกัน”

นางไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่นในยามนี้ ก้าวเท้าจะเดินออกจากบริเวณสระบัว แต่ก็ไม่วายถูกนางเอกในนิยายมาขวางเอาไว้ ไม่ให้เดินหนีไปไหนได้

“แต่เรื่องนี้สำคัญกับข้าจริง ๆ นะเจ้าคะ”

เมิ่งเจียหนิงไม่มีทางเลือกยอมหยุดนิ่ง ยืนรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายอยากจะพูดกับตนเอง

“มีอะไรก็ว่ามา”

ไป๋เยี่ยนหยูยืนก้มหน้าไม่กล้าสบสายตา มือประสานกันวางอยู่หน้าลำตัว รวบรวมความกล้า เอ่ยในสิ่งที่ตั้งใจอยากจะมาพูด

“ที่ผ่านมา ข้าไม่รู้ว่าไปทำสิ่งใดให้คุณหนูเมิ่งโกรธ ถึงได้ชอบหาเรื่องกลั่นแกล้งข้า แต่ข้าไม่เคยถือโทษโกรธเคืองเลยนะเจ้าคะ ข้าอยากเป็นสหายกับท่านมากกว่า”

เมิ่งเจียหนิงอุตส่าห์ตั้งใจฟังคิดว่าเป็นเรื่องที่สำคัญจริง ๆ ที่ไหนได้ดันมาแสดงด้านดีตามแบบฉบับนางเอกในซีรีส์ในนิยาย ที่ให้อภัยคนที่มารังแกตนเองเสียอย่างนั้น

“ก็นึกว่าเรื่องอะไร ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อนละ”

ช่วงเวลาที่กำลังจะเดินผละออกห่างจากขอบสระ สาวใช้กลุ่มใหญ่พากันเดินผ่านมา ต่างหัวเราะต่อกระซิก หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ทำราวกับไม่เห็นคุณหนูจากสองตระกูลที่พากันยืนอยู่ข้างสระบัว ก่อนที่สองสาวใช้จะเปลี่ยนมาวิ่งเล่นไล่จับ จนหนึ่งในนั้นวิ่งมาชนเข้ากับร่างของคุณหนูตระกูลเมิ่งอย่างแรง

ร่างของเมิ่งเจียหนิงเสียหลักหงายหลังกำลังจะตกน้ำตามเนื้อหาในนิยายเป๊ะ แต่คราวนี้กลับมีมือนุ่มของคุณหนูไป๋ยื่นมาคว้าจับต้นแขนของนางเอาไว้ ทำให้ทั้งสองเสียหลักตกลงไปในน้ำพร้อมกัน

สาวใช้ทั้งหลายเห็นเช่นนั้นก็รีบพากันตะโกนลั่นด้วยความตกใจ “ช่วยด้วย คุณหนูเมิ่งผลัดตกน้ำ พวกเจ้ารีบไปตามคนมาช่วยเร็วเข้า”

ช่วงเวลาที่บนฝั่งวุ่นวายเพราะความตื่นตระหนกของสาวใช้ เมิ่งเจียหนิงสังเกตเห็นว่าคุณหนูไป๋ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ตะกุยตะกายเอาชีวิตรอดเหมือนลูกสุนัขตกน้ำ ด้วยความหวังดี กลัวว่านางเอกจะตายก่อนจะได้สมหวังกับพระเอก จึงรีบว่ายน้ำเข้าไปหา หมายจะช่วยพากลับขึ้นฝั่ง

“คุณหนูไป๋ ข้ามาช่วยแล้ว”

แต่พอว่ายไปถึง พยายามจะเข้าไปรวบตัวนางจากทางด้านหลัง คนที่ทำท่าจะจมน้ำตายอยู่รอมร่อกลับเอาแต่ผลักไส สองมือป่ายปัดไปมา ไม่ให้นางเข้าไปถึงตัวได้ บางครั้งก็ตีน้ำใส่หน้า จนต้องรีบเบือนหน้าหนี

“เป็นบ้าอะไรของเจ้า อยากตายนักหรือไง” นางตะโกนด่าเพราะความโมโห

จังหวะนั้น คุณชายใหญ่หลิวก็วิ่งนำหน้าน้องสาวตรงเข้ามาทางสระบัว ด้านหลังมีแขกเหรื่อคนอื่น ๆ ติดตามมาดูเหตุการณ์คนตกน้ำด้วย พอไป๋เยี่ยนหยูเห็นว่ามีคนกำลังมาช่วยแล้ว ก็รีบตะโกนขึ้นมา

“ช่วยด้วย...ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าว่ายน้ำไม่เป็น”

เมิ่งเจียหนิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง นางจึงค่อย ๆ ขยับถอยออกห่าง ลอยคอมองภาพหญิงสาวอีกคนเดี๋ยวจมเดี๋ยวลอยอยู่แบบนั้น โดยไม่คิดยื่นมือเข้าช่วยเหลืออีก

‘นี่มันนางเอกนิยายจริง ๆ หรือ ไม่ยอมให้ข้าช่วยคงจะอยากให้คนอื่นช่วยมากกว่า’

ในนิยายพระเอกถูกน้องสาวตามตัวมาเผื่อช่วยนางร้าย เพราะตอนนั้นนางเอกยังอยู่แต่ในงาน ไม่ได้มาตกน้ำกับนางร้ายเช่นนี้ แต่พระเอกดูเหมือนจะรู้ว่าเป็นแผนการที่ถูกวางเอาไว้ เลยสั่งให้บ่าวคนสนิทเป็นฝ่ายลงมาช่วยเอง

ซึ่งตอนนี้เนื้อเรื่องต่างออกมาเล็กน้อย ตรงที่แม่นางเอกดันตกมาด้วย เมิ่งเจียหนิงจึงอยากจะรู้ว่า คุณชายหลิวยังจะยอมตกลงมาในหลุมพรางนี้หรือเปล่า กระทั่งสายตาของนางมองเห็นร่างสองร่างของบุรุษกระโดดลงน้ำไล่ตามกันมา

คุณชายใหญ่หลิวอยู่ใกล้ตัวคุณหนูสกุลไป๋มากที่สุด จึงต้องคว้าตัวนางแล้วพาว่ายกลับเข้าหาฝั่ง ส่วนตัวร้ายอย่างโจวเหวินห่าวที่ตั้งใจจะมาช่วยคุณหนูสกุลไป๋เช่นกัน ได้แต่ข่มความไม่พอใจเอาไว้ เปลี่ยนเป้าหมายจะว่ายมาช่วยสตรีอีกคนที่เขาไม่ค่อยถูกชะตาแทน

เมิ่งเจียหนิงชมละครฉากใหญ่จนพอใจแล้ว เห็นตัวร้ายกำลังว่ายเข้ามาหา ก็ไม่รอช้ารีบว่ายน้ำกลับเข้าหาฝั่งเอง โดยมีสาวใช้ติดตามกับสหายรักเข้ามาช่วยดึงขึ้นฝั่ง

“คุณหนูไป๋ตกน้ำกับเจ้าได้อย่างไร” หลิวไป๋หยุนเอ่ยถามน้ำเสียงขุ่นมัวที่ทุกอย่างผิดแผนไปหมด ตอนนี้บรรดาแขกเหรื่อต่างเห็นภาพความแนบชิดของพี่ชายกับศัตรูหัวใจของสหายรักของนางกันหมดแล้ว

“นางมาขอเจรจาสงบศึกกับข้านะ พอสาวใช้ของเจ้าชนข้าตกน้ำ นางพยายามช่วยเลยตกลงไปด้วยกัน” เมิ่งเจียหนิงตอบ ในใจรู้สึกสงสัยอยู่ไม่ใช่น้อย ปกตินางเอกจะพยายามอยู่ให้ห่างจากนางร้ายเพราะความกลัว แต่พอนางเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้าย อยู่ ๆ นางเอกกลับเป็นฝ่ายเข้ามาหาเองเสียอย่างนั้น

“น่าโมโหนัก ทำแผนของข้าพังหมดเลย” หลิวไป๋หยุนฮึดฮัด

“ช่างเถอะ ต่อให้ไม่มีคุณหนูไป๋ พี่ชายของเจ้าก็ไม่ลงไปช่วยข้าหรอก”

เมิ่งเจียหนิงเอ่ยกับสหายรัก แต่สายตาเหลือบไปมองร่างกำยำของใครบางคนที่พอขึ้นฝั่งมาได้ ก็รีบเข้าไปดูคุณหนูไป๋ทันที ในสายตาคู่นั้นยามจ้องมองสตรีตรงหน้า ช่างอ่อนโยน ละมุนต่างจากยามมองผู้อื่นจนน่าอิจฉา

“พี่ใหญ่กำลังเดินมาทางนี้พอดีเลย เดี๋ยวข้าต่อว่าเขาให้เอง”

คำพูดของหลิวไป๋หยุน ทำให้เมิ่งเจียหนิงรีบถอนสายตาออกจากตัวร้ายในนิยาย หันไปมองร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินมาทางที่พวกนางยืนอยู่

“ไป๋หยุน ข้าขอตัวกลับจวนก่อนแล้วกันนะ”

นางไม่รอช้ารีบบอกลาสหายแล้วเดินจากมาเอาดื้อ ๆ ไม่อยู่รอฟังว่าคุณชายใหญ่หลิวจะเดินมาพูดอันใดกับน้องสาวของเขา เพราะคนผู้นี้ถือว่าเป็นตัวอันตรายสำหรับนางร้ายอย่างเมิ่งเจียหนิงไปแล้ว...