บทที่ 1 ความคาดหวังจากทุกคน 2/2

สามวันถัดมา

โจวไป๋จวี๋ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำแต่งกายอย่างพิถีพิถัน ครั้งนี้สวีหรูอิงเข้ามาตรวจตราความเรียบร้อยการแต่งกายของบุตรสาวด้วยตนเอง จนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาดแล้วจึงได้เดินไปส่งนางที่รถม้า

"ลูกไปนะเจ้าคะท่านแม่"

"แม่ขอให้จวี๋เอ๋อร์ของเราโชคดี"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

"พี่ใหญ่เองก็ขอให้จวี๋เอ๋อร์กลับมาอย่างปลอดภัยนะ"

โจวซูจิ้งลูบเรือนผมของน้องสาวเล่น ใบหน้าคมเข้มแย้มยิ้มอย่างหยอกล้อ แม้เขาจะเป็นคนที่พูดจาไม่ได้หวานหูนัก แต่เขาคือคนที่รักและตามใจโจวไป๋จวี๋มากที่สุด

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

"พี่รองเองขอให้จวี๋เอ๋อร์ทำทุกอย่างให้เต็มที่ แม้ว่าสิ่งที่หวังจะไม่เป็นไปตามดั่งใจหวังเอาไว้ แต่ก็ขอให้จวี๋เอ๋อร์จดจำเอาไว้ว่าตัวเจ้ามีค่าสำหรับพวกเราทุกคน อย่าได้ลดศักดิ์ของตนเพียงเพราะคนที่ไม่เห็นคุณค่าของเจ้าเป็นอันขาด"

แม้น้ำเสียงของโจวเมิ่งหยวนจะจริงจัง ทว่าสายตาที่เขาทอดมองน้องสาวเพียงคนเดียวมีแต่ความอ่อนโยนและเป็นห่วงเป็นใย

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

โจวไป๋จวี๋เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะกล่าวลาทุกคนแล้วขึ้นรถม้าไปทันที ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มค่อย ๆ สลดลงอย่างช้า ๆ

"คุณหนูกังวลสิ่งใดหรือเจ้าคะ"

อาเมิ่งผู้เป็นสาวใช้ประจำตัวของโจวไป๋จวี๋เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็แค่รู้สึกตื่นเต้นมากไปหน่อย เกรงว่าจะทำได้ไม่ดีพอ"

"คุณหนูของอาเมิ่งมากด้วยความสามารถจะผิดพลาดได้อย่างไรกันเจ้าคะ หรือถ้าผิดพลาดจริง ๆ ก็ไม่ต้องกังวลใจไปหรอกเจ้าค่ะ เพราะไม่ว่าอย่างไรคุณหนูก็คือว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทอยู่แล้วนี่เจ้าคะ"

อาเมิ่งเติบโตมาในชนบทที่คิดสิ่งใดก็เอ่ยออกไปเช่นนั้น และด้วยความสามารถของตนในกองทัพทำให้เป็นที่เข้าตาของท่านแม่ทัพโจว ทว่าตัวนางที่ได้รับบาดเจ็บหนักเมื่อหลายปีก่อน มิอาจเป็นทหารได้อีกต่อไปแล้ว แต่ด้วยความสามารถของนางจึงได้เข้ามาเป็นสาวใช้ของโจวไป๋จวี๋ ซึ่งตัวนางเองก็ชื่นชอบการเป็นสาวใช้ยิ่งนัก

"อย่างนั้นหรือ... ทุกคนต่างคิดว่าข้าจะต้องได้เป็นพระชายาสินะ"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู"

"ฮ่ะ ๆ งั้นก็คงเป็นเช่นนั้นแหละ" โจวไป๋จวี๋ยิ้มให้กับตนเองโดยไร้ซึ่งความยินดี

วังหลวง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วนัก ในที่สุดก็ถึงช่วงบ่ายที่ทุกคนจะต้องมาแสดงความสามารถด้านดนตรี และเดินหมากให้ผู้เป็นใหญ่ได้ตัดสิน โจวไป๋จวี๋เดินเข้าไปหาสตรีที่นางจดจำได้เป็นอย่างดี ใบหน้างามแย้มยิ้มให้กับสตรีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดวงตาเรียวสวยสบประสานกับดวงตากลมโตอย่างเป็นมิตร

โจวไป๋จวี๋พินิจสตรีตรงหน้าด้วยแววตาชื่นชม 'เจียงเม่ย' ผู้รูปโฉมมิธรรมดาเลย องคาพยพทั้งห้าล้วนงดงามรับกันได้อย่างเหมาะเจาะ โดยเฉพาะดวงตากลมโตที่แวววาวนั้นดูมีเสน่ห์มาก กิริยาท่าทางก็เรียบร้อยอ่อนหวานสมกับสตรีในห้องหอ ผิดกับนางที่เป็นสตรีกระโดกกระเดก แม้จะพยายามรักษาท่วงท่าก็ยังดูออกว่านางกำลังฝืนทนเพียงใด

"เจ้าคือเจียงเม่ยที่มีเรื่องวิวาทกับเสิ่นเยว่สือใช่หรือไม่"

เจียงเม่ยแปลกใจเล็กน้อย "แค่โต้เถียงกันเล็กน้อยเท่านั้น มิทราบว่าท่านเป็นคุณหนูตระกูลใดหรือ"

"ข้านี่เสียมารยาทจริง ๆ ต้องขอโทษเจ้าด้วย ข้ามีนามว่าโจวไป๋จวี๋บุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพโจว"

"ที่แท้ท่านก็คือคุณหนูโจวผู้มากความสามารถนั่นเอง"

"เจ้ากล่าวเยินยอเกินไปแล้ว อีกอย่างเราทั้งสองก็เป็นญาติกันนะ"

"...?" เจียงเม่ยทำหน้างุนงงเล็กน้อย

สตรีผู้นี้ตลกนัก "ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าท่านน้าของข้าแต่งเข้าตระกูลเหอ เช่นนี้เราทั้งสองก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกันอย่างไรเล่า แต่เจ้ากับข้าอายุเท่ากันเช่นนั้นก็เป็นสหายกันได้น่ะสิ"

"ข้าทำเรื่องขายหน้าเสียแล้วสิ คิก ๆ" เจียงเม่ยหัวเราะขำกับความเซ่อซ่าของตน

หลังจากนั้นทั้งสองก็แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันและกัน ยิ่งได้พูดคุยก็ยิ่งถูกชะตา จนกระทั่งถึงเวลาที่โจวไป๋จวี๋จะต้องแสดงความสามารถของตนแล้ว

"ข้าเอาใจช่วยเจ้านะอาจวี๋"

"ขอบใจมากอาเม่ย"

เพียงไม่นานทั้งสองก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว จนเรียกขานชื่ออย่างเป็นกันเองแล้ว โจวไป๋จวี๋ก้าวไปยืนอยู่ตรงกลางลานก่อนจะแสดงความสามารถของตน

นางดีดพิณที่ร่ำเรียนจากอาจารย์ที่สอนได้อย่างไม่มีผิดพลาด แต่เพราะเพลงที่เลือกเป็นเพลงที่ง่ายเกินไป จึงไม่ถือว่าความสามารถของนางโดดเด่นนัก แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ได้รับเสียงชื่นชมจากฮองเฮา

"เจ้าใช้เวลาแค่ 3 เดือนก็สามารถเล่นบทเพลงที่ข้าชอบได้ดีถึงเพียงนี้ หากเจ้ามีเวลาฝึกซ้อมอีกสักหน่อยคงดียิ่งนัก"

'ไป๋อิงฮวา' ฮองเฮาแห่งแผ่นดินเอ่ยชมโจวไป๋จวี๋ด้วยความเอ็นดู ภายในใจของพระนางมีแต่ความชื่นชมบุตรสาวของสหายสนิท ยิ่งนานวันโจวไป๋จวี๋ก็ยิ่งเติบโตเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างสะพรั่ง ตัวนางเปรียบดั่งดอกเหมยกุ้ย (กุหลาบ) ที่อยู่ท่ามกลางเหล่าดอกเหลียนฮวา (บัว) ที่ดาษดื่น

เช่นนั้นนางจึงกลายเป็นสตรีที่โดดเด่นที่สุดในที่แห่งนี้!