บทที่ 1 ไว้อาลัย (3)

บทที่ 1 ไว้อาลัย (3)

“คุณแม่ต้องการให้คุณทำอะไรอย่างนั้นเหรอครับ”

อนุภัทรถามออกมาอย่างข้องใจ ถ้ามันไม่เหลือบ่ากว่าแรงเขาก็จะทำตามที่แม่เขาอยากให้ทำเป็นครั้งสุดท้าย เพราะเขายังไม่ได้คุยกับท่านให้หายคิดถึงหลังจากไปอยู่อเมริกาเสียหลายปี แต่ต้องมาเสียท่านไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

พิราอรแอบยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะตีหน้าเศร้าแล้วหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นคล้ายจดหมายมายื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้าที่มองเธออย่างสงสัย

“นี่เป็นจดหมายที่คุณหญิงป้าส่งมาให้อรค่ะ อรตอบรับคุณหญิงป้าไปแล้ว แต่คุณป้าคงยังไม่ได้บอกคุณนุ เพราะเห็นว่ากำลังยุ่งอยู่กับการเดินทางกลับเมืองไทยค่ะ”

อนุภัทรหยิบจดหมายจากมือหญิงสาวขึ้นมาอ่านอย่างมึนงง แต่ลายมือที่บ่งบอกว่าเป็นลายมือแม่ของเขาเองทำให้อนุภัทรหยุดนิ่งอยู่กับที่ และเงยหน้ามองหญิงสาวอย่างแปลกใจ

“แล้วคุณตอบแม่ผมว่ายังไงครับ” อนุภัทรถามหญิงสาวตรงหน้าแทบกลั้นหายใจรอคำตอบ

“ดิฉันตกลงจะแต่งงานกับคุณค่ะ แต่มีข้อแม้ว่าจะจดทะเบียนสมรสเอาไว้ก่อน ถ้าหากเมื่อไหร่คุณพร้อม เมื่อนั้นคุณหญิงจะจัดงานแต่งอีกที แต่ถ้าคุณนุไม่อยากแต่งก็ไม่เป็นไรนะคะ เพราะยังไงท่านก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่แล้ว หากคุณไม่ทำตามท่านก็ไม่รู้หรอกค่ะ”

พิราอรตอบชายหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น และทำเสียงเศร้าในตอนท้าย เหมือนให้ชายหนุ่มคิดตามที่เธอพูด

แต่คำพูดของเธอกลับทำให้เพื่อนสาวที่ยืนฟังด้วยแทบจะลมจับ ซึ่งไม่ต่างจากอนุภัทรที่ไม่ทันได้ตั้งตัวกับเรื่องอย่างนี้ อีกอย่างหญิงสาวร่างบางแต่สวยเฉียบคมตรงหน้าดูมีอายุมากกว่าเขาเสียอีก ไม่ใช่ว่าเธอหน้าแก่แต่การแต่งกายและคำพูดดูเหมือนเธอจะอายุมากกว่าเขาไม่มากก็น้อยเลยทีเดียว

“พูดอะไรกันจ๊ะสาวๆ ดูสีหน้าซีเรียสจังเลยนะ” อมลภาเดินเข้ามาสมทบกับกลุ่มหลานชาย ที่มีหญิงสาวยืนรอบกายอย่างไม่พอใจ

“ไม่มีอะไรครับคุณอา” อนุภัทรตอบรับ พร้อมหยิบนามบัตรมาให้พิราอร ที่ยืนมองเขาอย่างต้องการคำตอบ

“พรุ่งนี้เป็นวันเผาของพวกท่าน หวังว่าพวกคุณคงจะมานะครับ ส่วนเรื่องนั้นเดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกที” อนุภัทรตัดบท เพื่อไม่ให้อมลภาผู้เป็นอาสาวรับรู้ ซึ่งพิราอรหยิบนามบัตรมาเก็บไว้อย่างรู้งานโดยไม่ยอมปริปากพูดเรื่องแต่งงานอีก แต่กลับจับตามองอมลภาอย่างพิจารณา

“ขอบคุณนะคะคุณนุ ยังไงอรต้องมาให้ได้ ยังไงคืนนี้อรกับเพื่อนขอตัวกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันค่ะ” พิราอรขอตัวกลับทันที เมื่อแผนที่วางเอาไว้ดำเนินไปด้วยดี

“ครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” อนุภัทรตอบรับอย่างมีมารยาท

“ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราเอารถมา ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” พิราอรตอบด้วยรอยยิ้มที่ผู้ชายต้องแพ้ใจเธอ ก่อนจะเดินจากมาท่ามกลางสายตาของอมลภาที่มองพวกเธออย่างไม่พอใจ

“ตานุ ลูกต้องคุยอะไรกับแม่พวกนั้นอีกละจ๊ะ อย่าไว้ใจใครนะเพราะตอนนี้มีแต่คนอยากได้สมบัตินุเท่านั้นแหละ” อมลภาพูดขึ้นเพื่อเตือนสติหลานชาย แต่คำพูดของเธอกลับทำให้อนุภัทรมีสติมากขึ้น เพราะคนรอบข้างเขาต่างเข้ามาดีกับเขาจนผิดสังเกต

“ไม่มีอะไรครับอาภา ขอบคุณมากที่เตือนสติผม ผมขอตัวก่อนนะครับ” อนุภัทรตอบรับ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่สนใจสายตาของผู้เป็นอาที่มองอย่างไม่พอใจ

“ทำหยิ่งไปเถอะ สักวันจะไม่เห็นเงาหัวตัวเอง” อมลภาพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยความแค้นใจ ก่อนจะเดินไปหาลูกสาวที่ยืนรออีกทาง โดยมีสายตาของชายคนหนึ่งที่มองเธออยู่อย่างรู้เท่าทัน

หลังจากที่เดินออกจากศาลามาแล้ว รสิกาจึงดึงแขนเพื่อนสาวให้หันมาตอบคำถามเธอทันที เธอไม่รู้ว่าเพื่อนสาวคิดจะทำอะไร แต่ที่แน่ๆ คราวนี้เธอลงทุนเอาตัวเองมาเกี่ยวข้อง เพราะฉะนั้นเรื่องนี้มันไม่ธรรมดาแน่

“เดี๋ยวเราคุยกันที่รถ”

พิราอรบอกเพื่อนสาว รสิกาจำต้องปล่อยมือจากเพื่อน ก่อนจะเดินไปนั่งข้างคนขับโดยไม่พูดอะไรอย่างรู้งาน พิราอรมองตามเพื่อนนิดหนึ่ง และหันไปมองทางศาลาวัดซึ่งเห็นอนุภัทรยืนมองเธออยู่ ก่อนจะเดินอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปจากบริเวณวัดทันที