บทที่ 1 ไว้อาลัย (1)

บทที่ 1 ไว้อาลัย (1)

“ถ้ายังไม่อยากตาย อย่าคิดตุกติกกับฉัน”

“ครับ ไม่มีทางครับ”

นันทพงศ์ตอบรับก่อนจะรับเงินไปจ่ายหนี้พนันบอลด้วยความดีใจ เขาไม่รู้ว่านายสาวรู้ได้อย่างไร แต่ที่แน่ๆ เธอรู้ทุกอย่าง สมเป็นเธอ‘ดอกไม้ราตรี’มือปืนอันดับหนึ่งของวงการมืด และเป็นที่ต้องการของตำรวจ แต่กลับไม่มีใครเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเธอ

“ไปได้แล้ว” คำสั่งสั้นๆ ทำให้นันทพงศ์รีบออกจากบ้านสไตล์โมเดิร์นขนาดสองชั้นที่ติดกระจกรอบด้าน ซึ่งเป็นบ้านพักชั่วคราวของพิราอรไปอย่างรวดเร็วเหมือนตอนเข้ามา

หลังจากนันทพงศ์ออกจากบ้านพักชั่วคราวของเธอไปแล้ว พิราอรจึงกลับมานั่งที่เก้าอี้หมุนตัวเดิมอีกครั้ง พร้อมถอดหน้ากากสีน้ำเงินเข้มที่ปิดบังหน้าเอาไว้กว่าครึ่งหน้าออก แล้วหยิบรูปเป้าหมายมาดูอีกครั้งพร้อมกดระรัวในคอมพิวเตอร์ เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับชายหนุ่มคนนี้ แต่ประวัติที่ได้กลับทำให้ใบหน้าสวยหน้านิ่วนิดๆ

‘นายอนุภัทร อังศนุโรจน์ หนุ่มนักเรียนนอกเพิ่งกลับมาจากอเมริกา ก่อนบิดามารดาเสียหนึ่งวัน อายุยี่สิบห้าปี ทายาทนักธุรกิจพันล้าน’

“ฮึ... นี่มันฆ่าแย่งมรดกชัดๆ” ปากสวยได้รูปพูดออกมาเบาๆ นัยน์ตาสวยคมมองดูรูปและประวัติของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง...

ชายหนุ่มร่างสูงยืนเศร้าอยู่หน้าศพของบิดามารดา ที่จากเขาอย่างไม่มีวันกลับด้วยอุบัติเหตุ นัยน์ตาแดงก่ำเหมือนคนอดหลับอดนอน เพราะชายหนุ่มอยู่ร่วมงานศพของบิดามารดาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผู้คนที่พบเห็นต่างเห็นใจชายหนุ่มยิ่งนัก ที่ต้องสูญเสียบิดามารดาไปพร้อมๆ กัน

แต่ท่ามกลางความเสียใจนั้นกลับมีแววตายินดียืนมองดูอย่างสะใจสองคู่ ที่ยืนอยู่คนละมุม ที่ชายหนุ่มไม่อาจได้เห็นเลยว่า รอยยิ้มชั่วร้ายนั้นมันสามารถทำให้เขาตายทั้งเป็นได้!

“อย่าเศร้าเลยนะตานุ ต่อไปนี้เดี๋ยวลุงจะดูแลแกเอง แกก็เหมือนลูกแท้ๆ ของลุงอยู่แล้ว ปล่อยให้พ่อกับแม่ไปสบายเถอะ”

ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาตบไหล่อย่างให้กำลังใจหลานชายคนเดียว ทำให้อนุภัทรหันมามองอย่างขอบคุณ ที่พี่ชายของพ่อยังไม่ทอดทิ้งเขาให้เผชิญกับภาระอันใหญ่ยิ่งเพียงคนเดียว

“อย่าไปเชื่อลุงอภิยุตนะลูก นุมาอยู่กับอาดีกว่า มีน้องกานต์เป็นเพื่อนจะได้ไม่เหงา”

อมลภาอาแท้ๆ ของอนุภัทรเดินเข้ามาหาหลานชาย แล้วมองอภิยุตอย่างรู้ทันความคิด พร้อมดึงนีรกานต์ลูกสาวคนเดียวมาหลอกล่อให้หลานชายคนเดียวไปอยู่ด้วย

อนุภัทรหันไปมองน้องสาวคนเดียวที่มองเขาเหมือนคนรักอย่างลำบากใจ เพราะเขาไม่เคยคิดกับ นีรกานต์เกินกว่าคำว่าน้องสาว

“พี่นุ ไปอยู่กับกานต์นะคะ” หญิงสาวร่างบางที่มีใบหน้าน่ารักเอ่ยชวนอย่างออดอ้อน อนุภัทรมองอย่างลำบากใจ

“อย่าไปเชื่อยัยกานต์กับอาอมลภามากนัก ลุงว่ามาอยู่กับลุงดีกว่า ผู้ชายด้วยกันเข้าใจอะไรกันมากกว่าเยอะ”

อภิยุตบอกหลานชายขึ้นแล้วมองสองแม่ลูกอย่างไม่พอใจ อนุภัทรหันมามองอากับลุงแท้ๆ อย่างลำบากใจ ที่ทั้งคู่ต่างแย่งกันให้เขาไปอยู่ด้วย ท่ามกลางสายตาของแขกที่มาร่วมงาน และมองตามอย่างไม่ไว้วางใจผู้เป็นอากับลุงแท้ๆ ของชายหนุ่ม

“เอ่อ... อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยนะครับ ผมขอเวลาคิดดูก่อน”

อนุภัทรบอกญาติผู้ใหญ่ทั้งสอง ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้เตรียมสวดอภิธรรม คืนนี้เป็นคืนที่หกแล้วและพรุ่งนี้ก็ต้องนำร่างของทั้งคู่ไปเผาตามพุธศาสนาเพื่อส่งวิญญาณของทั้งคู่สู่สรวงสรรค์

ระหว่างที่นั่งสวดอภิธรรมนั้น ได้มีแขกสาวสวยสองคนมานั่งฟังสวดอยู่ด้านหลังเจ้าภาพ โดยไม่มีใครคิดจะสนใจ แต่การกระทำของเจ้าภาพกลับถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา

“ทำไมแกต้องลากฉันมางานศพของคนที่ไม่รู้จักด้วยวะ ยัยอร” ‘รสิกา พิสาโกมิน’หญิงสาวสวยรวยเสน่ห์เอ่ยถามพิราอรเพื่อนสาวที่สวยเฉียบคม ซึ่งลากเธอมางานศพคนที่ไม่รู้จักอีกทั้งเธอเป็นคนที่กลัวผีสุดๆ แม้ปากเอ่ยถาม แต่มือยังคงพนมมือไหว้ไม่ให้แปลกไปจากคนอื่นๆ