บทนำ

บทนำ

เอกสารซองสีน้ำตาลถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเจ้าตัวจะหยิบรูปภาพเป้าหมายขึ้นมาดูอย่างสบายอารมณ์ ขาเรียวสวยพาดบนโต๊ะทำงานอย่างไม่แคร์สายตาคนที่ยืนมองเธออย่างหวาด ๆ และแอบกลืนน้ำลายไปกับหญิงสาวร่างบางที่สวยเฉียบและเซ็กซี่อย่างไม่มีที่ติ แต่ถ้าคิดตุกติกกับเธอ เขาคงได้ไปเฝ้ายมบาลก่อนวัยอันควรแน่ๆ

พิราอรมองดูรูปภาพตรงหน้าอย่างพิจารณา ใบหน้าคมสัน คิ้วหนาสีดำเข้ม กับดวงตาเป็นประกายที่บ่งบอกว่าชายหนุ่มคนนี้มีความสุขดี และริมฝีปากที่เป็นธรรมชาติ ซึ่งยิ้มอวดฟันสวยอย่างน่าอิจฉา

‘พิราอร ทัณฑ์ธนาวัฒน์’ หญิงสาวสวยเฉียบคมด้วยวัยยี่สิบเจ็ดปี ที่ผันตัวเองมาเป็นมือปืนสาว หลังจากที่เสียบิดามารดาอย่างไม่มีวันหวนกลับ และนั้นจึงเป็นจุดเริ่มต้นทำให้เธอดิ้นรนทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดในโลกกว้างแห่งนี้ ความโดดเดี่ยวของเธอทำให้เธอหันมาจับปืนและไม่หวั่นเกรงกับศัตรูหน้าไหน เพื่อความอยู่รอดบนเส้นทางที่เธอเลือก

เธอผู้ไม่มีหัวใจ ที่อยู่กับความโดดเดี่ยว และมีใบหน้าที่เยือกเย็นจนไม่มีใครอ่านความรู้สึกของเธอออก พิราอรไม่เคยทำงานพลาดและเป็นศัตรูตัวฉกาจของเหล่ามือปืนทั้งหลายในนาม ‘ดอกไม้ราตรี’

“งานนี้ได้เท่าไร” คำถามออกจากปากเรียวสวย แต่สายตายังคงจับจ้องที่เป้าหมายอย่างไม่วางตา

“ร้อยล้านครับ”

คำตอบสั้นๆ ที่ออกจากปาก‘นันทพงศ์’ผู้ส่งข่าวที่เป็นมือปืน‘กระจอก’ที่ต้องพึ่งพาเธอเสมอ และเป็นลูกน้องคนสนิทของเธอที่เธอพอจะไว้ใจได้

แต่ความไว้ใจที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งตรงหน้าจะให้ความนับถือเธอได้ เธอต้องแลกกับความอดทนและความสามารถของเธอมาทั้งสิ้น ถ้าเธอไม่เก่งจริงคงยืนหยัดมาไม่ได้ทุกวันนี้ แม้เส้นทางที่เธอเลือกจะเอาชีวิตมาแขวนบนเส้นด้ายแต่เธอก็ไม่เคยคิดเสียใจ เพราะชีวิตนี้เธอไม่ต้องห่วงใครอีกแล้ว หรือจะเรียกว่า เธอผู้ไม่มีหัวใจให้ใคร

พิราอรหันมามองลูกน้องคนสนิท ที่ยืนตรงหน้าโต๊ะเธออย่างนอบโน้มด้วยความแปลกใจ ที่ค่าตัวเป้าหมายในครั้งนี้มันมากกว่าที่ผ่านมา

“ฉันต้องหาข้อมูลก่อน”

พิราอรตอบนันทพงศ์ลูกน้องคนสนิทอย่างไม่ใส่ใจราคาที่ล่อตาล่อใจ แต่คนอย่างเธอจะฆ่าใครต้องมีเหตุผลเสมอ หากคนนั้นดีจริงๆ เธอก็จะไม่ทำตามผู้ว่าจ้าง และข้อนี้จึงเป็นตัวการทำให้เธอมีศัตรูเพิ่มมากขึ้น เพราะผู้ว่าจ้างจะจ้างมือปืนคนอื่นๆ มาเก็บเธอ แต่ที่ผ่านมาผู้คนที่ถูกส่งมาเก็บเธอ เธอได้ส่งไปเฝ้ายมบาลกันหมดแล้ว

“แต่งานนี้มีคนรับเยอะนะครับ ถ้าใครเร็วก็ได้ไป ถ้าเราไม่รับ เอ่อ... หมายถึงคุณดอกไม้ไม่รับงานนี้จะชวดได้นะครับ เพราะผู้ว่าจ้างรอคำตอบอยู่” นันทพงศ์ถามนายสาวอย่างเสียดายเงินว่าจ้าง และถามอย่างเกรงใจเพราะรู้ดีว่าถ้าพิราอรตอบว่าไม่ก็คือไม่ และไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจเธอได้

“ถ้านายรีบ ทำไมไม่รับงานนี้เอง ไม่เห็นจำเป็นต้องมาถึงฉัน” พิราอรยกขาเรียวลงจากโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้นันทพงศ์มากขึ้น พร้อมกระซิบถามเบาๆ แต่ฟังดูเยือกเย็น

“หรือว่ามีอะไรมากกว่านั้น โดยคิดจะปิดบังฉัน”

“โธ่... คุณดอกไม้ ผมจะกล้าทำอย่างนั้นได้อย่างไรครับ คุณดอกไม้เป็นเจ้าชีวิตของผมนะครับ ผมไม่กล้าหักหลังคุณดอกไม้หรอกครับ” นันทพงศ์รีบแก้ตัว พร้อมยกบุญคุณที่หญิงสาวเคยช่วยชีวิตเอาไว้มาอวดอ้าง ว่าเขาไม่มีวันคิดทรยศผู้มีพระคุณเด็ดขาด

“ดี!” พิราอรยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ

“ถ้านายมีปัญหาเรื่องเงินบอกฉัน อย่าคิดทำอะไรที่ฉันไม่ได้สั่ง และฉันคิดว่านายคงรู้จักฉันดี” พิราอรกระซิบข้างหูนันทพงศ์อย่างแผ่วเบา แต่คำพูดของเธอกลับทำให้ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งขนลุกอย่างหวาดกลัว

“ครับคุณดอกไม้”

สิ้นคำตอบของนันทพงศ์ พิราอรยิ้มเย็น ก่อนจะเดินไปหยิบเงินสดในลิ้นชักใต้โต๊ะมาปึกหนึ่งส่งยื่นให้ลูกน้อง ซึ่งเธออ่านสีหน้าลูกน้องออกว่ากำลังขาดแคลนเงิน นันทพงศ์มองดูเงินตาโต