ตอนที่4 อลม่านสำนักงานของฉัน

"อ้อม อ้อม ย้ัยอ้อม"

เสียงเรียกของผู้อาวุโสในงานอย่างรัศมี ที่ไม่ค่อยลงรอยกับอ้อมสักเท่าไร

"ค่ะพี่ มีอะไรจะใช้อ้อมหรือค่ะ"

เสียงอ้อมราบเรียบ รู้สึกอ่อนล้าในเสียงเรียกของรัศมีที่เธอรู้ดีว่าจะต้องถูกใช้ให้ไปทำโน่นนี่ข้างนอก ภายใต้อากาศร้อน ฝนตกบ้างละ ซึ่งต่างกับคนโปรดของรัศมีเองที่ชื่อดวงดาว ซึ่งแต่ละวันได้แต่แต่งตัวสวยนั่งโต๊ะไปวันๆ

"ไปธุระให้พี่หน่อยที่สำนักงานแห่งหนึ่ง เอาเอกสารไปให้บอสใหญ่เขาเซ็นต์ เขามีสัญญาจ้างร่วมกับเรา บริษัทเราต้องพึ่งพาเขา อย่าให้เสียชื่อละ"

อ้อมงงกับคำสั่งของรัศมี เหตุไฉนให้เธอไป ไม่ให้ดวงดาวไปเพราะเธอสวยกว่าอ้อมเป็นไหนๆ ในขณะที่อ้อมแค่แต่งหน้าอ่อนๆ แต่ดวงดาวแต่งหน้าจัดจ้านเห็นสีปากมาแต่ไกล

"อ้อมสงสัยคะพี่รัศมี ให้อ้อมไปจะเสียชื่อหรือเปล่าคะ น่าจะให้ดวงดาวไปแทน ดวงดาวออกจะสวย"

เมื่อดวงดาวได้ยินเช่นนั้นก็แก้ตัวเอาตัวรอดขึ้นมาทันที ซึ่งเธอได้ยินข่าวมาว่าผู้บริหารบริษัทชื่อดังของฝั่งนั้นอ้วนลงพุง หัวล้าน อ้วนเตี้ยดูไม่ได้เธอจึงประจบสอพลอให้รัศมีส่งอ้อมไปแทน

"พี่หมีคะ งานนี้ดาวไม่ไปนะคะได้ข่าวว่าทางโน้น แก่ล่ำเตี้ย ดาวไม่ไปเด็ดขาดเลยคะ ดาวเสียสละให้ยัยอ้อมค่ะเผื่อยัยอ้อมจะได้ผัวก็คราวนี้ อิอิ..."

ดวงดาวกระซิบกับรัศมีและขอไว้ตั้งแต่แรกว่าไม่ไปงานนี้เด็ดขาด ชายแก่อ้วนเตี้ยล่ำที่เธอพูดถึงน่าจะหมายถึงศักดิ์ชัย ที่เป็นหูเป็นตาดูแลบริษัทแทนเคนนั่นเอง จนชาวบ้านคิดว่าเขาเป็นเจ้าของบริษัทก็ไม่ปาน

"เธอนั่นแหละอ้อมที่จะไป ไปเถอะนะ เผื่อได้เจออะไรดีๆในชีวิตบ้าง"

รัศมีอมยิ้มอย่างมีเลศนัย ที่ได้แกล้งอ้อมทางอ้อมอีกครั้ง เนื่องจากไม่ค่อยถูกชะตากัน

อ้อมได้แต่ก้มหน้าฟังคำสั่งของรัศมี ถ้าเธอไม่ไปก็อาจจะทำให้มีเรื่องกับดวงดาวได้ อ้อมจึงต้องทนทำตามอย่างเสียไม่ได้

"ค่ะ พี่หมี อ้อมไปเองค่ะ"

ออฟฟิตของเคน...

"วันนี้คุณเคนเข้าบริษัทได้ ช่างทำให้ผมแปลกใจเหลือเกินครับ"

คุณศักดิ์ชัยเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเคนเดินเข้ามาในบริษัทด้วยท่าทีภูมิฐานต่างจากทุกครั้ง ที่จะใส่ชุดอะไรก็ได้เข้ามาเนื่องจากเป็นเจ้าของ

"ทำไมหรือครับ ผมก็เป็นของผมแบบนี้มาตั้งนานแล้วครับ ไม่ต่างจากเดิมเท่าไร ลุงยังไม่ชินอีกหรอ"

เคนมีแอบเถียงคุณศักดิ์ชัยเล็กน้อยตามประสาคุณหนูเอาแต่ใจ

"คุณจะเข้าบริษัทนานไหมครับ พอดีมีนัดเซ็นต์เอกสารจากบริษัทผู้ค้าร่วมกับเราครับ"

ศักดิ์ชัยถามเคนด้วยความอยากรู้เพราะถ้าเขาไม่อยู่เลขาต้องนั่งรถตามหาเคนให้วุ่นเพื่อเซ็นต์งาน

"ก็น่าจะนานนะครับคุณศักดิ์ เดี๋ยวดูอีกที"

เคนไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน เป็นธรรมดาตามวิสัยของเขาอยู่แล้ว บริษัทนี้เติบโตมาได้เพราะบิดาของเคนเป็นคนสร้างมา เพื่อให้เคนได้บริหารต่อ ถึงแม้เขาจะทำได้ไม่ดีนักแต่ก็ยังมีเงินหมุนเวียนให้ได้ใช้ไม่ขาดมือ

"ขอบคุณนะครับคุณศักดิ์ ผมขอตัวไปดูเอกสารสักหน่อยนะ"

เคนในชุดภูมิฐานใส่สูทวันนี้หล่อเป็นพิเศษ เดินนำหน้าศักดิ์ชัยเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว

"เฮ้อ...คุณเคนถ้าไม่ติดเจ้าชู้เรื่องผู้หญิงกับสำมเรเทเมาก็คงดีกว่านี้ ความขยันไม่เหมือนคุณพ่อเลยสักนิด แต่เรื่องเจ้าชู้พอๆกัน "

คุณศักดิ์ชัยมีแอบบ่นในใจฐานะคนเก่าแก่ของบริษัท ที่ช่วยสองพ่อลูกมานาน พร้อมกับยิ้มน้อยๆออกมาด้วยความเอ็นดูเคน ในฐานะลูกนายใหญ่

บิดาของเคนก็ขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงเหมือนกัน ล่าสุดก็มีบ้านเล็กบ้านน้อยไม่ต่างอะไรกับคนรวยทั่วไป ส่วนคุณหญิงก็หาได้สนใจไม่ เพราะทรัพย์สมบัติอยู่ในกำมือคุณหญิง แม่ของเคนอยู่แล้ว

"คุณศักดิ์ชัย มีคนมาขอพบค่ะจากบริษัทค้าปลีกที่สนใจลงทุนกับเราค่ะ"

เสียงของพนักงานหญิงเลขาของศักดิ์ชัยอีกที ทำให้เขาตื่นจากภวังค์ความคิดอย่างรวดเร็ว หลังจากคิดเรื่องครอบครัวเจ้านายอยู่นาน

"ไหนเข้ามาสิ น่าจะเป็นบริษัทที่นัดไว้นั่นแหละ คุณเคนอยู่พอดี"

ศักดิ์ชัยสั่งให้เลขาของเขาออกไปเชิญแขกต่างถิ่นเข้ามาพบทันทีก่อนที่เคนจะหนีไปซะก่อน

มยุราหรืออ้อมเดินตามเลขาของศักดิ์ชัย พร้อมเอกสารหลายฉบับที่หอบมาจากที่ทำงาน

"มาแล้วค่ะคุณศักดิ์ ดิฉันขอตัวนะคะ"

เลขาของศักดิ์ชัยรายงานเจ้านายเสร็จแล้วเดินออกไปทันที

มยุรามาในนามบริษัท แบกคำสั่งของรัศมีไว้เต็มบ่าว่าอย่าทำให้เสียชื่อเสียงเด็ดขาด เธอจึงขอทำหน้าที่ให้ดีที่สุด เธอเงยหน้ามองศักดิ์ชัยแล้วเอ่ยคำสวัสดีตามมารยาท

"สวัสดีคะ ดิฉันมยุรามีเอกสารมาให้ท่านเซ็นต์คะ"

อ้อมเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าทำไมดวงดาวถึงไม่อยากมาที่บริษัทนี้หนักหนา เพราะชายที่เห็นตรงหน้าทั้งแก่ ทั้งอ้วน หัวก็ล้าน จนอ้อมอดกลั้นขำดวงดาวไม่ได้

"อ๋อ...แบบนี้นี่เอง"

อ้อมเผลอพูดออกมาคนเดียวอย่างลืมตัว

"อะไรนะครับคุณมยุรา ไหนมีอะไรมาให้ผมเซนต์ จะบ้าเหรอผมไ่ม่ใช่คนเซ็นต์ คุณอย่าเข้าใจผิด ผมก็ลูกน้องเขาอีกที"

ศักดิ์ชัยรู้ทันสายตาของอ้อมที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาคิดแล้วว่าเธอต้องคิดว่าเขาเป็นเจ้าของบริษัทแน่นอน

"อ้าว...หรอคะ อ้อมคิดว่าคุณลุงเสียอีกที่เป็นเจ้าของและเซ็นต์ให้อ้อมค่ะ"

"ไม่ใช่ครับ ไหนดูเอกสารสิว่าครบไหม ไม่งั้นหนูจะโดนดุเอา เจ้านายของลุงดุใช่เล่น มีเวลาให้หนูน้อยมากตอนที่เดินเข้าไป ถ้าเขาเสียงดังใส่หนูอย่าตกใจนะ จริงๆแล้วเขาใจดี"

คุณศักดิ์ชัยสั่งเสียอ้อมเสียยกใหญ่ เขากลัวเธอตกใจถ้าเคนแกล้งเธอทำเสียงดุใส่ ดูจากใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของหญิงสาวดูเหมือนจะอ่อนประสบการณ์ยิ่งนัก

"สั่งเหมือนเราจะไปออกรบซะงั้นนะ"

อ้อมคิดในใจที่เห็นลุงศักดิ์ชัยตรงหน้าเตือนเธอ

กริ้ง...กริ้ง...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อ้อมก้มหน้ามองมือถือด้วยความตกใจ

"คะพี่รัศมี อ้อมมาถึงแล้วคะกำลังเตรียมเอกสารให้ท่านเซ็นต์คะ อีกไม่เกิน2ชม.อ้อมกลับไปถึงบริษัทแน่นอนค่ะ"

"เร็วๆนะยัยอ้อม อย่ามัวเถลไถล เจอเจ้าชายในฝันของแกหรือยังฮึ อย่ามัวไปหลงเสน่ห์คุณเขาเข้าละ โอเครแค่นี้"

"คะ พี่รัศมี"

อ้อมวางหูลง แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับครึกครื้นเสียยกใหญ่โดยเฉพาะดวงดาว

"ป่านนี้ยัยอ้อมคงเจอชายในฝันแล้วแหละเนอะพี่หมี แต่ดาวก็คิดว่ายัยอ้อมคงไม่รู้สึกอะไร ทึ่มเสียขนาดนั้น ซื่อบื่อไม่ทันคนด้วยซ้ำ มันจะรู้ไหมนะว่าเราส่งมันไปออกรบ บริษัทนี้มีแต่คนแก่ๆทั้งนั้น ฮ่าๆ"

เสียงหัวเราะชอบใจของรัศมีและดวงดาวดังออกไปถึงข้างนอก

กลับมาที่บริษัทของเคน...

คุณศักดิ์ชัยเห็นอ้อมว่างจากการคุยโทรศัพท์ก็ได้โอกาสให้อ้อมเดินเอาเอกสารไปให้เคนเซ็นต์ในห้อง เขาช่วยเธอรวบรวมเอกสารอีกแรง