ตอนที่3 เหตุบังเอิญ

วันต่อมา...

"อ้อมส่งแม่หน้าประตูนะคะ แม่เข้าไปได้ไหมคะ แม่คะถ้ามันเหนื่อย มันหนักก็อย่าทำนะคะ "

อ้อมกล่าวทิ้งท้ายก่อนไปทำงานกับแม่จันทร์ของเธอ แม่ของเธอพยักหน้า เข้าใจว่าลูกสาวเป็นห่วงเพียงใด

"ไม่ต้องห่วงแม่หรอกลูก รีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวเข้างานสาย ลองดูสักตั้งนะลูก"

แม่จันทร์ชูสองนิ้วเดินลงรถ หายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ซึ่งเป็นที่ทำงานใหม่ของเธอ หรือบ้าน มหาประชานิเวศน์นั่นเอง

"อ้าวมาแล้วหรอแม่จันทร์ สวัสดีตอนเช้านะคะ"

แจ่มกล่าวทักทายกับสมาชิกคนใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามา

"มานี่มะ...แจ่มจะพาแม่จันทร์ไปแนะนำ อะไรอยู่ตรงไหนบ้าง"

สักพักทั้งสองคนก็หายไปตามส่วนต่างๆของบ้าน อีกทั้งสวนหลังบ้านที่ร่มรื่นตามประสาบ้านคนรวยด้วย

เสียงฝีเท้าก้าวหนักๆเดินลงมาจากบันไดชั้นสองของบ้าน

"พี่แจ่มๆๆ แจ่ม ขอยาหน่อยสิปวดหัวจะแย่แล้ว เมื่อคืนหนักไปหน่อย หายไปไหนกันหมดนะ"

สิ้นเสียง เจ้าของเสียงก็นั่งกุมขมับอยู่ตรงบันไดนั่นเอง

"มันหายหัวไปไหนกันหมดวะ"

เคนตะโกนอีกทีเป็นครั้งที่สอง

"พี่แจ่ม..."

แจ่มตกใจได้ยินเสียงแว่วๆเรียกชื่อตัวเองดังมาแต่ไกล

"ขา...คุณเคน แจ่มอยู่นี่คะ ไปกันเถอะแม่จันทร์ คุณหนูของแม่จันทร์ร้องเรียกหาแล้ว คุณหญิงไม่อยู่หลายวันซะด้วย ส่วนคุณผู้ชายก็ไปนอนอีกบ้าน หวังว่าแม่คงเข้าใจนะว่าเขารับแม่มาทำไมมาดูลูกชายเขาคนนี้แหละ"

"มาแล้วคะยา คุณเคน เป็นไงไหวไหมคะ โดนตัวไหนมาละคะ สภาพถึงเยินแบบนี้ นี่แม่จันทร์คนดูแลคุณเคนคะ ต่อไปเรียกใช้แม่จันทร์ได้เลย ส่วนแจ่มจะไปทำอย่างอื่นคะ"

แจ่มยื่นยาแก้ปวดหัวพร้อมแนะนำ แม่จันทร์ให้บุตรชายคุณหญิงทราบไปพลางแต่สภาพของเคนตอนนี้ ไม่รับรู้ว่าใครเป็นใคร สายตาของเคนจึงปรายมองมาไม่เต็มตาด้วยซ้ำ

"อึม... ไม่ไหวละ เอายามาปวดหัวจะแย่ละ ฉันจำใครไม่ได้หรอกตอนนี้ แจ่มอย่าบอกคุณแม่ละว่าฉันดื่มมา แล้วมีสภาพอย่างที่เห็น ฉันขึ้นไปนอนต่อละ"

แม่จันทร์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆแจ่ม  ยิ้มให้คุณเคนตอนแนะนำตัว แต่คุณเคนของเธอไม่สนใจอะไรเลย จนแจ่มบ่นเป็นหมีกินผึ้ง เมื่อคุณเคนของเธอหายขึ้นชั้นสองไปเพื่อนอนต่อ

"ถ้าเป็นสาวๆคงตาโตใช่ไหมคะคุณเคน นี่เป็นแม่จันทร์หรอกถึงไม่สนใจอะไรเลย"

แม่จันทร์เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมคุณหญิงแม่ของเขาถึงจ้างเธอมาดูแลส่วนตัวให้ลูกชาย

"ดิฉันเข้าใจแล้วคะว่าทำไม คุณหญิงถึงจ้างดิฉันมาช่วยดูอีกแรง สังเกตุจากกลิ่นเหล้าเมื่อกี้ ก็แรงไม่เบาเชียว"

แม่จันทร์กล่าวอย่างใจเย็น เมื่อพูดถึงลูกชายคุณหญิงบัวพากับแจ่มที่ยังยืนอยู่เป็นเพื่อนไม่ไปไหน

"เป็นไงละแม่จันทร์ คิดว่าไหวไหมคะ แต่ยังไงก็คิดว่าสงสารเธอ ถูกตามใจมาตั้งแต่เล็ก ก็เลยเป็นอย่างที่เห็นนะ"

"ไหวนะคะ เลี้ยงลูกสาวมาก็ไม่แพ้กัน คนนั้นก็ดื้อใช่เล่น "

แม่จันทร์ปิดปากหัวเราจะเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในครัวกับแจ่มเพื่อไปทำข้าวต้มให้คุณเคนของเธอทาน

เวลาผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง กลิ่นข้าวต้มโชยไปถึงชั้นสองของบ้าน เคนยันกายลุกจากเตียง ทำจมูกฟุตฟิต เมื่อได้กลิ่นข้าวต้มร้อนๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"ว่าไงแจ่ม"

"ไม่ใช่แจ่มคะ จันทร์เอง"

"เปิดเข้ามาสิ แต่ฉันโป๊อยู่นะเข้ามาเถอะ"

แม่จันทร์แง้มประตูเข้าไปอย่างช้าๆภายในมือถือข้าวต้มร้อนๆในมือหอมฉุยน่ารับประทานเป็นอย่างยิ่ง แม่จันทร์ไม่กล้ามองไปที่เตียง ได้แต่ปรายตามองเพียงเท้าของเคนเท่านั้น

"วางตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันกิน แล้วก็ออกไปได้แล้ว เดี๋ยวหัวใจเธอจะวายเสียก่อน"

"ค่ะ...รีบทานนะคะเดี๋ยวจะเย็นเสียก่อนไม่อร่อยคะคุณ"

"รู้แล้วน่าอย่ามาเป็นแม่ของฉันอีกคนจำไว้"

แม่จันทร์ทราบในน้ำเสียงนั้นจึงรีบถอยออกมา เมื่อเจ้าของห้องเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทันใด

"ไปแล้วคะ"

เสียงปิดประตูเบาๆเมื่อแม่จันทร์เดินออกไป ไม่เหมือนเสียงแจ่มเดิน แม่จันทร์เดินจนเคนแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลย ถ้าเป็นแจ่มคงดังไปสามบ้านแปดบ้านก็ว่าได้

"โอ้ย...กี่โมงกี่ยามแล้วนี่ ทำไมปวดหัวขนาดนี้นะ"เคนยกมือกุมขมับ

"กินข้าวต้มซะหน่อยน่าจะดีขึ้น ว่าแล้วก็เอาซะหน่อย"

เป็นเพราะกลิ่นข้าวต้มที่ยั่วยวนใจเคนนั่นเอง จึงทำให้เขาต้องยันกายลุกจากเตียงในสภาพของคนดื่มแล้วแฮ้งค์จนทำอะไรไม่ได้อยู่แบบนั้น เคนเอื้อมมือพร้อมขยับตัวไปยังโต๊ะเล็กๆข้างเตียง ในสภาพที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนัก แล้วตักข้าวต้มกุ้งเข้าปากคำแรก

ซู้ด...

"อืม...อร่อยนี่ ถ้าเป็นฝีมือแจ่มคงไม่ได้เท่านี้ หรือไม่ฉันอาจจะโยนทิ้งไปเลยก็ได้นะ'

ระหว่างกินข้าวต้มเคนก็คิดวิจารณ์คนใช้ชื่อแจ่มที่อยู่ด้วยกันมานานแต่ฝีมือทำอาหารกลับสู้ป้าจันทร์ไม่ได้เลย

เช้าวันต่อมา...

หลังจากที่เคนไปปาร์ตี้แล้วเมาไม่ได้สติกลับมา แต่ได้ข้าวต้มแม่จันทร์เข้าไปเขาถึงกับตาสว่างเลยทีเดียว หลังจากวันนั้นเคนก็ไม่ได้ออกไปไหนเป็นเพราะเหนื่อยและรู้สึกร่างกายย่ำแย่

"อ้าว...วันนี้ลูกชายตัวดีของเราอยู่บ้านนี่สิ ถึงว่าท้องฟ้ามันมืดครึ้มชอบกล"

เสียงคุณหญิงบัวพา ตะโกนไล่หลังลูกชายเมื่อเห็นเขาเดินเล่นอยู่ในสวน

"คุณแม่ครับอย่าแซวผมนักเลย ยังไงบ้านก็คือที่สุดท้ายที่ผมจะกลับมาตายรังนะครับ ฮึ..ฮึ"

เสียงหัวเราะในลำคอของเคน ทำให้คุณหญิงยิ้มออกมาได้เช่นกัน

"เคนลูก วันนี้จะเข้าบริษัทไหม เห็นให้ศักดิ์ชัยดูแลแทนมาหลายวันแล้วนี่ลูก เข้าไปดูหน่อยก็ดีนะระวังเรื่องบัญชีไว้บ้าง อยา่ไว้ใจใครให้มากนัก แล้วเรื่องแม่บ้านคนใหม่ที่แม่ให้มาดูแลแกเป็นไงบ้าง"

คุณหญิงบัวพาถามความเห็นลูกชาย

"แหม...คุณแม่ก็หาให้ผมซะแก่เลยนะครับ ทำไมกลัวเคนจะจับคนใช้เป็นเมียหรอ ไม่หรอกครับ เคนไม่ใฝ่ต่ำขนาดนั้นหรอก รู้ดีน่าว่าจะเลือกใครทำเมียออกหน้าออกตาครับ"

"อย่าเลยแกนะเห็นใครสวยเป็นไม่ได้ อย่างแม่แพมอะไรนั่น แม่ก็ไม่เอาหรอกนะ อย่าเอามาทำเมียออกหน้าออกตาเด็ดขาด ไม่ไหว ไม่ไหว"

คุณหญิงบัวพาส่ายหน้าไปมา เคนมองแล้วก็อดขำไม่ได้ที่แม่ของเขาไม่ชอบแพมเอาซะเลย

ในความคิดของเขาคงไม่เอาแพมทำเมียออกหน้าออกตาเช่นกัน แต่เอาไว้มีเซ็กซ์ยามแก้เหงาพอได้ แต่ทำเมียคงไม่ได้เพราะแพมทำงานไ่ม่เป็นเอาซะเลย เจียวไข่ยังไหม้ ได้แพมเป็นเมียคงอดตาย นางเก่งแต่เรื่องบนเตียงอย่างเดียว

ที่คอนโดของแพม...

อยู่ๆแพมก็จามไม่รู้สาเหตุติดๆกันสามครั้ง

"ใครนินทาวะ ยิ่งเบื้่อๆอยู่เคนก็ไม่มาหาหลายวันแล้ว โทรก็ไม่โทร มันน่านักถ้าไม่ติดว่ารวยคงสลัดทิ้งไปนานละ ฮึ'

แพมคิดไปพลางก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาซะงั้น เธอก็รู้สึกเบื่อเคนเหมือนกันที่คิดจะมาก็มาจะไปก็ไป ไม่สม่ำเสมอเอาซะเลย ปล่อยให้เธอวิ่งตามจนเริ่มเหนื่อย

"ไปร้านเหล้าดีกว่า ยังไงเคนก็คงยังไม่มาหรอก เฮ้อ...เบื่อโว้ย"