บทที่ 5 - 2

"ดงไผ่แห้งแล้งปานนั้น คงไม่มีน้ำหรอกกระมัง แต่ถึงอย่างไรก็อย่าไปคนเดียวเลย และอย่าทิ้งลูกไว้ที่นี่ด้วย" น้ำเสียงของโจวฉางเฟิงเข้มขึ้น แววตาฉายชัดถึงความกังวล

"ในยุคข้าวยากหมากแพงที่ผู้คนหิวโหยจนแทบจะกินเนื้อคนเช่นนี้ หากทิ้งเด็กสองคนไว้ลำพัง อาจมีพวกใจคดมาลักพาตัวไปต้มกินหรือเอาไปแลกเสบียงได้ ข้าจะพาลูกตามเจ้าเข้าไปด้วย หากมีโจรภูเขาซุ่มอยู่จะได้ช่วยกันรับมือ"

เขาไม่รอให้นางปฏิเสธ โจวฉางเฟิงจัดการออกแรงดึงรถเข็นที่มีเสี่ยวอันและหนิงหนิงนั่งอยู่ หลบเข้าใต้พุ่มไผ่ที่หนาทึบ ก่อนจะกระชับด้ามดาบหักในมือแล้วเดินกะเผลกตามแผ่นหลังบางของภรรยาไปติดๆ

เสิ่นซูเยว่ไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใด การมีเขาและลูกตามมาด้วยก็ถือเป็นข้ออ้างที่ดีในการบังหน้า ทั้งครอบครัวพากันมุดฝ่ากอไผ่ที่แห้งกรอบและหนามแหลมเข้าไปลึกพอสมควร จนกระทั่งเสียงโหวกเหวกของชาวบ้านด้านนอกแว่วมาเพียงเบาๆ แสงแดดรำไรลอดผ่านซี่ไผ่ลงมาตกกระทบโขดหินใหญ่ก้อนหนึ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางดง

"ตรงนี้แหละ บังสายตาคนได้มิดชิดดี" เสิ่นซูเยว่พึมพำกับตนเอง

นางให้สามีจอดรถเข็นไว้ด้านหลังโขดหินใหญ่เพื่อพรางตัวเด็กๆ จากสายตาคนภายนอก ก่อนที่นางจะทรุดตัวลงนั่งยองๆ หน้าซอกหิน ดึงมีดทำครัวสั้นๆ ออกมาจากเอว แล้วแสร้งทำเป็นขุดคุ้ยดินแห้งผากบริเวณนั้นอย่างแข็งขัน

โจวฉางเฟิงยืนระวังหลังให้อยู่ไม่ห่าง สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีสอดส่ายไปรอบด้านเพื่อระวังภัย

เมื่อแน่ใจว่าแผ่นหลังของสามีหันไปทางอื่น เสิ่นซูเยว่ก็หลับตาลง กำหนดจิตเชื่อมต่อกับมิติวิเศษ ห้างสรรพสินค้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในห้วงความคิด นางตรงไปยังโซนเครื่องดื่ม หยิบน้ำแร่บริสุทธิ์ขวดใหญ่ที่สุดออกมา พร้อมกับซองผงเกลือแร่แบบสปอร์ตที่ช่วยชดเชยการสูญเสียน้ำ

ในโลกแห่งความเป็นจริง ภายใต้เงาของโขดหินใหญ่ เสิ่นซูเยว่หันไปกระซิบกับสามี "ฉางเฟิง ส่งกระบอกน้ำของท่านมาให้ข้าสิ ข้าเห็นรอยแยกบนโขดหินตรงนั้น เหมือนจะมีน้ำซึมอยู่"

โจวฉางเฟิงแม้จะสงสัยแต่ก็ยอมปลดกระบอกไม้ไผ่เก่าๆ สองสามกระบอกที่เอวส่งให้นางแต่โดยดี จากนั้นเขาก็ถอยไปยืนระวังหลังให้อยู่ห่างออกไปสามก้าว สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีสอดส่ายไปรอบด้านเพื่อระวังภัย

เมื่อแน่ใจว่าแผ่นหลังของสามีหันไปทางอื่น เสิ่นซูเยว่ก็บังสายตาด้วยโขดหิน หลับตาลงกำหนดจิตเชื่อมต่อกับมิติวิเศษ ห้างสรรพสินค้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในห้วงความคิด นางตรงไปยังโซนเครื่องดื่ม หยิบน้ำแร่บริสุทธิ์ขวดใหญ่ที่สุดออกมา พร้อมกับซองผงเกลือแร่แบบสปอร์ตที่ช่วยชดเชยการสูญเสียน้ำ

นางแอบฉีกซองเกลือแร่เทแบ่งลงในกระบอกไม้ไผ่อย่างรวดเร็ว แล้วปล่อยน้ำแร่เย็นเฉียบจากขวดในมิติให้ไหลรินลงไปผสมอย่างเงียบเชียบ

กลิ่นหอมชื่นใจของแร่ธาตุและไอเย็นบางเบาลอยขึ้นมาปะทะจมูก

เสียงน้ำไหลรินแผ่วเบาเรียกความสนใจของโจวฉางเฟิงให้หันกลับมามอง ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนที่ฝีเท้าของเขาจะชะงักงัน นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อทอดมองลงไปยังกระบอกไม้ไผ่ในมือภรรยาที่บัดนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำใสกระจ่าง

ความชื้นและไอเย็นเช่นนี้ในยามแล้งจัดแทบจะเป็นไปไม่ได้ ยิ่งน้ำที่ใสสะอาดปราศจากกลิ่นดินโคลน ไม่มีแม้แต่ตะกอนเจือปน ยิ่งผิดวิสัยธรรมชาติของน้ำซับตามซอกหิน ทว่ามันกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า ในมือของภรรยาเขา

โจวฉางเฟิงช้อนสายตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของเสิ่นซูเยว่ แววตาของเขาล้ำลึกและซับซ้อนยากจะหยั่งถึง มีทั้งความตกตะลึง ความสงสัย และประกายบางอย่างที่วูบไหวอยู่ภายใน เขารู้ดีว่าสตรีตรงหน้ามีความลับซ่อนอยู่มากมาย ตั้งแต่เรี่ยวแรงที่เพิ่มขึ้น ยาประหลาดที่ช่วยฟื้นกำลัง เนื้อแห้งรสเลิศเมื่อคืน และหยดน้ำใสแจ๋วในยามนี้

ทว่าสิ่งที่หลุดออกจากปากของบุรุษผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน กลับไม่ใช่คำถามต้อนให้จนมุม

"รีบปิดฝากระบอกน้ำเสียเถิด น้ำใสและสะอาดปานนี้ หากกลิ่นโชยไปเตะจมูกคนภายนอกเข้าคงเกิดเรื่องใหญ่"