ตอนที่ 16 สามีฉันเจ็ดครั้งต่อคืน2

ผ่านไปครู่เดียว เสียงระเบิดหัวเราะก็ดังลั่นไปทั่วร้าน

กู้เถียนเถียนถูกซ่งอี้อันกดตัวให้นั่งลงบนเบาะหลังจักรยาน: “ห้ามพูดเหลวไหล กลับบ้าน!”

กู้เถียนเถียนวาดแขนโอบเอวเขาไว้ ซ่งอี้อันปั้นหน้าทมิฬขี่จักรยาน 28 นิ้วคันใหญ่ออกไป

กู้เถียนเถียน: “นี่ ฉันพูดความจริงนะ ทำไมไม่ให้พูดล่ะ คืนนั้นคุณทำแบบนั้นจริงๆ นี่นา อย่าว่าแต่คืนเข้าหอเลย ครั้งล่าสุดนั่นก็ด้วย...”

“หุบปาก!”

กู้เถียนเถียน: “อะไรกัน ทำไมต้องดุขนาดนี้ด้วย!”

ซ่งอี้อัน: “กลับไปค่อยว่ากันที่บ้าน!”

กู้เถียนเถียนได้ยินแบบนั้นก็ลอบยิ้มกริ่ม: “อ้อ... ฉันเข้าใจแล้ว คุณไม่อยากให้ฉันพูดข้างนอกต่อหน้าคนอื่น เพราะคุณอยากให้ฉันกลับไปกระซิบให้คุณฟังคนเดียวใช่ไหมล่ะ?”

ซ่งอี้อันถีบจักรยานไป ใบหน้าเปลี่ยนสีสลับแดงขาวไปมา บนหน้าผากมีเหงื่อซึมออกมาบางๆ โดยไม่รู้ตัว

ขณะที่เขากำลังปั่นอยู่นั้น พอก้มลงมองก็เห็นมือน้อยๆ ขาวผ่องดุจหยกโอบอยู่ที่เอวของเขา

มือของเธอไม่ได้ใหญ่นัก ขาวนวล นิ้วทั้งห้าเกาะเกี่ยวโอบกอดเอวเขาไว้อย่างว่าง่าย

ในหัวของซ่งอี้อันพลันปรากฏคำพูดของกู้เถียนเถียนวนเวียนอยู่... ที่เธอบอกว่าจะอยู่กินกับเขาดีๆ จะมีลูกให้เขา...

เขาคิดว่าถ้าเธอตั้งใจแบบนั้นจริงๆ การได้ใช้ชีวิตอยู่กับเธอแบบนี้ต่อไปมันก็คงจะดีไม่น้อย

วันนี้เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ ไม่ใช่แค่ไปทวงที่ดินคืน แต่ยังได้เงินกลับมาตั้งเยอะ

ที่สำคัญที่สุด... เธอไม่ได้หนีตามผู้ชายคนนั้นไป

เธอยังซื้อเสื้อผ้า ซื้อรองเท้าให้เขาอีกด้วย

แถมเธอยังบอกว่า เขาคือผู้ชายที่รักที่สุดในชีวิต...

ซ่งอี้อันคิดไปพลาง ยิ้มที่มุมปากก็เริ่มกว้างขึ้นจนปิดไม่มิด

เสียดายที่กู้เถียนเถียนนั่งซ้อนหลังอยู่เลยมองไม่เห็นสีหน้าของเขา แถมยังโดนคำสั่ง ‘ห้ามพูด’ ปิดปากไว้อีก

เอิ๊ก....กู้เถียนเถียนอิ่มจนเรอออกมาเบาๆ เพราะทางเดินเล็กๆ ที่ขรุขระมันสั่นสะเทือนจนกระเพาะเธอทำงาน

ยามบ่ายของฤดูร้อน แสงแดดสาดส่องลงบนพื้นดินราวกับทองคำเปลว

เส้นทางจากห้างสรรพสินค้าในเมืองกลับกรมทหารมีช่วงที่เป็นถนนลูกรัง เวลาขี่จักรยานผ่านฝุ่นจึงตลบอบอวลไปหมด

บนแผ่นหลังกว้างที่แข็งแรงของซ่งอี้อันมีเหงื่อซึมจนเปียกโชก แต่เขาดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ส่วนกู้เถียนเถียนก็นั่งยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลังราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

เพราะเธอรู้สึกว่า การได้อยู่เป็นเพื่อนซ่งอี้อันแบบนี้มันดีจริงๆ

วันเวลาดี แสงแดดดี และที่มีคุณอยู่ด้วย... ยิ่งดีที่สุด!

กู้เถียนเถียนมองดูซ่งอี้อันขี่จักรยานพาเธอลอดผ่านแนวต้นป็อปลาร์ สูงใหญ่ที่ขึ้นเรียงรายอยู่ข้างทางเหมือนทหารรักษาพระองค์ที่ซื่อสัตย์

สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน ใบไม้เสียดสีกันดังสวบสาบ ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงแสนไพเราะให้พวกเขาสองคน

ซ่งอี้อันปั่นจักรยานอย่างผ่อนคลาย กู้เถียนเถียนก็ขยันชะโงกหน้าจากข้างหลังออกมาถามไถ่

“สามีขา ท่าทางตอนคุณขี่จักรยานนี่เท่จังเลยนะคะ หล่อสุดๆ ไปเลย!”

ซ่งอี้อันยังคงวางมาดเข้ม: “หุบปาก!”

แต่กู้เถียนเถียนไม่ถือสา เธอขยับเข้าไปกอดเอวเขาแน่นขึ้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขราวกับดอกท้อที่บานในฤดูใบไม้ผลิ

เพราะเธอรู้ซึ้งว่านี่คือการเดินทางที่งดงามดุจบทกวี

“สามีขา ฟังเสียงจั๊กจั่นบนต้นไม้สิคะ เหมือนมันกำลังร้องเพลงให้เราเลย!”

ปกติซ่งอี้อันมักจะรำคาญเสียงพวกนี้ว่ามันหนวกหูจนทำให้ใจฟุ้งซ่าน แต่พอวันนี้ได้ยินกู้เถียนเถียนพูดแบบนี้ เขากลับไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกว่าเสียงจั๊กจั่นพวกนี้ฟังแล้วรื่นหูดีเหลือเกิน

เงาของคนสองคนบนจักรยานที่แล่นผ่านถนนร่มรื่น กลายเป็นความทรงจำที่แสนงดงามของฤดูร้อนนี้

ทว่ากู้เถียนเถียนน่ะหรือจะอยู่นิ่งๆ ได้นาน เมื่อเห็นว่ารอบกายไม่มีคนอื่นนอกจากพวกเขาสองคน

ช่วงบ่ายแก่ๆ หลังจากช้อปปิ้งและทานมื้อเที่ยงเสร็จ เส้นทางกลับบ้านมันทั้งไกลและขรุขระ

กู้เถียนเถียนกอดเอวที่แข็งแกร่งของเขาไว้ แต่มือน้อยๆ ของเธอกลับเริ่มซุกซน เลื่อนจากเอวลงไปข้างล่างช้าๆ ...

ว้าว—

สมกับเป็นผู้ชายของเธอ หน้าท้องลอนนี้ช่างแข็งแกร่งจริงๆ

ลูบๆ ดูแล้วต้องมีซิกซ์แพ็กแน่ๆ!

มีกี่ลูกกันนะ?

มือน้อยๆ ของกู้เถียนเถียนเริ่มขยับลูบไล้ไปมาอย่างจงใจ

ซ่งอี้อันปั่นจักรยานไป บนแฮนด์รถทั้งสองข้างแขวนของที่ซื้อมาจากห้างจนเต็มพะรุงพะรังไปหมด

เขากำลังปั่นกลับบ้านท่ามกลางเสียงของที่กระทบกัน กริ๊งกร๊างๆ

แต่ยัยมือน้อยๆ ขาวผ่องนั่นยังจะขยันหาเรื่องอีกเหรอ?

ตอนแรกซ่งอี้อันยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาปั่นไปตามปกติแม้ในหัวจะมีความคิดเล็กๆ น้อยๆ ถึงความสุขที่จะได้ใช้ชีวิตกับเธอ

ทว่าเมื่อมือน้อยๆ ของกู้เถียนเถียนเริ่มเลื่อนจากหน้าท้องลงต่ำไปเรื่อยๆ ลมหายใจของซ่งอี้อันก็พลันสะดุดกึก ขนตาที่ยาวและหนาสั่นระริกก่อนจะหลุบลง

เพียงแค่ขนตาขยับวูบเดียว เขาก็เห็นมือน้อยๆ ที่โอบเอวเขาเริ่มจะเลยเถิด

สายตาคมเข้มของเขาเห็นมือนิ้วเรียวของกู้เถียนเถียนเริ่มลูบไล้ไปตามแนวเข็มขัด แล้วปลายนิ้วก็เริ่มจะเกี่ยว...

ซ่งอี้อันเม้มปากแน่น เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่มีทางนั่งเฉยๆ แน่: “ทำตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย...”

“ว้ายยย!” กู้เถียนเถียนกรีดร้องออกมาทันที

ไม่กี่วินาทีต่อมา ซ่งอี้อันก็รีบลุกขึ้นมาจากหลุมดินข้างทาง เขาดูเหมือนจะเพิ่งได้สติ รีบฉุดกู้เถียนเถียนขึ้นมาจากหลุมอย่างลนลาน

ส่วนจักรยานน่ะหรือ... ล้มคว่ำคะมำหงายอยู่ในร่องดินข้างทางไปเรียบร้อยแล้ว

กู้เถียนเถียนที่ตอนนี้มีเศษใบไม้ติดผม หน้าเปื้อนฝุ่นมอมแมม ยืนเท้าสะเอวด่าซ่งอี้อันหน้าดำหน้าแดง: “คุณขี่รถยังไงไม่ดูทางเนี่ย! จะพาฉันลงไปนอนในคูน้ำหรือไง!”

.