ตอนที่ 17 ห้ามลูบซี้ซั๊ว

ซ่งอี้อันปั้นหน้าทมิฬ จะไม่ให้ตกหลุมได้ยังไง ในเมื่อมือน้อยๆ ของยัยตัวแสบดันไม่อยู่นิ่ง ลูบโน่นคลำนี่ไปทั่ว!

เขาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เห็นเธอยืนเซ่ออยู่ตรงนั้น ซ่งอี้อันจึงเริ่มกวาดสายตาสำรวจร่างกายของกู้เถียนเถียนตั้งแต่หัวจดเท้าเพื่อเช็กดูว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม

ตัวเธอเปื้อนดินมอมแมม บนหัวมีเศษใบไม้ติดอยู่ แถมหน้าสวยๆ ยังเลอะฝุ่นหนาเตอะ

ซ่งอี้อันเดินเข้าไปหา เอื้อมมือไปหยิบเศษใบไม้ออกจากผมให้เธอ

“ถอยไปเลยนะ ถอยไป! อย่ามาจับตัวฉัน!” กู้เถียนเถียนออกแรงผลักเขาเต็มเหนี่ยว

ถนนลูกรังสายเล็กๆ ที่มุ่งหน้าสู่กรมทหารเส้นนี้ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นป็อปลาร์ ในคูน้ำข้างทางถ้าไม่ใช่หญ้าแห้งกับใบไม้เน่า ก็เป็นพวกรากไม้กิ่งไม้แห้งกรัง

ไม่รู้ว่าตอนนั้นซ่งอี้อันมัวแต่คิดอะไรอยู่ ขี่จักรยานยังไงถึงได้ตาถั่วจนพากันลงมานอนในนี้ได้

พอถูกกู้เถียนเถียนผลักเข้าให้ ซ่งอี้อันที่ขาไปสะดุดเข้ากับรากไม้พอดีเลยเสียหลักยืนไม่อยู่ ส้นเท้าหลุดพรืดจนก้นแทบจะจ้ำเบ้าลงไป

กู้เถียนเถียนเห็นจุดที่เขากำลังจะล้มลงไป มันดันเป็นแฮนด์จักรยานที่เบี้ยวคดพอดิบพอดี ถ้าเขานั่งลงไปในวินาทีนั้น แฮนด์รถกับร่องก้นของเขาคงจะได้ "รวมร่าง" กันอย่างสมบูรณ์แบบแน่ๆ!

“โอ้แม่เจ้า ซ่งอี้อัน!”

กู้เถียนเถียนเห็นท่าไม่ดี ด้วยความตกใจผสมเป็นห่วงเธอเลยรีบคว้าตัวเขาไว้

“...”

เมื่อทุกอย่างสงบลง เธอได้ยินเสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาว่า “คุณจะทับตัวผมไปอีกนานไหม?”

กู้เถียนเถียนถึงได้เงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นว่าซ่งอี้อันไม่ได้ล้มลงไปจริงๆ แต่เขาใช้มือข้างหนึ่งยันต้นป็อปลาร์ด้านขวาไว้ได้ทัน และใช้ออกแรงค้ำร่างกายเอาไว้ไม่ให้เสียท่า

กู้เถียนเถียนทำปากยื่น “ถ้ารู้อยู่แล้วว่าคุณเก่งขนาดนี้ ฉันก็ไม่ยอมเอาตัวเข้าแลกหรอก”

ซ่งอี้อันประคองเธอให้ยืนตัวตรง เห็นเธอมีแรงผลักเขาได้ขนาดนี้ก็พิสูจน์ได้ว่าไม่บาดเจ็บตรงไหน

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เดินไปก้มตัวยกรถจักรยานที่ล้มอยู่ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

ซ่งอี้อันแบกจักรยานขึ้นมาจากคูน้ำ จากนั้นก็จัดการจัดของที่ซื้อมาให้เข้าที่เข้าทาง เขาใช้ขาสองข้างหนีบล้อหน้าไว้ แล้วใช้สองมือจับแฮนด์รถบิดดัดให้กลับมาตรงเหมือนเดิม

กู้เถียนเถียนเห็นท่าทางหนีบล้อรถของเขาก็หลุดหัวเราะคิกคักออกมา

ซ่งอี้อันปรายตามองเธอทีหนึ่ง จัดแจงข้าวของบนรถจนเรียบร้อย

เขาประคองรถไว้ด้วยมือเดียวพลางใช้คางบุ้ยใบ้ไปทางเบาะหลัง เป็นเชิงบอกให้เธอขึ้นมานั่ง

กู้เถียนเถียนกลอกตาบนใส่หนึ่งที ก่อนจะมุ่ยหน้าใส่ซ่งอี้อันแล้วกระซิบเบาๆ : “ดัดแฮนด์รถให้ตรงเถอะค่ะ ระวังแฮนด์จะหนีบไข่เอานะ!”

ซ่งอี้อันได้ยินดังนั้น หนังตาก็สั่นระริกทันที

กู้เถียนเถียนจ้องหน้าเขา แววตาของซ่งอี้อันวูบไหวอยู่ครู่ใหญ่

สุดท้ายเขาก็ปั้นหน้ายักษ์ใส่กู้เถียนเถียนแล้วพ่นคำออกมาสองคำ: “ขึ้นรถ!”

กู้เถียนเถียนเบะปาก “เหอะ... ไม่ได้ขับรถยนต์มารับซักหน่อย พูดจาวางอำนาจจริงเชียว นั่งเบาะนี่ก็เจ็บก้นจะตายอยู่แล้ว”

พอพูดจบเธอก็แอบเสียใจทันที เพราะวันนี้เขา "ห้ามขับรถ"ตามคำสั่งที่เธอย้ำเอาไว้

เธอเลยรีบเอามืออุดปากตัวเอง: “ขี่จักรยานนี่แหละค่ะ ขอแค่คุณอย่าขี่ลงคูอีกก็พอ”

ซ่งอี้อันไม่ตอบโต้อะไร เขาขึ้นคร่อมรถแล้วเริ่มปั่นอีกครั้ง มือน้อยๆ ของกู้เถียนเถียนเริ่มโอบเลื้อยเข้ามาอีกรอบ

ซ่งอี้อันหลุบตามอง ท่ามกลางอากาศร้อนระอุมีเสียงถอนหายใจของเขาดังออกมา เขาจับมือของกู้เถียนเถียนที่โอบพุงเขาอยู่ให้เลื่อนขึ้นไปข้างบนอีกนิด

มือน้อยๆ ของกู้เถียนเถียนขยับยึกยักอยู่แถวๆ ยอดอก

“สูงไปค่ะ ฉันนั่งไม่ถนัด!”

ซ่งอี้อันเสียงเข้ม “กอดไว้อย่างนี้แหละ ห้ามขยับซี้ซั้ว!”

ครืด...ครืด...

ซ่งอี้อันปั่นจักรยานไปได้ไม่ถึงห้าเมตร มือน้อยๆ ของเธอก็เริ่มขยับลงมาทีละนิ้วๆ จากข้างบนลงสู่ข้างล่าง

ซ่งอี้อันกำเบรกจอดรถกึกทันที เพราะแรงเบรกกะทันหันทำให้หัวของกู้เถียนเถียนกระแทกเข้ากับหลังเขาเต็มแรง

“โอ๊ย! คุณเบรกกะทันหันทำไมเนี่ย?!”

ซ่งอี้อันจับมือน้อยๆ ของเธอเลื่อนกลับขึ้นไปที่เดิม “อยู่นิ่งๆ!”

กู้เถียนเถียน: “อื้อ...”

ซ่งอี้อันนิ่งรออยู่ประมาณ 3 วินาที เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขยับเขยื้อนจริงๆ รวมถึงมือที่กอดเขาไว้ก็ไม่ได้เลื่อนตำแหน่งเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาจึงเริ่มออกตัวปั่นมุ่งหน้ากลับบ้านอีกครั้ง

เนื่องจากเป็นทางลูกรัง ชนบทมักจะมีหลุมบ่ออยู่บ้าง ซ่งอี้อันจงใจเลือกเส้นทางที่หลุมน้อยที่สุดและตื้นที่สุด พร้อมกับชะลอความเร็วปั่นผ่านไปอย่างระมัดระวัง

ทว่าเขาพบว่า ทุกครั้งที่รถลงหลุมแล้วสั่นสะเทือนเบาๆ เพียงครั้งเดียว...

มือน้อยๆ ของเธอก็จะแอบเลื่อนลงข้างล่างอย่างรวดเร็ว

ทั้งที่เป็นหลุมตื้นๆ ที่เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย แต่มือของเธอกลับวาร์ปลงมาอยู่ที่หน้าท้องส่วนล่างของเขาเรียบร้อยแล้ว

ซ่งอี้อัน: “...”

คราวนี้เขาตั้งใจมองทางเป็นพิเศษ แถมยังลดความเร็วลงจนแทบจะเดินได้

เขาคอยสังเกตมือเธอ หนึ่งคือใช้ความรู้สึกสัมผัส อีกหนึ่งคือคอยเหลียวมองเป็นพักๆ ว่าเธอทำตัวรักดีหรือเปล่า

แต่แล้วข้างหน้ามีหลุมอยู่หลุมหนึ่ง เขายังปั่นไปไม่ถึงด้วยซ้ำ เพราะความเร็วรถช้ามาก แต่มือของกู้เถียนเถียนกลับ ‘สไลด์ลง’ ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว!

ซ่งอี้อันเอ่ยเสียงต่ำ: “ทำตัวดีๆ หน่อย!”

กู้เถียนเถียน: “หลุมเยอะ รถมันสะเทือน มืมันเลยลื่นน่ะค่ะ!”

ซ่งอี้อันกำเบรกจอดตรงหน้าหลุมนั้นทันที เขาเอียงรถให้เท้าข้างหนึ่งยันพื้นไว้ ส่วนอีกข้างยังเหยียบแป้นถีบ

“ลงมา!”

กู้เถียนเถียน: “ทำไมคะ?”

ซ่งอี้อันยังคงหน้าตาย เอ่ยน้ำเสียงแข็งกระด้าง: “ลงมา!”

“ไม่ลง~” กู้เถียนเถียนทำปากยื่น เขาคงไม่ได้คิดจะให้เธอลงตอนนี้ แล้วเขาขี่จักรยานหนีกลับบ้านคนเดียวหรอกนะ?

แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด อากาศร้อนจะตายชัก ถ้าเดินกลับกรมทหารเองต้องเดินอีกตั้งสามลี้ (1.5 กิโลเมตร) เธอไม่มีทางเดินตากแดดกลับไปแน่

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมลง ซ่งอี้อันจึงจำต้องวาดขาลงจากรถ

เขายอมเดินเข็นจักรยานที่มีเธอนั่งอยู่บนเบาะหลัง ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปข้างหน้าแทน

เดินผ่านเนินดินลูกหนึ่งมาจนถึงทางราบ กู้เถียนเถียนก็ไม่เห็นเขาสลับขึ้นมาขี่ซักที เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาเข็นรถพาเธอเดินต่อไป

กู้เถียนเถียนมองซ้ายมองขวา “ซ่งอี้อัน รถบ้านเราพังเหรอคะ?”

“เปล่า!”

“งั้นทำไมคุณไม่ขี่ล่ะ?”

ซ่งอี้อัน: “...ไม่อยากขี่!”

กู้เถียนเถียน: “ขี่รถมันเร็วกว่านะ จะได้รีบกลับบ้านไปเป่าพัดลมกัน!”

“ไม่อยากเป่า!”

“คุณไม่อยากเป่า แต่ฉันอยากนี่นา!”

ซ่งอี้อัน: “รับลมธรรมชาติก็เหมือนกันนั่นแหละ!”

กู้เถียนเถียน: “ไม่เหมือนซักหน่อย ตอนนี้ทุกคนกำลังนอนกลางวันกันอยู่ เรากลับบ้านไปจะได้งีบซักตื่นไงคะ”

ซ่งอี้อันปั้นหน้าเข้ม “หุบปาก อย่าพูดมาก!”

กู้เถียนเถียนกลอกตาบนชุดใหญ่ “ตัวเองไม่อยากพูดแล้วยังมาสั่งห้ามฉันอีก ทำไมคะ? น่ารำคาญจริง ฉันไม่ใช่พลทหารของคุณนะที่จะต้องมาคอยฟังคำสั่ง ถ้าคุณพาฉันกลับบ้านเร็วๆ ...”

“ฉันจะได้นอนซักงีบ พอตื่นมาจะได้ห่อเกี๊ยวให้คุณกินไง เย็นนี้บ้านเราจะกินเกี๊ยวกัน ให้คุณได้ชิมฝีมือฉันซักที”

ซ่งอี้อัน: “...”

เธอมีฝีมือทำอาหารด้วยเหรอ?

เธอมีฝีมือทำอาหารจริงๆ เรอะ?

แต่งงานกันมาสองปี เขาไม่เคยเห็นเธอเหยียบเข้าห้องครัวเลยสักครั้งเดียว!

เธอมักจะบอกว่าเธอเป็นคนเมือง ร่างกายบอบบางหยิบหย่ง แต่งงานกับเขาแล้วนิ้วมือทั้งสิบจะไม่ยอมแตะต้องงานครัวเด็ดขาดไม่ใช่หรือไง!

“ซ่งอี้อัน ขี่รถเถอะค่ะ ดูสิอากาศร้อนขนาดนี้ เราต้องรีบกลับบ้านไปเอาเนื้อแช่ตู้เย็นนะ ไม่อย่างนั้นถ้าเนื้อเน่าจะทำยังไง? เย็นนี้คุณอยากกินเนื้อบูดหรือไงคะ?”

ซ่งอี้อันชะงักเท้า เขาคิดว่าสิ่งที่เธอพูดก็มีเหตุผล

เขาจึงวาดขากลับขึ้นรถแล้วเริ่มปั่นอีกครั้ง “ถ้าเจอหลุมแล้วรถสะเทือน ห้ามมือลื่นลงข้างล่างเด็ดขาด!”

กู้เถียนเถียนบ่นงุบงิบเสียงเบา: “ของแบบนี้มันห้ามกันได้ที่ไหนเล่า...”

ซ่งอี้อัน: “...”

.