ตอนที่ 10 ทวงของ2

ป้าสิงรีบยัดกำต้นหอมใส่มือกู้เถียนเถียน พยายามปั้นยิ้มประจบ “คุณกู้คะ ป้าคนนี้ไม่เคยเอาคุณไปนินทาลับหลังเลยนะคะ ที่ผ่านๆ มาน่ะยัยฉู่เวยเวยมันกุเรื่องขึ้นมาเองทั้งนั้น

ป้าไม่เคยเชื่อเลยนะคะไอ้เรื่องหนีตามชู้เนี่ย... เอาเป็นว่าคุณกู้ขา ช่วยให้พวกป้าเก็บผักชุดนี้ให้จบก่อน แล้วค่อยคืนที่ดินให้ได้ไหมคะ?”

กู้เถียนเถียนจ้องหน้าป้าสิง “หนูบอกว่า... ไม่...ได้!”

ป้าสิง “โธ่~” พูดจบป้าสิงก็เริ่มยื้อฉุดแขนกู้เถียนเถียน

กู้เถียนเถียนรีบสะบัดออกทันที ทว่าแรงมดอย่างเธอจะไปสู้แรงป้าสิงได้ยังไง มิหนำซ้ำเท้ายังเจ็บอยู่เลยทำให้เสียหลักยืนไม่อยู่

ร่างของเธอเริ่มหงายหลังลงไป

“อุ๊ย...”

ซ่งอี้อันวาดแขนโอบกอดเธอไว้ตามสัญชาตญาณ พอกู้เถียนเถียนยืนทรงตัวได้มั่นคงแล้ว เธอก็ยกแขนขึ้นมาดู

บนแขนขาวผ่องบอบบางปรากฏรอยนิ้วมือสีเข้มจากการถูกป้าสิงกระชากเมื่อครู่

รอยนั่นเด่นชัดมากบนผิวขาวๆ กู้เถียนเถียนชูแขนให้ซ่งอี้อันดู “หนูอุตส่าห์มีน้ำใจให้ที่ดินบ้านตัวเองให้ปลูกผักฟรีๆ พวกป้ากลับไม่รู้จักบุญคุณ แถมยังทำคุณบูชาโทษ

ผักสักใบไม่เคยแบ่งให้บ้านหนู พอหนูกับสามีออกไปทานข้าวข้างนอกกลับมา ก็โดนนินทาลับหลังซะเสียๆ หายๆ สองปีมานี้... ถึงเวลาต้องคิดบัญชีกันให้จบสักที!”

เธอตะโกนเสียงดังจนฉู่เวยเวยและคนอื่นๆ สะดุ้งโหยง แม้แต่ลุงจางที่เฝ้าหน้าบ้านพักทหารยังต้องยืดคอชะเง้อมองมาทางนี้

กู้เถียนเถียน “สองปีมานี้ หนูเรียกเก็บเงินแค่บ้านละ 5 หยวนนี่มันเยอะไปเหรอ? ป้าสิงคะ ของที่ป้าค้างบ้านหนูอยู่ รีบเอามาคืนซะ ไม่อย่างนั้น...”

เธอจงใจชี้ไปที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย “สามีหนูมีวิธีนับร้อยที่จะทำให้ลูกชายป้าอยู่ไม่ได้ในกองทัพนี้!”

จ้าวซิ่วซิ่วได้ยินแบบนั้นก็รีบวิ่งร้อยเมตรกลับบ้านไปรวบรวมเงิน 5 หยวน พร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ที่สามีเพิ่งเบิกมาจากกองทัพติดมือมาด้วย รวมถึงไม้กวาดอันใหม่ที่เธอเคยเนียนเอามาจากกู้เถียนเถียนแล้วอ้างว่าหายไปเธอก็หยิบออกมาด้วย

จ้าวซิ่วซิ่วรีบเอาของมาส่งให้กู้เถียนเถียน “คุณกู้คะ นี่ค่ะเงิน... ส่วนที่ดินด้านหลังกับผักในนั้น คุณกู้ไปเก็บตามสบายเลยนะคะ เก็บได้หมดเลย ผ้าขนหนูผืนนี้ถือเป็นของกำนัลขอโทษนะคะ แล้วก็ไม้กวาดนี่ด้วย คราวก่อนฉันขอยืมไปแล้วมันหาไม่เจอจริงๆ ค่ะ แหะๆ ... หาไม่เจอจริงๆ”

กู้เถียนเถียนรับเงินและคูปองเสบียงมา 4 ชั่ง เธอตรวจนับเสร็จก็ยัดใส่มือซ่งอี้อัน

“ใส่ไว้ในกระเป๋าหนูเลยค่ะ” จากนั้นเธอก็หันไปบอกฉู่เวยเวย “ถ้าวันนี้ไม่คืน พรุ่งนี้หนูจะคิดดอกเบี้ย เพิ่มวันละ 10 เฟิน แล้วก็... ระวังตำแหน่งสามีพวกเธอไว้ให้ดีด้วย!”

ฉู่เวยเวยได้ยินแบบนั้นก็ใจหายวาบ สามีเธอเป็นแค่ผู้กอง ถ้าซ่งอี้อันคิดจะเลื่อยขาเก้าอี้ขึ้นมาจริงๆ บ้านเธอจะอยู่อย่างสงบได้ยังไง?

ฉู่เวยเวยรีบยิ้มประจบ “คุณกู้คะ ฉันจะรีบกลับไปเอาเงินมาให้เดี๋ยวนี้เลย ผักในดินนั่นคุณไปเก็บได้ตามใจชอบเลยนะคะ ไม่ใช่แค่กุยช่ายนะ ต่อให้เป็นถั่วฝักยาวคุณก็เก็บไปให้หมดเลย!”

กู้เถียนเถียนสวนเสียงดัง “ไม่ต้องบอก! นั่นมันสวนผักบ้านฉันอยู่แล้ว!”

ป้าสิง “...” ทำไมสองคนนี้มันทรยศพวกเดียวกันเร็วนักนะ? ถ้ากู้เถียนเถียนเอาเรื่องตำแหน่งลูกชายเธอมาขู่แบบนี้ จะทำยังไงดี?

ป้าสิงทำหน้าเศร้าหันไปหาซ่งอี้อัน “ผู้พันซ่งคะ ผู้พันซ่ง ป้าขอร้องล่ะค่ะ เห็นแก่หน้าคนแก่อย่างป้าเถอะ ป้าลำบากจริงๆ นะคะ

ลูกสะใภ้ป้ายังนอนไฟอยู่บนเตียงเลย ที่บ้านตอนนี้ขัดสนมากจริงๆ ตอนแบ่งสวนผักพวกระดับผู้พันได้ตั้งสองหมู่ แต่พวกเราครอบครัวนายทหารระดับร้อยเอกได้แค่หมู่เดียวเอง

คนในบ้านป้าก็เยอะ สวนผักเล็กๆ แค่นี้เอง ผู้พันซ่งคะ ป้าจะคุกเข่าอ้อนวอนล่ะค่ะ ได้โปรดอย่า...”

ซ่งอี้อันเห็นป้าสิงทำท่าจะคุกเข่าจริงๆ ก็รีบบอกว่า “อย่าทำแบบนี้ครับป้าสิง...”

กู้เถียนเถียนแทรกขึ้นทันที “คุณป้าจอมเจ้าเล่ห์ เลิกใช้มุกนี้ได้แล้ว ป้ายึดที่ดินบ้านหนูไปตั้งหนึ่งหมู่ พวกผู้บังคับกองพันที่สามที่ยังไม่แต่งงาน ที่ดินเขาก็โดนป้ายึดไปหมด

ที่บ้านป้าเองก็ได้โควตาไปหนึ่งหมู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะที่ดินของผู้บังคับกองพันที่หนึ่งยกให้ฝ่ายพลาธิการปลูกผักให้ทหารกิน ป้าก็คงยึดไปแล้วเหมือนกัน

ตอนนี้หนูแค่ทวงที่ดินที่เป็นของบ้านหนูคืน ป้ากลับมาตีโพยตีพายร้องห่มร้องไห้ ถ้าป้าอยากปลูกผักนัก ก็กลับไปปลูกที่บ้านเกิดชนบทของป้าไป๊!

คนในบ้านป้าเยอะนี่นา ที่ชนบทกว้างขวางปลูกได้จุใจแน่ เลิกมาแสร้งทำเป็นน่าสงสารต่อหน้าสามีหนูได้แล้ว!”

พูดจบ กู้เถียนเถียนก็หันไปมองซ่งอี้อันที่กำลังจะใจอ่อน “คนแก่คนนี้ไม่ควรค่าแก่การสงสารหรอกค่ะ ค้างของบ้านเราไว้ตั้งเยอะแยะ”

ซ่งอี้อัน “...”

กู้เถียนเถียนหันไปสั่งป้าสิงต่อ “เอากระติกน้ำร้อนใบใหม่มาคืนหนูด้วย แล้วก็ผ้าห่มขนหนูที่สามีหนูเพิ่งเบิกมา ป้าเอามาคืนเดี๋ยวนี้เลยนะ คืนนี้เราจะใช้ห่มนอนด้วยกัน!”

คืนนี้เราจะใช้ห่มนอนด้วยกัน !

คำพูดแบบนี้หลุดออกมากลางวันแสกๆ ในบ้านพักทหารได้ยังไงเนี่ย?!

ใบหน้าของซ่งอี้อันแดงซ่าน ความร้อนลามไปถึงใบหูและลำคอจนแดงเถือกไปหมด...

..