ผู้ชายอย่างผม I am Here - 5

ทศรรห์พาคนตัวเล็กมาห้องวีไอพีส่วนตัวตนเอง เขาวางร่างเล็กลงบนโซฟาแล้วตัวเองก็รินน้ำเปล่าให้เธอดื่มให้ผ่อนคลาย โดยที่ตัวของเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองเผลออ่อนโยนใส่ใจเด็กสาวตรงหน้าตนเอง

“ขอบคุณนะคะ” เหมือนแพรรับน้ำมาดื่มอย่างกลัวๆ

“ที่นี่มันอันตราย ไม่เหมาะสำหรับเด็ก รับเงินทำงานวันนี้แล้วกลับบ้านซะ! ”

มาเฟียหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับคนตัวเล็ก แต่นั่งชิดอีกฝั่งของโซฟาตัวใหญ่

“คะ” เธอเงยหน้าจากแก้วน้ำที่ก้มดื่มในมือมองหน้าคนที่ช่วยเหลือตัวเองแล้วผละมือหนึ่งข้างจากแก้วน้ำที่ถืออยู่มาลูบไล้คอตัวเองไปมาเมื่อรู้สึกร้อนรุ่มภายในร่างกายแปลกๆ

ทศรรห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กสาวผิดปกติ เขามองดูเธอลูบไล้คอระหง ลิ้นเล็กแตะเลียริมฝีปากบนตลอดและดื่มน้ำจนหมดแก้ว

“คอแห้ง?”

“ร้อนค่ะ ไม่รู้ทำไมถึงร้อน”

“เมารึเปล่า”

“ไม่รู้ค่ะ ฉันไม่เคยดื่ม ไม่รู้ว่าเมาเหล้าเป็นยังไง แต่ว่าลูกค้าคนนั้นใส่ผงสีขาวๆ ลงในเหล้าก่อนจะจับกรอกปากฉันค่ะ” เหมือนแพรเล่าทุกอย่างที่ตนเห็นให้อีกฝ่ายฟัง

“บัดซบ!” ทศรรห์สบถทันทีพอได้ฟังคนตัวเล็กพูดจบ

“ระยำเอ๊ย! มันวางยาเธอด้วยเหรอ”

“ไม่รู้ค่ะ ตอนนี้ฉันรู้แต่ว่าร้อนมากค่ะ” แล้วเธอก็เริ่มปลดกระดุมชุดพนักงานทำความสะอาดตัวเอง

“ให้ตายสิวะ! มันกล้าวางยาเด็กได้ยังไงไอ้เลวเอ๊ย!”

แล้วเขาก็ลุกขึ้นจากโซฟาแย่งแก้วจากมือเล็กมารินน้ำให้เธอดื่มอีกแก้ว แล้วตัวเองก็หมุนตัวยืนหันหลังให้หญิงสาวบนโซฟาล้วงกระเป๋ากางเกงโทรหาขุน พอขุนรับสาย เขาก็กรอกเสียงเข้มห้วนส่งไปในสาย

“ทำให้มันเป็นขันทีซะ! ” ไม่รู้ทำไมตัวเองถึงเดือดดาลขนาดนี้ พอกดวางสายก็กำโทรศัพท์ในมือแน่นโดยไม่ได้หันไปมองคนบนโซฟาว่าตอนนี้เธอถอดเสื้อตัวบนออกแล้ว เหลือแต่บราตัวจิ๋วปิดสองเต้าอวบใหญ่ขนาดคัพดีเท่านั้น

เหมือนแพรเหมือนคนขาดสติ เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รู้แต่ว่าร้อนต้องถอดเสื้อผ้าออกตอนนี้ พอถอดเสื้อก็จัดการกับกางเกงทำงานตัวเอง จนตอนนี้เหลือแต่บราตัวจิ๋วสีฟ้าอ่อนกับกางเกงในสีฟ้าอ่อนเข้าชุดกัน แต่ก็ยังร้อนอยู่ดี เธอลุกขึ้นจากโซฟาจะเดินไปห้องน้ำ และจังหวะนั้นเอง มาเฟียหนุ่มหันหน้ามาเห็นเข้าพอดี

“แม่งเอ๊ย! ถอดเสื้อผ้าทำไม ”

“ร้อนค่ะ ฉันต้องอาบน้ำ” คนสติหลุดลอยออกจากตัวเอ่ยตอบเสียงแผ่วพร้อมจ้องมองหน้าคนตัวสูงที่มองจ้องตัวเองไม่วางตา เหมือนแพรเดินเข้าไปใกล้แล้วยกมือขึ้นลูบไล้ลำคอหนา

ทศรรห์หดคอถอยหนีการลูบไล้ของมือเล็กเด็กสาวตรงหน้า แต่สายตาของเขากลับจดจ้องมองเนินอกอวบไม่วางตา เขาเชื่อแล้วว่าเธออายุสิบแปดปี แล้วเด็กสิบแปดปีจำเป็นต้องเต้าใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะ!

“อ่า...ให้ตายสิเด็กน้อย”

“คุณหล่อจังค่ะ” เธอลูบไล้มือจากคอหนามายังปากหนาสีเข้มแล้วก็ตวัดแขนอีกข้างโอบกอดร่างใหญ่แล้วซบหน้าแนบไปกับหน้าอกที่เปิดเปลือยให้เห็น

“แม่งเอ๊ย! มันเอายาอะไรให้เธอกินเนี่ย มีสติหน่อยเด็กน้อย ถ้ายังทำแบบนี้ได้เสียตัวให้ฉันแน่”

“คะ?” เหมือนแพรผละหน้าจากอกเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตัวสูง

ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาของเด็กสาวทำให้ทศรรห์กลืนน้ำลายยากลำบาก ก็ตอนนี้เขากำลังตื่นตัว ปกติควบคุมตัวเองได้ดีมาตลอด แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ หรือเพราะสองเต้าใหญ่เกินตัวของเด็กตรงหน้านี้กันนะ

“อยากหายร้อนไหม?” แล้วเขาก็แทบอยากกัดลิ้นตัวเองเมื่อพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา

“อยากค่ะ ช่วยได้ไหมคะ”

“ก็ใช่ว่าเป็นคนดีสักหน่อย งั้นไปนั่งรอบนโซฟา เดี๋ยวไปล็อกห้องก่อน”

แล้วทศรรห์ก็แพ้ความต้องการเอ็นเนื้อแข็งขึงกลางหว่างขาตัวเอง เขาดันร่างเล็กไปนั่งยังโซฟาตัวยาวที่นั่งก่อนหน้า แล้วตัวเองก็เดินไปล็อกประตูห้องจากด้านใน เพื่อที่คนข้างนอกจะใช้กุญแจเปิดมาไม่ได้ พอล็อกห้องเสร็จก็เดินหมุนตัวเดินกลับมาหาคนตัวเล็ก แล้วก็ต้องตกใจรอบสอง ตอนนี้เธอถอดบราตัวจิ๋วแล้ว และทิ้งมันกองรวมกับเสื้อผ้า