ผู้ชายอย่างผม I am Here - 4

“คุณลูกค้าคะ ปล่อยน้องเขาก่อนนะคะ น้องเขาจะได้ทำความสะอาดค่ะ” พนักงานเสิร์ฟสาวสวยที่คอยดูแลเข้ามาช่วยพูดอีกแรงพร้อมจับมือใหญ่แกะออกจากมือเล็กของเหมือนแพร

“งั้นก็รีบเก็บนะ เก็บแล้วมาดื่มกับพี่ พี่มีเงินเยอะ เดี๋ยวพี่จ่ายไม่อั้น”

“ไปนั่งนะคะ ตรงนี้ปล่อยน้องเขาทำความสะอาดนะคะ” พนักงานเสิร์ฟสาวคนสวยหันไปยิ้มแห้งๆ ให้เหมือนแพรแล้วกอดเอวหนาชายร่างท้วมไปนั่งยังโซฟา

เหมือนแพรรีบทำความสะอาดเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อยเพื่อจะได้รีบออกไปจากห้องนี้ แต่พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย สาวน้อยก็ถูกเสียงเข้มห้วนของแขกคนเดิมเอ่ยรั้งไว้

“ก็บอกว่าให้มาดื่มด้วยกันไงเล่าคนสวย” พูดพร้อมเดินมากระชากแขนเล็กดึงเหวี่ยงไปยังโซฟาที่ตนนั่ง

ว้าย!

สาวสวยที่ดูแลก่อนหน้าก็รีบลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าตัวเองช่วยเหลือหญิงสาวไม่ได้แล้ว

“ถ่วงเวลาไว้ก่อนนะ พี่ไปตามคนมาช่วย” แล้วสาวเสิร์ฟคนสวยก็รีบวิ่งเปิดประตูห้องออกไปทันที

“คุณลูกค้าจะทำอะไรคะ” เหมือนแพรถามเสียงสั่นกลัวเมื่อถูกลูกค้าร่างท้วมยกเท้ามาเหยียบบนโซฟาหนึ่งข้างเพื่อกักตัวเองไม่ให้หนี

“ก็บอกว่าดื่มไง ดื่มสิ” ชายร่างท้วมหันไปหยิบแก้วบรั่นดีตนเองแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบซองสีขาวมาเปิดเทใส่จนหมดซอง

เหมือนแพรเห็นทุกอย่าง เธอเห็นอีกฝ่ายเทผงสีขาวลงในแก้วแล้วเขย่า ไม่รู้มันคือผงยาอะไร แต่เธอไม่มีทางดื่มแน่นอน อีกอย่างตั้งแต่เกิดมาไม่เคยดื่มเลยสักครั้ง

“ดื่มสิ!” สั่งพร้อมยื่นแก้วบรั่นดีจ่อปากเล็กจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อ

อือ!

เหมือนแพรเม้มปากแน่นพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธ

“ก็บอกว่าดื่มไงวะ! หรือต้องให้พี่บังคับฮึคนสวย!” พูดจบก็ใช้มือข้างที่ว่างจับคางเล็กบีบคางเพื่อให้สาวเจ้าเปิดปากแล้วเทน้ำสีอำพันในแก้วกรอกปากอีกฝ่าย

อึก! แค่กๆ

สำลักก็ไม่ทันแล้ว น้ำสีอำพันไหลลงคอเรียบร้อยแล้ว และทันใดนั้นเองประตูห้องถูกถีบเปิดและทุกอย่างก็เกิดขึ้นรวดเร็วมาก คนต่ำทรามตรงหน้ากระเด็นไปอยู่มุมห้อง

ตุ้บ!

โอ๊ย!

“แม่งเอ้ย! ”

ทศรรห์ที่เพิ่งออกไปดูโซนด้านนอกมากำลังจะกลับห้องส่วนตัวตัวเองเห็นพนักงานเสิร์ฟคนสวยวิ่งหน้าตื่นออกไปก็ถามและพอรู้ก็รีบวิ่งมาช่วย พอเข้ามาก็ถีบลูกค้าเกรดต่ำกระเด็นไปอยู่มุมห้อง

“ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!”

“ใครวะ! มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร” คนที่โดนถีบกระเด็นก็รีบใช้มือดันตัวเองลุกขึ้นเดินมาชี้หน้าคนที่ถีบตนเอง

“ไม่ใช่ลูกกูก็แล้วกันไอ้ลูกหมา! ตุ้บ!” แล้วก็อัดหมัดหนักๆ ใส่หน้าคนตัวเตี้ยไปอีกหมัดเต็มแรงเดือดดาล

โอ๊ย!

“มึงกล้าต่อยกู! ตุ้บ!” แล้วก็โดนต่อยอีกหมัด ครั้งนี้สลบล้มทั้งยืน

“กูฆ่ามึงยังได้ไอ้เชี่ย! ลากตัวมันออกไป!” แล้วทศรรห์ก็สั่งการ์ดกับขุนที่เข้ามาพอดีมาลากตัวลูกค้าเกรดต่ำออกไป

“อย่าให้มันมาเหยียบที่นี่อีก ที่นี่ไม่ต้องการเงินของมัน”

“ครับ คุณฮันเตอร์” ขุนรับคำแล้วก็บุ้ยปากสั่งลูกน้องลากคนถูกต่อยจนล้มทั้งยืนออกไป

“เป็นอะไรไหม” ทศรรห์เดินไปหาเด็กสาวที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟา

“คุณฮันเตอร์ครับ” ผู้จัดการเข้ามาพอดี

“จัดการเคลียร์ห้องด้วย” พูดจบก็ฉวยโอกาสอุ้มคนตัวเล็กพาออกจากห้อง แม้ว่าเธอจะดิ้นขัดขืนหวาดกลัว แต่เขาก็ไม่สนใจและยังก้มหน้าพูดกับเธอ

“ปลอดภัยแล้วเด็กน้อย”

ขุนถูกเรียกมาดื่ม แต่ยังไม่ทันได้ดื่มก็ต้องมาจัดการกับลูกค้าระยำที่กล้าอวดดีในถิ่นของทศรรห์ คงไม่รู้ซะแล้วว่าที่นี่ใครคุมและนี่คือถิ่นใคร

“จัดการมันให้น่วม อย่าให้มันมีฟันได้เคี้ยวข้าว” ขุนสั่งการ์ดให้จัดการซ้อมลูกค้าที่มาห้าวใส่นายตนเองแล้วตัวเองก็ยืนดูดบุหรี่มองดูภาพตรงหน้า