ผู้ชายอย่างผม I am Here - 2

“หนูไปดูห้องวีไอพีศูนย์เจ็ดด้วยนะ พอดีคุณฮันเตอร์จะเข้ามา ไปเช็กอีกทีนะว่าสะอาดเรียบร้อยไหม” ผู้จัดการไนต์คลับสุดหรูที่อยู่ชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูกลางกรุงห้าดาวของตระกูลทรัพย์สกุลเอ่ยบอก

“ค่ะพี่” สาวน้อยที่เพิ่งอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ได้หนึ่งสัปดาห์ก็เข้ามาสมัครเป็นพนักงานทำความสะอาดไนต์คลับหรูแห่งนี้ ด้วยที่ทราบมาว่าที่นี่รายได้ดีและจ่ายเงินวันต่อวันสำหรับพนักงานทำความสะอาด เธอจึงเลือกมาทำงานที่นี่ และโชคดีมากที่ผู้จัดการใจดีและเห็นใจเด็กกำพร้าอย่างเธอถึงได้รับเข้าทำงานที่แห่งนี้

เหมือนแพรเข็นรถทำความสะอาดประจำตำแหน่งตัวเองตั้งแต่วันแรกที่มาทำงานที่นี่จนวันนี้ก็ได้สี่วันไปยังห้องวีไอพีตามคำสั่งของผู้จัดการ เข็นรถเข็นทำความสะอาดมาหยุดหน้าห้องวีไอพีที่ผู้จัดการแจ้งก็เปิดผลักประตูเข้าไปพร้อมเข็นรถทำความสะอาดเข้าไป

ปึก!

เธอปิดประตูห้องแล้วเริ่มเช็ดความเรียบร้อยทำความสะอาดอีกรอบเพื่อความสบายใจและเพื่อให้ลูกค้าที่จะเข้ามาใช้บริการห้องนี้ประทับใจ ห้องวีไอพีห้องนี้กว้างมาก มีทั้งชุดโซฟาสำหรับนั่งเล่นปรับนอนได้ มีเตียงนอน มีห้องน้ำในตัว ดูๆ ไปแล้วเหมือนห้องพักของโรงแรมมากกว่าห้องวีไอพีในไนต์คลับ แต่คงเป็นเพราะว่าไนต์คลับนี้อยู่ชั้นสูงสุดของโรงแรมเลยมีการทำห้องแบบโรงแรมก็ได้ เพราะเจ้าของคือคนเดียวกันกับโรงแรม

ขณะที่เด็กสาวกำลังวุ่นวายสนใจกับการทำความสะอาดอยู่นั้นก็มีคนเปิดผลักประตูเข้ามาในห้อง เหมือนแพรไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องคนเดียว แต่มีชายร่างสูงใหญ่เกือบเจ็ดฟุต ผมสกินเฮด เสื้อเชิ้ตสีดำติดกระดุมสองเม็ดเปิดเปลือยหน้าอกอวดรอยสักรูปกางเขนกลางร่องอกหนาบึกบึนตนเองยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองดูคนที่กำลังก้มๆ เงยๆ เช็ดโซฟาตรงหน้าตน

“นี่ยังไม่สะอาดอีกเหรอ” หลังจากกวาดสายตามองจนทั่วห้องก็เห็นว่าห้องสะอาดดีหมดจดก็เอ่ยถามคนที่คุกเข่ากับพื้นพรมเช็ดถูทำความสะอาดโซฟาตรงหน้าตน

เหมือนแพรหยุดมือที่กำลังเช็ดถูทำความสะอาดโซฟาสีดำเงยหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับมาด้านหลังเพื่อจะเอ่ยตอบ

“ขอโทษนะคะที่ทำให้ลูกค้าไม่พอใจ เดี๋ยวฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” สาวน้อยก้มหน้าเอ่ยพร้อมยกมือขอโทษ

น้ำเสียงคุ้นหูนัก แม้จะได้ยินแค่ครั้งเดียวเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ก็ทำให้เขาจดจำได้ดีว่าน้ำเสียงหวานแผ่วเบานี้คือน้ำเสียงของเด็กสาวในชุดนักศึกษา พอจ้องมองดูเค้าโครงหน้าคนที่ก้มหน้าและรูปร่างแล้วก็คุ้นนัก

“เงยหน้า”

“คะ” เหมือนแพรเงยหน้าตามคำสั่งดุดันแม้จะหวาดกลัวเจ้าของน้ำเสียงที่ได้ยิน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเป็นผู้ชายที่ตนเองเคยเจอ

“คะ...คุณคนนั้น” เธอจำเขาได้ในทันที เพราะเขาไม่เหมือนกับผู้ชายทั่วไป แม้จะเจอแค่ครั้งเดียว แต่ก็จำได้ แล้วสาวน้อยก็มองสำรวจร่างสูงตรงหน้า วันนี้เขาแตกต่างจากวันนั้น เสื้อที่แหวกอกจนเห็นรอยสัก และเขาใส่จิวหูด้วย เขาต่างจากวันนั้นที่เธอชนเขา

“เด็กน้อย ทำไมมาทำงานที่นี่?”

เขาถามพร้อมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงโซฟาที่เธอเช็ดถูก่อนหน้านี้ แล้วยกขาขึ้นไขว่ห้างมองจ้องแผ่นหลังเล็กคนที่นั่งคุกเข่ากับพื้นหันหลังให้ตนเอง

“ฉันไม่ชอบคนหันหลังให้ฉัน หันหน้ามา”

“คะ...ค่ะ” แล้วเหมือนแพรก็รีบขยับตัวหันหน้าไปหาเจ้าของเสียงเยือกเย็น

“บอกมาสิ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?” เขาถามอีกครั้ง

“คือฉันมาทำงานเป็นคนทำความสะอาดที่นี่ค่ะ” เธอตอบโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

“รู้ไหมว่าที่นี่เป็นยังไง”

“รู้ค่ะ คือไนต์คลับ”

“แล้วยังไงอีก”

ยังคงโทนเสียงเยือกเย็นเหมือนเดิม ตาก็เอาแต่จ้องคนตัวเล็กในชุดพนักงานทำความสะอาดของไนต์คลับตนเอง

เหมือนแพรรับรู้ได้ถึงความเยือกเย็นจากสายตาคู่คมดุดันคนตรงหน้าจึงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นพูดตอบอีกฝ่าย

“แล้วยังไงอีก?” เขาถามซ้ำอีกครั้ง

“รู้แค่นี้ค่ะ”

“รู้ไหมว่าที่นี่มันอันตราย ไม่เหมาะสำหรับเด็กนักเรียนอย่างเธอเด็กน้อย” ทศรรห์เอ่ยบอกอย่างเป็นห่วง