5

ลานพิธีของจวนตระกูลหลี่ เงียบราวกับไม่มีลมหายใจ หลังจากคำประกาศของซูเยว่ซิน

“สินสอดยี่สิบล้านของข้า สี่ส่วนให้ราชสำนัก สี่ส่วนให้ผู้สำเร็จราชการ”

“เจ้า เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ สินสอดพวกนี้เข้ามาในจวนหลี่แล้ว เจ้าจะให้ใครหรือทำอะไรต้องปรึกษาพวกเราก่อน” หลี่เหวินจงตวาดว่าที่ลูกสะใภ้เสียงดังด้วยความโกรธ เพราะความโลภบังตา

“ท่านผิดแล้ว สินสอดนี่เป็นของข้า ข้าจะให้ใครก็ได้”

แขกทั้งงานต่างมองหน้ากัน บางคนถึงกับตกใจจนลุกขึ้น เพราะสิ่งที่นางเพิ่งพูด ไม่ใช่เงินเล็กน้อย แต่นั่นคือสิบหกล้านตำลึงทอง เงินจำนวนที่สามารถเลี้ยงกองทัพได้ทั้งปีทั้งชาติ

หลี่เหวินจงเจ้ากรมพิธีการหน้าเปลี่ยนสีทันที

“คุณหนูซู!” เสียงของเขาเบาลง

“สินสอดนั้นเป็นของจวนหลี่แล้ว!”

ซูเยว่ซินหันมามองเขา สายตานิ่ง

“หรือ” นางยกคิ้วเล็กน้อย

“ข้ายังไม่ได้ไหว้ฟ้าดิน จะเป็นของจวนหลี่ได้ยังไงกัน” คำพูดสั้น ๆ แต่แทงตรงจุด เพราะในพิธีแต่งงานของแคว้นต้าเซิ่ง ตราบใดที่ยังไม่ไหว้ฟ้าดิน การแต่งงานก็ยัง ไม่สมบูรณ์ และเมื่อครู่ เจ้าบ่าวของจวนหลี่ กลับเอาหมูตัวผู้มาแทนตัวเอง เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในหมู่แขก

หลี่เหวินจงหน้าดำคล้ำ ฮูหยินหลี่รีบพูด

“เรื่องนี้ต้องปรึกษากันก่อน” แต่ก่อนที่นางจะพูดต่อ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น นิ่ง เย็น และทรงอำนาจ

“เงินนั้น” ทั้งลานหันไปทันที เซียวอวี้เฉินผู้สำเร็จราชการก้าวออกมาจากมุมลาน ชุดดำของเขาพลิ้วเบา ๆ ตามแรงลมสายตาคมกริบราวกับคมดาบ ไม่มีใครกล้าพูด แม้แต่หลี่เหวินจงก็ต้องก้มศีรษะ

“ท่านอ๋อง…”

เซียวอวี้เฉินไม่ได้มองเขา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หญิงสาวในชุดแดง ซูเยว่ซิน ผู้หญิงที่เพิ่งโยนเงินมหาศาลออกมา ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่

เซียวอวี้เฉินพูดต่อ

“เงินนั้นเป็นของคุณหนูซู” เสียงของเขาราบเรียบ แต่หนักแน่น คำพูดนั้นเหมือนการตัดสิน หลี่เหวินจงหน้าซีด เพราะเมื่อผู้สำเร็จราชการพูดแบบนี้ ไม่มีใครกล้าคัดค้าน

เซียวอวี้เฉินมองซูเยว่ซิน

“เจ้ามั่นใจหรือ จะมอบเงินจำนวนนี้ให้ราชสำนัก” สายตาของเขาเหมือนกำลังทดสอบ ซูเยว่ซินไม่หลบสายตา นางตอบทันที

“แน่นอน เงินมีไว้ใช้” นางพูดต่ออย่างสบาย ๆ

“ถ้าใช้ถูกที่ มันจะงอกงามออกมาเอง”

เย่หาน องครักษ์ข้างกายเซียวอวี้เฉิน ถึงกับเลิกคิ้วผู้หญิงส่วนใหญ่หวงเงิน แต่ผู้หญิงคนนี้ กลับพูดถึงเงินเหมือนเป็นของเล่น มุมปากของเซียวอวี้เฉินขยับเล็กน้อยราวกับพอใจในคำตอบ เขาหันไปมองหีบสินสอดที่เรียงอยู่เต็มลาน ก่อนพูดช้า ๆ

“ดี” คำเดียว แต่ทำให้ทั้งลานเงียบสนิท ผู้สำเร็จราชการพูดต่อ

“เงินนี้ ราชสำนักจะรับเอาไว้”

คำประกาศนั้นเหมือนฟ้าผ่า แขกในงานเริ่มซุบซิบทันที ซูเยว่ซินยิ้มบาง ๆ นางรู้ดีว่าผู้สำเร็จราชการจะไม่ปฏิเสธ เพราะเงินจำนวนนี้ มีค่าต่อราชสำนักมากมายมหาศาล ฮ่องเต้น้อยเพิ่งครองราชย์ได้ไม่น้อย ท้องพระคลังว่างเปล่า หากตอนนี้มีศึกสงคราม ก็จะยิ่งอ่อนแอสู้กับข้าศึกไม่ได้

เซียวอวี้เฉินยังไม่จบ เขามองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนพูดต่อ

“ซูเยว่ซิน” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อของนาง เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น

“เจ้ามีบุญคุณต่อราชสำนัก”

ซูเยว่ซินยกคิ้ว

“บุญคุณ?”

เซียวอวี้เฉินพยักหน้าเล็กน้อย

“ราชสำนักไม่ติดค้างใคร”

จากนั้นเขาหันไปทางเย่หาน

“เรียกนางมา”

เย่หานพยักหน้า ไม่นาน หญิงสาวในชุดดำก็เดินออกมาจากด้านหลัง ใบหน้าคมคาย สายตาเฉียบคม ท่าทางเหมือนนักล่า

เย่หานพูด

“นี่คือหลิงเยวี่ย องครักษ์เงาของท่านอ๋อง”

ทั้งลานตกตะลึง องครักษ์เงาของผู้สำเร็จราชการไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นมือสังหารระดับสูง

เซียวอวี้เฉินพูดเรียบ ๆ

“ตั้งแต่วันนี้ หลิงเยวี่ยจะคอยปกป้องเจ้า”

หลี่จิ่งเหวินที่แอบมองอยู่ด้านหลังถึงกับกำหมัด นี่หมายความว่า ใครก็ตามที่คิดจะทำอะไรซูเยว่ซิน เท่ากับท้าทาย ผู้สำเร็จราชการ หลิงเยวี่ยคุก

เข่าลงตรงหน้าเจ้าสาว

“หลิงเยวี่ยคารวะคุณหนู”

ซูเยว่ซินมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“ดูเหมือนวันนี้ ข้าจะได้ของขวัญเยอะจริง ๆ”

นางหันไปมองเซียวอวี้เฉิน สายตาของทั้งสองคนสบกันอีกครั้ง คราวนี้ ไม่มีใครหลบ ซูเยว่ซินพูด

“ท่านอ๋องใจกว้างมาก”

เซียวอวี้เฉินตอบเรียบ ๆ

“ข้าแค่ตอบแทนบุญคุณ”

“ข้าขอขอบคุณท่านที่มององครักษ์เงาฝีมือดีเช่นนี้ให้ข้า”

ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจกว่าที่เขาคิดไว้มาก ลมพัดผ่านลานจวนอีกครั้งแขกทั้งงานเริ่มรู้สึกได้ว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เพราะตั้งแต่วินาทีนี้ ซูเยว่ซินไม่ได้มีเพียงเงิน แต่ยังมีผู้สำเร็จราชการหนุนหลัง ส่วนหลี่จิ่งเหวิน จะเข้าใจเองว่าการดูถูกเจ้าสาวคนนี้ อาจเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต และนี่ ยังเป็นเพียง จุดเริ่มต้น ของความพังพินาศของจวนหลี่

“ไหว้ฟ้าดินกันเถิด ทำพิธีให้สำเร็จ” หลี่เหวินจงรีบไกล่เกลี่ย สินสอดโดนเอาไปบริจาค แต่ก็ยังเหลืออีกสี่ล้าน อย่างไรก็มากมายมหาศาลอยู่ดี

“เจ้ารีบไปนำตัวคุณชายมาสิ” เขาหันไปตวาดบ่าวรับใช้อย่างโมโห พอลูกชายตัวดีที่หลบอยู่โผล่หน้าออกมา ก็ถูกผู้เป็นบิดาตบให้อีกรอบ

เพียะ! เสียงตบดังลั่นไปทั่วเรือน ทำให้ใบหน้าที่แดงช้ำอยู่แล้ว ยิ่งแดงช้ำเข้าไปอีก