2

“ก่อนจะเริ่มพิธี ข้ามีเรื่องต้องแจ้ง”

ลานทั้งลานเงียบลงทันที ฮูหยินหลี่ขมวดคิ้ว

“จิ่งเหวิน…”

แต่หลี่จิ่งเหวินไม่สนใจ เขามองซูเยว่ซินและสายตานั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน

“ข้าจะแต่งหลินหว่านเยียนเป็นภรรยาเอก”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที หญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง นางคือหลินหว่านเยียนนางสวมชุดสีแดงพร้อมแต่งงานเช่นกัน ใบหน้าของนางอ่อนหวาน นางยืนก้มหน้าเหมือนคนถูกรังแก แต่ในดวงตามีประกายพอใจ

หลี่จิ่งเหวินพูดต่อ

“ส่วนเจ้า…”

เขามองซูเยว่ซิน แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“เจ้าจะเป็นแค่อนุ ลูกสาวพ่อค้าต่ำต้อยเช่นเจ้า ได้แต่งเข้าจวนขุนนางมีเกียรติเช่นข้า ก็ถือว่าเป็นบุญของเธอแล้ว”

ทั้งลานเงียบกริบ ทุกคนรู้ดีว่าซูเยว่ซินนำสินสอดมหาศาลมาแต่งกับเจ้าบ่าว แต่กลับถูกลดขั้นทันที หลายคนเริ่มมองหน้ากัน นี่ไม่ต่างจากการ ตบหน้าบ้านซู หรือเป็นการหลอกแต่งงานหรือ ถ้านางไม่ยินยอม โดนยกเลิกงานแต่งก็จะไม่มีใครกล้าแต่งกับนางอีก เพราะชื่อเสียงเสียหายไปแล้ว

ฮูหยินหลี่รีบพูด

“เรื่องนี้เป็นเพียงการจัดลำดับภรรยา ไม่เกี่ยวกับ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นตัดคำพูดนาง

“พูดจบหรือยัง”

ซูเยว่ซินถามอย่างสงบ นางเปิดผ้าคลุมหน้าออก ทำให้ทุกคนได้เห็นใบหน้างดงามของนาง นางไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง ไม่ได้ตกใจ สีหน้าของนางสงบนิ่ง จนคนหลายคนเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

หลี่จิ่งเหวินหัวเราะเบา ๆ

“เจ้ามีอะไรจะพูด”

ซูเยว่ซินเดินเข้ามาใกล้เขาหนึ่งก้าว

“มี”

จากนั้น เสียงดัง เพียะ! ก็ดังขึ้น

ฝ่ามือของนางฟาดลงบนหน้าของหลี่จิ่งเหวินเต็มแรง ทั้งลานเงียบสนิท ไม่มีใครคิดว่าซูเยว่ซินจะลงมือ หลี่จิ่งเหวินหน้าหันไปด้านหนึ่ง ยังไม่ทันตั้งตัว

เพียะ! อีกฝ่ามือตบอีกข้างทันที เสียงตบก้องทั่วลานหลินหว่านเยียนตกใจจนถอยหลัง ฮูหยินหลี่ร้องออกมา

“เจ้ากล้าดียังไง!”

ซูเยว่ซินมองหลี่จิ่งเหวินด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“ข้าถามเจ้าหน่อย”

นางพูดช้า ๆ

“ในเมื่อเจ้ารักหลินหว่านเยียนนัก แล้วมาขอข้าแต่งงานทำไม” เสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน หลี่จิ่งเหวินโกรธจนหน้าแดง

“เจ้าพูดมาก!” เขายกเท้าขึ้น เตะเข้าที่ท้องของซูเยว่ซิน ร่างของนางเซถอยหลัง

เสี่ยวชิงผู้เป็นสาวใช้ ร้องอย่างตกใจ

“คุณหนู!”

แขกหลายคนตกใจ ไม่มีใครคิดว่าเจ้าบ่าวจะลงมือกลางงานแต่ง ซูเยว่ซินก้มลงเล็กน้อย มือกำแน่น ความเจ็บแล่นขึ้นมาจากหน้าท้อง แต่ดวงตาของนางกลับยิ่งเย็นลง

หลี่จิ่งเหวินหัวเราะเยาะ

“สตรีอย่างเจ้าควรจำเอาไว้ ต้องเคารพสามี นี่คือโทษที่เจ้าสามหาว”

ซูเยว่ซินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วพูดเพียงคำเดียว

“ไอ้สารเลว”

ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว นางพุ่งเข้าไปข้างหน้า

เพียะ!ตบอีกครั้ง

แล้วอีกครั้ง เพียะ! เพียะ! ฝ่ามือฟาดลงไม่หยุด

หลี่จิ่งเหวินตั้งตัวไม่ทัน ถูกตบจนถอยหลัง หน้าบวมแดงทันที ก่อนที่นางจะยกขาขึ้นเตะเขาจนกระเด็น

ฮูหยินหลี่รีบวิ่งเข้ามา

“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลี่เหวินจงตะโกน

“จับนาง!” แต่ก่อนที่คนรับใช้จะขยับ เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“ใครกล้าขยับ”

ทุกคนหันไปทันที ชายในชุดดำยืนอยู่ที่ปลายลาน สายตาเย็นชาประดุจดั่งน้ำแข็ง

เซียวอวี้เฉิน ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการองครักษ์ ข้างกายเขาคือเย่หาน ยืนกอดดาบ บรรยากาศทั้งลานเย็นยะเยือกลงทันที ไม่มีใครกล้าขยับ ซูเยว่ซินปล่อยหลี่จิ่งเหวิน แล้วจัดแขนเสื้อของตัวเองอย่างสงบ นางมองเขาแล้วพูดชัด ๆ

“จำไว้ให้ดี ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับข้า”

จากนั้นนางหันไปมองหีบสินสอด ก่อนพูดต่อ

“และอย่าลืมว่า การแต่งงานครั้งนี้เป็น พระราชโองการ” นางมองหลี่เหวินจง

ลานทั้งลานเงียบงัน ซูเยว่ซินพูดคำสุดท้าย

“ถ้าพวกเจ้าคิดจะลดขั้นข้า นั่นแปลว่า พวกเจ้ากำลังกบฏต่อฝ่าบาท” สายตาของนางกวาดมองทั้งจวน คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางงาน ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

เซียวอวี้เฉินยืนมองหญิงสาวชุดแดง แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เย่หานกระซิบกับเจ้านายหนุ่ม

“คุณหนูซูดุไม่น้อยเลยนะขอรับ”

เซียวอวี้เฉินตอบเรียบ ๆ

“ดุ?”

เขามองซูเยว่ซินอีกครั้ง แล้วพูดช้า ๆ

“นั่นไม่ใช่ความดุ นั่นคือคนที่ไม่ยอมให้ใครเหยียบหัว นางน่าสนใจดี”

ลมเย็นพัดผ่านลานจวน แต่ไม่มีใครรู้ว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เพียงเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย เพราะซูเยว่ซิน ยังไม่ได้เริ่มเล่นเกมของนางจริง ๆ และเมื่อถึงเวลานั้น ทั้งจวนหลี่อาจต้องเสียใจที่เคยดูถูก ลูกสาวบ้านซูว่าเป็นแค่ลูกสาวพ่อค้า

ลานจวนหลี่เงียบสนิท หลังจากเสียงตบของซูเยว่ซิน ดังสะท้านไปทั่วบริเวณ

หลี่จิ่งเหวินยืนกุมแก้ม ใบหน้าบวมแดง ดวงตาเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น แขกทั้งงานไม่มีใครกล้าพูด แม้แต่หลี่เหวินจง เจ้ากรมพิธีการ ผู้เป็นบิดาของเขา ก็ยังนิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะคำพูดสุดท้ายของซูเยว่ซิน

“พระราชโองการ”

คำเดียวนี้หนักยิ่งกว่าสิ่งใด หากการแต่งงานนี้ถูกลดขั้นจริง นั่นหมายความว่า ตระกูลหลี่กำลังขัดราชโองการ หลี่เหวินจงกัดฟัน เขาไม่โง่พอจะให้เรื่องนี้บานปลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่ยืนอยู่ปลายลาน เซียวอวี้เฉิน ผู้สำเร็จราชการแห่งแคว้นต้าเซิ่ง คนที่แม้แต่ขุนนางใหญ่ยังต้องเกรงใจ