บทที่ 8 บังเอิญ

“รบกวนนำทางด้วย” เตียนชิงเอ๋อพยักหน้าเข้าใจก่อนกล่าวกับทหารเทพผู้นั้น นางหันไปมองเซี่ยนเสี่ยวหยูก่อนเดินตามทหารเทพผู้นั้นไป

เซี่ยนเสี่ยวหยูยิ้มน้อยๆ ให้ซานจื่อกับพวกอีกสามคนแล้วรีบเดินตามเตียนชิงเอ๋อไปทันที

ทหารเทพเดินนำพาเตียนชิงเอ๋อกับเซี่ยนเสี่ยวหยูเข้ามาในปราสาทใหญ่ หยุดอยู่หน้าประตูใหญ่สีขาวลวดลายมังกรสีทองมองดูอลังการน่าเกรงขาม

“ชิงเอ๋อ” องครักษ์เทียนฉีอยู่ในชุดสีเขียวอ่อนเหมือนทุกครั้ง เขาหันมาเห็นเตียงชิงเอ๋อยืนอยู่ที่หน้าประตูทำให้เขารีบเดินออกไปต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มยินดีออกนอกหน้า

“องครักษ์เทียนฉี” เตียนชิงเอ๋อกล่าวทักทายพร้อมก้มศีรษะทำความเคารพด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

องครักษ์เทียนฉีมองไปด้านหลังเตียนชิงเอ๋อ เขาถึงกับตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นดวงหน้าผุดผ่องแปลกตาของเซี่ยนเสี่ยวหยูที่รวบผมสูงมัดเป็นหางม้าด้วยผ้าสีเดียวกับชุด

“อาหยู” เขากล่าวทัก

“องครักษ์เทียนฉี” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวทักทายพร้อมก้มศีรษะทำความเคารพ

องค์รักษ์เทียนฉีพาสองพี่น้องเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ที่มีองครักษ์อี้เฉิงในชุดสีฟ้ายืนอยู่ด้านใน และเทพมังกรเสิ่นกวงจวินอยู่ในชุดสีขาวขลิบทองกำลังก้มหน้าเขียนหนังสือบนโต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจ

องครักษ์อี้เฉิงพยักหน้าทักทายเตียนชิงเอ๋อ พอสายตามองเห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูทรงผมที่รวบมัดสูงทำให้มองเห็นดวงหน้าผิวขาวสะอาดหมดจรดผุดผ่องความแปลกใหม่แปลกตาทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงสั่นไหวตื่นเต้น

เขาไม่อาจละสายตาออกจากดวงหน้าของเซี่ยนเสียวหยูได้ ทำให้เขามองนิ่งและนานเหมือนตกอยู่ในภวังค์

เซี่ยนเสี่ยวหยูรู้สึกไม่ค่อยพอใจสายตาขององครักษ์อี้เฉิงที่จ้องมองเขานิ่งและนานไม่ขยับ รู้สึกเหมือนเขากำลังโดนลวนลามทางสายตา

เซี่ยนเสี่ยวหยูทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงก้มหน้าและพยายามหันไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ใครมองเห็นใบหน้าของเขา

เสิ่นกวงจวินยังคงก้มหน้าเขียนหนังสือตรงหน้าปล่อยให้ทุกคนยืนรออยู่นานสองนาน

ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าเซี่ยนเสี่ยวหยูนอนไม่ค่อยหลับเพราะรู้สึกแปลกที่ ทำให้ตื่นเช้ากว่าปกติ ตอนนี้รู้สึกง่วงนอนและเมื่อยขา

‘มังกรน้อยหลานหรง แกล้งกันหรือเปล่าเนี่ย ปล่อยให้ยืนอยู่ได้ รู้ไหมว่ามันเมื่อยและง่วงนอนแล้ว’ ขณะยืนก้มหน้าคิดตำหนิในใจ เซี่ยนเสี่ยวหยูยกมือขึ้นปิดปากหาวอย่างเหลืออด รู้สึกเขินอายกับกิริยาที่ไม่เหมาะสมทำให้หันไปมององครักษ์เทียนฉีที่ยืนอยู่ใกล้ตน ผงกศีรษะขออภัยให้เขาอย่างสุภาพ องครักษ์เทียนฉียิ้มให้เซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างเป็นกันเองและหันไปยิ้มให้เตียนชิงเอ๋อที่ใบหน้าของนางยังคงแดงระเรื่อ

อาการก้มหน้าหาวของเซี่ยนเสี่ยวหยูไม่อาจหลุดพ้นหางตาของเทพมังกรเสิ่นกวงจวินไปได้ ถึงจะก้มหน้าเขียนหนังสือตรงหน้าแต่หางตาของเขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเซี่ยนเสี่ยวหยู

จากชายหนุ่มหน้าหวานแต่งหน้าทาปากปล่อยผมยาวถักเปียเล็กสองข้างน่ารักเยี่ยงสตรี ท่าทางเย่อหยิ่งเชิดหน้าตลอดเวลา ตอนนี้ก้มหน้านิ่ง ก้มศีรษะทำความเคารพทุกคนอย่างไม่ถือตัว มีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าตลอดเวลา ปิดปากหาวแสดงอาการเขินอาย ขยับขาไปมาเพราะรู้สึกเมื่อยล้า

เสิ่นกวงจวินเงยหน้าขึ้นหลังจากเขียนหนังสือตรงหน้าเสร็จ รอให้หมึกแห้งสักครู่แล้วประทับตราด้วยหมึกสีแดงก่อนจะม้วนแผ่นกระดาษนั้นผูกด้วยเชือกให้เรียบร้อยแล้ววางไว้มุมหนึ่งของโต๊ะ

“เล่ามาให้ละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น?” เสียงของเสิ่นกวงจวินเรียบแต่เข้มกว่าปกติ สายตามองไปที่เซี่ยนเสี่ยวหยูที่มัวแต่ก้มหน้า ไม่สนใจใคร

“อาหยู” เตียนชิงเอ๋อเรียกเซี่ยนเสี่ยวหยูเบาๆ เมื่อเห็นเขายังยืนก้มหน้านิ่งเหมือนไม่ได้ยิน

เซี่ยนเสี่ยวหยูเงยหน้าตื่นจากอาการง่วงนอนมองเตียงชิงเอ๋อแบบงง

“ท่านเสิ่นกวงจวินให้เจ้าเล่าเหตุการณ์วันนั้น” นางกล่าวเสียงเบาๆ

“ลื่นพลัดตกลงไปในแม่น้ำเอง” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวโดยไม่มองหน้าไม่สบตาผู้ใด กล่าวจบก็ก้มหน้านิ่งเหมือนเดิม

“แล้วเจ้าสี่คนที่อยู่ตรงนั้นเกี่ยวข้องอะไร?” องครักษ์อี้เฉิงถามขึ้น

“เอ่อ...พอดีเดินผ่านมาโดยบังเอิญ” เซี่ยนเสี่ยวหยูพูดทั้งที่ยังก้มหน้าหันไปทางอื่น

องครักษ์อี้เฉิงกับองครักษ์เทียนฉีมองหน้ากันก่อนหันไปมองเซี่ยนเสี่ยวหยูที่ยังคงยืนก้มหน้านิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว

เสินกวงจวินมุมปากยกเล็กน้อยดวงตาสีฟ้ามองเซี่ยนเสี่ยวหยูที่ยืนก้มหน้านิ่ง เขาโบกมือเป็นสัญญาณให้แยกย้าย

องครักษ์เทียนฉีก้มศีรษะทำความเคารพก่อนพยักหน้าให้เตียนชิงเอ๋อซึ่งนางเข้าใจรีบก้มศีรษะทำความเคารพเทพมังกรเสิ่นกวงจวิน แล้วหันไปสะกิดเซี่ยนเสี่ยวหยู ซึ่งเซี่ยนเสี่ยวหยูรีบก้มศีรษะทำความเคารพแล้วเดินตามเตียนชิงเอ่อออกไปทันทีโดยไม่มองหน้าใคร

พอถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่องครักษ์เทียนฉีหันมาพูดกับเตียนชิงเอ๋อ

“อาหยูหายดีแล้ว” องครักษ์เทียนฉีมองเซี่ยนเสี่ยวหยูที่เดินตามหลังเตียนชิงเอ๋อ

“พรุ่งนี้เจ้าให้เขาไปดูแลห้องท่านเสิ่นกวงจวินด้วย แล้วเจ้าก็มาดูแลห้องของข้าเหมือนเคย” เขาหยุดพูดเพียงครู่แล้วกระซิบเสียงเบา “เจ้าไม่มาดูแลหลายวันข้าคิดถึงเจ้ารู้บ้างไหม?”

เสียงกระซิบแผ่วเบาขององครักษ์เทียนฉีที่หมายให้เทียนชิงเอ๋อได้ยินเพียงคนเดียวแต่เซี่ยนเสี่ยวหยูได้ยินโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเห็นใบหน้าของเตียนชิงเอ๋อแดงระเรื่อ นางก้มหน้าเอียงอาย องครักษ์เทียนฉีสัมผัสมือเตียนชิงเอ๋อเพียงเล็กน้อยอย่างถนุถนอม

‘ทำเหมือนลาคนรักไปออกศึก’ เซี่ยนเสี่ยวหยูเข้าใจหัวอกคนมีความรักดี

เขาดีใจที่เตียงชิงเอ๋อคนที่เขารักเหมือนพี่สาวมีความสุข องครักษ์เทียนฉีเปรียบเหมือนพี่ชายที่เลี้ยงดูเจ้าของร่างนี้กับเตียนชิงเอ๋อมา ถ้าทั้งสองคนจะรักกันดูแล้วเป็นเรื่องที่น่ายินดี

เซี่ยนเสี่ยวหยูเดินเลี่ยงหลบไปทางอื่นเพื่อกลับห้องเพราะตอนนี้เขารู้สึกง่วงนอน ยกมือปิดปากหาวอีกครั้งขณะเดินกลับห้องอย่างอ่อนเพลีย

เช้าวันรุ่งขึ้นเตียนชิงเอ๋อพาเซี่ยนเสี่ยวหยูไปที่ปราสาทใหญ่ห้องส่วนตัวของเทพมังกรเสิ่นกวงจวินแต่เช้า

นางให้เขาถืออ่างใส่น้ำอุ่นและมีผ้าขาวสะอาดพาดที่แขน เดินมาหยุดหน้าประตูห้องนอนเสิ่นกวงจวิน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เตียนชิงเอ๋อเคาะประตูโดยไม่ต้องสัญญาณตอบรับจากคนข้างใน นางเปิดประตูเดินนำเข้าไปในห้องอย่างคุ้นเคย

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองเห็นเสิ่นกวงจวินนั่งอยู่บนเตียงนอน รออยู่ก่อนแล้ว

เขาสวมเสื้อคลุมแขนยาวสีขาวมีผ้ารัดเอวกระชับ สวมกางเกงขายาวสีขาว ปล่อยผมสีดำขลับยาวสลวยถึงเอว นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของเขามองเตียนชิงเอ๋อที่เดินเข้าไปในห้องไม่แม้แต่จะชำเลืองมองเซี่ยนเสี่ยวหยูสักนิด ‘ใครสน’

เตียนชิงเอ๋อหยิบผ้าขาวบนแขนของเซี่ยนเสี่ยวหยูชุบน้ำอุ่นในอ่างบิดหมาดๆ ส่งให้เสิ่นกวงจวิน ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้ารับผ้าไว้ในมือแล้วเช็ดหน้าเช็ดคอก่อนส่งผ้าคืนให้เตียนชิงเอ๋อ

นางรับผ้ามาชุบน้ำในอ่างแล้วบิดหมาดๆ ส่งให้เสิ่นกวงจวินอีกครั้ง เขารับผ้ามาเช็ดที่แขนสองข้างแล้วลุกขึ้นยืนก่อนวางผ้าลงไปในอ่างที่เซี่ยนเสี่ยวหยูถืออยู่

“เจ้าเอาน้ำไปเททิ้งข้างนอกก่อน” เตียนชิงเอ๋อกล่าวเสียงเบากับเซี่ยนเสี่ยวหยู

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยักหน้ารับแล้วเดินถืออ่างน้ำออกไปจากห้อง ไม่นานก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เขาเห็นเตียนชิงเอ๋อหยิบเสื้อสีขาวแขนยาวเนื้อบางตัวในถือไว้ในมือ

เตียนชิงเอ๋อหันมาเห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูยืนมองนางตาแป๋ว

“ช่วยถอดเสื้อคลุมท่านเสิ่นกวงจวินให้พี่หน่อย” นางยิ้มกล่าวเสียงอ่อนหวานชัดเจน

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองเสิ่นกวงจวินที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง

เสิ่นกวงจวินยืนนิ่งเชิดหน้ามองไปทางอื่น

เซี่ยนเสี่ยวหยูเดินไปยืนอยู่เบื้องหน้าเสิ่นกวงจวิน หัวใจเขาเต้นแรงเพราะความขลาดกลัว กลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูกต้องหรือไม่ถูกใจท่านเทพมังกรผู้นี้ เซี่ยนเสี่ยวหยูสูงแค่จมูกของเสิ่นกวงจวิน ‘สูงจัง’

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามไม่สนใจอะไรนอกจากก้มตัวใช้มือแกะเงื่อนผ้ารัดเอวของเสื้อคลุมตัวยาวสีขาวบนกายของเสิ่นกวงจวิน

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามแกะเงื่อนของผ้ารัดเอวที่ผูกไว้แน่น แน่นมาก ‘จะแน่นไปไหน’

เสิ่นกวงจวินพยายามทำเป็นไม่สนใจปล่อยให้เซี่ยนเสี่ยวหยูแกะเงื่อนผ้ารัดเอวของตนไป แต่รู้สึกว่าเขาใช้เวลาแกะผ้ารัดเอวนานผิดปกติจึงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงมามองมือเล็กเรียวขาวเนียนที่กำลังพยายามแกะปมเงื่อนผ้ารัดเอวอย่างตั้งใจ

ส่วนเตียนชิงเอ๋อก็ยืนถือเสื้อรออยู่นานแล้วเช่นกัน

“ออกแล้ว” เซี่ยนเสี่ยวหยูตั้งใจแกะปมเงื่อนผ้ารัดเอวเป็นเวลานาน พอแกะได้แล้วจึงรู้สึกดีใจจนเผลอหลุดปากออกมาเสียงดัง

เขายิ้มด้วยความดีใจพร้อมกับเงยหน้าขึ้นทำให้ใบหน้าของเขาเกือบชนเข้ากับใบหน้าของเสิ่นกวงจวินที่ก้มลงมองมือของเขาแกะปมผูกผ้ารัดเอว

ทำให้ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มประสานเข้ากับดวงตาเรียวคมกริบสีฟ้าน้ำทะเลของเสิ่นกวงจวินเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ