บทที่ 7 เผ่าพันธุ์ที่แตกต่าง

อดีตที่ผ่านมาพอพวกเขาทำความเคารพ คุณชายเซี่ยนจะเดินยืดอกเชิดหน้าทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขา หรือมองด้วยท่าทางรังเกลียดทุกครั้งจนเป็นเรื่องปกติหรือชินตา

อาการทำอะไรไม่ถูกของเหล่าทหาร เช่นสะดุดขาตัวเอง เดินชนกันเอง อ้าปากค้าง เหม่อลอยฯ ที่เซี่ยนเสี่ยวหยูก้มศีรษะทำความเคารพตอบ

พอเห็นอาการเหล่านั้นของพวกทหาร ทำให้เซี่ยนเสี่ยวหยูอดแย้มยิ้มหรือหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้ ยิ่งทำให้เหล่าทหารที่เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและรักยิ้มบนใบหน้าของเขาที่ออกมาจากความรู้สึกภายในไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ทำให้เหล่าทหารถึงกับละเมอเพ้อฝันตัวลอยกันไปตามๆ กัน

เซี่ยนเสี่ยวหยูยืนมองทหารแต่ละคนเข้าแถวตามสี ‘ช่างแบ่งแยกกันชัดเจนดีจริง’ เขานึกประชดในใจ ‘เวลากินต่างฝ่ายต่างกิน เวลานอนต่างฝ่ายต่างนอน แล้วเวลาออกรบจะมีความร่วมมือกันไหม?’

ทหารเข้าแถวเพื่อเดินไปหยิบถาดหลุมเข้าไปรับอาหารอย่างเป็นระเบียบ

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กเดินเข้าแถวหยิบถาดหลุมเพื่อนำไปรับอาหาร

เขาตัดสินใจเดินไปต่อแถวทหารลูกผสม ทำให้เตียนชิงเอ๋อจับแขนเขาไว้ก่อนเอ่ย “เจ้าจะไปไหน?”

“กินข้าว” เซี่ยนเสี่ยวหยูหันมาบอกพร้อมรอยยิ้มก่อนเดินนำหน้าเข้าไปด้านในกำลังจะเอื้อมหยิบถาดหลุม

“คุณหนูเตียน คุณชายเซี่ยน มาถึงที่นี่มีอะไรให้บ่าวรับใช้ขอรับ?” ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม เขาเป็นพ่อครัวใหญ่ของที่นี่ เขาเข้ามาทำความเคารพอย่างนอบน้อมยืนตัวโค้งกุมมือไว้ด้านหน้าตลอด

“พ่อครัวฮ่ง” เตียนชิงเอ๋อทัก ทำให้เซี่ยนเสี่ยวหยูรู้ได้ทันทีว่าเป็นพ่อครัวของที่นี่

“ข้ามาขอข้าวกินสักมื้อ” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ทำให้พ่อครัวฮ่งเต๋อถึงกับตะลึงทำอะไรไม่ถูก

“เดี๋ยวบ่าวจัดอาหารมาให้ขอรับ รบกวนคุณชายเซี่ยนกับคุณหนูเตียนรอสักครู่ขอรับ” พอตั้งสติได้พ่อครัวฮ่งเต๋อรีบกล่าวอย่างลนลาน

“ข้าเข้าแถวต่อกับพวกเขาก็ได้” เซี่ยนเสี่ยวหยูบอกอย่างเกรงใจมองไปทางทหารลูกผสมที่เข้าแถวเป็นระเบียบ

“อย่าทำอย่างนั้นเลยขอรับ โปรดนั่งรอเถิด รู้ถึงหูเบื้องบนบ่าวกลัวรับโทษไม่ไว้” พ่อครัวฮ่งเต๋อกล่าว

“เรานั่งรอเถอะ อย่าทำให้พ่อครัวลำบากใจเลย” เตียนชิงเอ๋อบอกเซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างเข้าใจพ่อครัวฮ่งเต๋อ

“รบกวนท่าน เอาอาหารแบบเดียวกับที่พวกเขากินให้เราแล้วกัน” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าว

พ่อครัวฮ่งเต๋อตอบรับ ก่อนทำความเคารพ รีบเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อจัดเตรียมอาหารทันที

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองเห็นโต๊ะว่างจึงเดินจูงมือเตียนชิงเอ๋อเข้าไปนั่ง

พวกทหารลูกผสมที่นั่งโต๊ะใกล้เคียงโดยรอบ พอเห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูกับเตียนชิงเอ๋อเดินเข้าไปนั่งต่างพากันก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าด้วยความระมัดระวังไม่ให้เสียงดัง

เซี่ยนเสี่ยวหยูชำเลืองมองอาหารในถาดหลุมของทหารแต่ละคน เขาเห็นมีผัดผักที่แทบจะมองไม่เห็นเนื้อสัตว์ ข้าวกล้อง ต้มจืดอะไรสักอย่างที่มองเห็นแต่ผักกะหล่ำกับน้ำใสแจ๋ว

ขณะเดียวกันด้านนอกโรงอาหารชายฉกรรจ์คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตรงไปหาซานจื่อหัวหน้าชายฉกรรจ์ทั้งสี่ที่ตอนนี้ทุกคนอยู่ในชุดทหารลูกผสม

“ลูกพี่ ลูกพี่” ลูกน้องของซานจื่นเรียกชายร่างสูงใหญ่ผู้เป็นหัวหน้า

“มีอะไร?” ซานจื่อถามสั้นๆ ทุกคนในกลุ่มต่างหันไปมองชายคนนั้นอย่างสนใจ

“คุณชายเซี่ยน...คุณชายเซี่ยน....” เพราะความเหนื่อยทำให้ชายคนนั้นพูดขาดๆ แต่ชี้มือตรงไปในโรงอาหารฝั่งลูกผสม

“คุณชายเซี่ยน เกี่ยวอะไรกับโรงอาหารของเราวะ” ลูกน้องคนหนึ่งถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“ข้างใน...คุณชายเซี่ยนอยู่ข้างใน”

คำบอกกล่าวของลูกน้องทำให้ซานจื่อ ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเรียบนิ่งเฉย เขารีบเดินตรงไปยังโรงอาหารฝั่งทหารลูกผสมอย่างรวดเร็ว

“รีบตามไปซิ” ลูกน้องคนหนึ่งตบหัวอีกสองคนก่อนรีบวิ่งตามหัวหน้าซานจื่อไปติดๆ โดยมีลูกน้องสองคนที่โดนตบรีบวิ่งตามไปไม่ห่าง

ไม่นานพ่อครัวฮ่งเต๋อก็เดินนำผู้ช่วยสองคนที่ช่วยกันยกถาดอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ ผู้ช่วยพ่อครัวทั้งสองช่วยกันจัดเรียงจานอาหารไว้บนโต๊ะให้เรียบร้อย

“ขอบใจ” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าว ทำให้ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกประหลาดใจ

“คุณชายไม่ต้องเกรงใจ” พ่อครัวฮ่งเต๋อกล่าวอย่างนอบน้อมก่อนจะก้มศีรษะทำความเคารพอีกครั้งแล้วพาผู้ช่วยทั้งสองเดินกลับไป

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองดูอาหารบนโต๊ะผัดผักกับเนื้อสับละเอียด ต้มจืดกระหล่ำกับซี่โครงหมู ข้าวสวยสีขาวนวลไม่ใช่ข้าวกล้องที่พวกทหารกิน

เขารู้สึกว่าพ่อครัวตักอาหารเลือกเอาแต่เนื้อสับ ซี่โครงหมู ใส่จานมาให้เขา ถึงจะเป็นอาหารแบบเดียวกันแต่การตักใส่จานให้เขาไม่เหมือนกับที่ตักให้พวกทหาร

พวกเขาได้กินแต่วิญญาณของเนื้อและซี่โครงเท่านั้น ข้าวพวกทหารเป็นข้าวกล้องแต่ของตนเป็นข้าวสวย

เซี่ยนเสี่ยวหยูรู้สึกกินอาหารตรงหน้าไม่ลงเมื่อนึกถึงอาหารตอนที่เป็นเด็กกำพร้าแล้วโดนพวกรุ่นพี่อย่างโมจินแย่ง การแย่งชิงอาหารต่อหน้าของโมจินกับพวกสมัยที่เขาเป็นเด็กกับการให้เศษอาหารที่ไม่มีเนื้อหนังแบบนี้กับเหล่าทหารมันไม่แตกต่างกันเลยแล้วเหล่าทหารจะมีเรี่ยวแรงไปต่อสู้กับใครได้

“ทำไมไม่กินล่ะ?” เตียนชิงเอ๋อถามเมื่อไม่เห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูแตะอาหารตรงหน้า

เซี่ยนเสี่ยวหยูยังไม่ทันจะเอ่ยปากตอบ พอเงยหน้าขึ้นจากอาหารตรงหน้าก็เห็นชายฉกรรจ์สี่คนอยู่ในชุดทหารลูกผสม

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คือคนที่เตียนชิงเอ๋อบอกว่าเป็นคนทำร้ายเขาจนตกลงไปในแม่น้ำ

พวกเขาเดินเรียงหน้ากระดานตรงมาที่โต๊ะที่เซี่ยนเสี่ยวหยูนั่ง

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามรวบรวมความกล้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นั่งตัวตรงวางหน้านิ่งเรียบเฉยให้มากที่สุด

เตียนชิงเอ๋อที่นั่งหันหลังฝั่งตรงห้ามกับเซี่ยนเสี่ยวหยูเมื่อเห็นดวงตาของน้องชายมองไปด้านหลังของนางไม่วางตา นางจึงหันไปมองตามสายตาของเขา

เตียนชิงเอ๋อชะงักเล็กน้อยแต่ความไม่พอใจชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนที่เคยทำร้ายเซี่ยนเสี่ยวหยูทำให้นางไม่อยากเห็นหน้าพวกเขาจึงรีบหันหน้ากลับ

“คุณชายเซี่ยน คุณหนูเตียน” ซานจื่อชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยเรียกอย่างสุภาพ

ก่อนที่เซี่ยนเสี่ยวหยูกับเตียนชิงเอ๋อจะทันได้กล่าวหรือขยับกาย ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนคุกเข่าก้มศีรษะทำความเคารพเกือบพร้อมกันทำให้สองพี่น้องตกตะลึงกับพฤติกรรมตรงหน้า

“พวกเจ้าทำอะไร?” เตียนชิงเอ๋อซึ่งไม่ค่อยพอใจชายทั้งสี่คนอยู่แล้ว พอตั้งสติได้จึงถามด้วยเสียงเข้มกว่าปกติ

“พวกเรามาขอบคุณคุณชายเซี่ยนที่ไว้ชีวิต” ซานจื่อผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มกล่าวพร้อมกับก้มศีรษะทำความเคารพอีกครั้ง

เซี่ยนเสี่ยวหยูยังรู้สึกงงและประหลาดใจแต่ก็ไม่ลืมรีบลุกขึ้นไปจับไหล่ให้ซานจื่อและทุกคนลุกขึ้น

“ลุกขึ้นก่อน ลุกขึ้น มีอะไรค่อยๆ พูดคุยกัน อย่าทำแบบนี้”

“ขอบคุณคุณชายเซี่ยน” ซานจื่อกล่าวเมื่อมือขาวสะอาดของเซี่ยนเสี่ยวหยูจับหัวไหล่บอกให้เขายืนขึ้นโดยไม่มีท่าทีรังเกลียดแม้แต่น้อย

“ขอบคุณคุณชายเซี่ยน” ชายทั้งสามคนเห็นซานจื่อผู้เป็นหัวหน้ายืนขึ้นพวกเขาจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกล่าวขอบคุณ

ทั้งสี่คนยังคงยืนก้มหน้ากุมมืออยู่ด้านหน้าอย่างนอบน้อม

ก่อนที่ใครจะเอ่ยวาจาทหารเทพที่อยู่ในชุดสีขาวผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามายืนตรงหน้าเซี่ยนเสี่ยวหยูกับเตียนชิงเอ๋อด้วยอาการหายใจไม่ทัน เขาก้มศีรษะทำความเคารพก่อนกล่าว

“ท่านเทพเสิ่นกวงจวินให้มาเชิญคุณหนูเตียนกับคุณชายเซี่ยนไปพบขอรับ”