บทที่ 4 จูบแรกที่ขัดขืน

เซี่ยนหยูปล่อยมือจากต้นคอของเสิ่นกวงจวินทันทีที่ตั้งสติได้ และพยายามจะลุกให้พ้นจากตักของชายแปลกหน้าผู้นี้

“อย่าดิ้นเดียวตกนะ” เสิ่นกวงจวินกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อพร้อมกับมองหน้าขาวเนียนของเซี่ยนเสี่ยวหยู

“ปล่อย” เซี่ยนหยูไม่สนใจคำพูดของเสิ่นกวงจวิน เขาพยายามสะบัดให้พ้นจากการเกาะกุ่มของเสิ่นกวงจวิน รีบลุกขึ้นยืนและเดินถอยหลังหนีห่างออกไปหลายก้าว

เสิ่นกวงจวินรู้สึกตกตะลึงกับกิริยาขัดขืนของเซี่ยนเสี่ยวหยู ดวงตาของเซี่ยนเสี่ยวหยูที่มองเขาเหมือนมองคนแปลกหน้า ตอนที่อยู่ริมแม่น้ำเขาคิดว่าเซี่ยนเสี่ยวหยูแกล้งแสดงเหมือนไม่รู้จักเขาต่อหน้าคนอื่น แต่ตอนนี้อยู่ลำพังสองต่อสองแล้วทำไมยังแสดงสีหน้าท่าทางไม่รู้จักเขาอยู่อีก

“อาหยู” เสิ่นกวงจวินเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เซี่ยนหยูไม่เคยรู้จักเสิ่นกวงจวินผู้ชายตรงหน้า เซี่ยนหยูไม่สนใจว่าเจ้าของร่างเดิมจะเคยมีปฏิสัมพันธ์อะไรกับผู้ชายคนนี้

แต่ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของร่างนี้ ในใจของเขามีเพียงบุรุษเดียวคนเดียว ‘ต้าเฉิน’ เท่านั้น

เสิ่นกวงจวินลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเซี่ยนเสี่ยวหยู ทุกก้าวที่เขาเดินเข้าไปหา เซี่ยนเสี่ยวหยูจะเดินถอยหนีก้าวต่อก้าว

“อาหยู” เสิ่นกวงจวินคว้าข้อมือของเซี่ยนเสี่ยวหยูได้ แต่เซี่ยนหยูสะบัดอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมแล้วรีบถอยหนีจนหลังกระแทกกับผนังห้อง

“อาหยูเจ้าเป็นอะไร?” เสิ่นกวงจวินเดินตามไปจนประชิดร่างของเซี่ยนเสี่ยวหยู

เขาจับข้อมือสองข้างของอาหยูไว้แน่น ดวงตากลมโตของเซี่ยนเสี่ยวหยูตอนนี้แสดงอาการหวาดกลัวเขาอย่างเห็นได้ชัด

“ปล่อย...ปล่อยผม” เซี่ยนหยูรู้สึกหวาดกลัวบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ จึงพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการเกาะกุมข้อมือทั้งสองข้าง

ผู้ชายคนนี้มีรูปร่างผึ่งผายผอมสูงสมส่วนเขาน่าจะสูงพอๆ กับต้าเฉินเพราะเซี่ยนเสี่ยวหยูสูงแค่ปลายจมูกของเขาเหมือนกับต้าเฉิน

เสิ่นกวงจวินมองอาการขัดขืนของเซี่ยนเสี่ยวหยูและท่าทางหวาดกลัวของเขา เสิ่นกวงจวินตัดสินใจก้มหน้าประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางอมชมพูของเซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างคุ้นเคยและเร่าร้อน

“อือ...” เซี่ยนหยูพยายามขัดขืนเบี่ยงหน้าหลบ

สองมือของเซี่ยนหยูถูกมือหนึ่งของเสิ่นกวงจวินจับไว้เหนือศีรษะ อีกมือของเขาจับใบหน้าของเซี่ยนหยูไม่ให้หลบเลี่ยง เซี่ยนหยูไม่อาจหลบเลี่ยงขัดขืนริมฝีปากของเสิ่นกวงจวินได้

ริมฝีปากของบุรุษผู้นี้กำลังบดขยี้ริมฝีปากของเขาอย่างรุนแรงเร่าร้อน ทั้งที่เขาพยายามเม้มริมฝีปากแน่น ให้ปิดสนิทจนรู้สึกหายใจไม่ทันจำต้องเผยอริมฝีปากเพื่อหายใจ

เสิ่นกวงจวินฉวยโอกาสสอดลิ้นเข้าไปลิ้มรสความหอมหวานภายในทันที

“โอ๊ะ” เสียงร้องเจ็บปวดพร้อมเลือดสีแดงไหลออกมาจากริมฝีปากของเสิ่นกวงจวิน

เซี่ยนหยูหวาดกลัวจนตัวสั่น หยาดน้ำตาเอ่อไหลอาบแก้ม

เขารวบรวมความกล้ากัดลิ้นของเสิ่นกวงจวินที่ลุกล้ำเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต

ทันที่ที่หลุดจากพันธนาการ เซี่ยนหยูรีบฉวยโอกาสสลัดให้พ้นจากร่างของเสิ่นกวงจวิน ขยับหนีไปอยู่อีกฟากของห้องโดยมีโต๊ะขวางกั้นตรงกลางอย่างรวดเร็ว

“เซี่ยนเสี่ยวหยู” เสิ่นกวงจวินเรียกชื่อน้ำเสียงเข้มดุดันด้วยความโกรธ

“เจ้า...” เขาใช้มือปาดเลือดที่ปากเงยหน้าขึ้นดวงตาสีฟ้าเป็นประกายเข้มมองหน้าเซี่ยนเสี่ยวหยูด้วยความโกรธ แต่พอเห็นอาการตัวสั่น แววตาหวาดกลัว น้ำตาไหลนองอาบสองแก้มของเขา ความโกรธก็หดหายไปทันทีเปลี่ยนเป็นตกตะลึงพร้อมความประหลาดใจ สงสารจับใจเมื่อเห็นอาการกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้า

“เกิดอะไรขึ้น?” ประตูถูกผลักออกอย่างแรง องครักษ์เทียนฉีกับเตียนชิงเอ๋อวิ่งเข้ามาอย่างเร็ว

องครักษ์เทียนฉีเห็นเลือดที่มือและปากของเสิ่นกวงจวินผู้เป็นนาย เขาตกใจรีบเข้าไปหาเสิ่นกวงจวินด้วยความเป็นห่วง

“ท่านได้รับบาดเจ็บ?”

เสิ่นกวงจวินไม่ได้ตอบเพียงโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นอะไร

เตียนชิงเอ๋อมองไปที่เซี่ยนเสี่ยวหยูที่ยืนอยู่อีกฟากของห้องโดยมีโต๊ะคั่นตรงกลางด้วยอาการตัวสั่นเทิ้ม น้ำตานองหน้า

เลือดสีแดงสดของเสิ่นกวงจวินยังติดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา แต่นางคิดว่าเซี่ยนเสี่ยวหยูได้รับบาดเจ็บจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างผอมบางตัวสั่นเทิ้มของเขาไว้

“เจ้าเป็นอะไร?” อ้อมกอดของนางช่างอบอุ่นอ่อนโยนจนเซี่ยนหยูรับรู้ได้ เขาส่ายหน้าก่อนกอดหญิงสาวซบหน้านิ่ง

หลังจากเสิ่นกวงจวินกับองครักษ์เทียนฉีกับไปแล้ว

เตียนชิงเอ๋อผสมน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่เพื่อให้เซี่ยนเสี่ยวหยูลงไปแช่ตัวเพื่อผ่อนคลาย ส่วนตัวนางอยู่ในห้องจัดเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขาวางไว้บนเตียง

“อาหยูชุดอยู่บนเตียงนะ อาบน้ำเสร็จแล้วก็นอนพักผ่อน พี่ออกไปเตรียมอาหารค่ำให้เจ้าก่อนนะ” เสียงของเตียนชิงเอ๋อบอก ก่อนเสียงประตูเปิดและปิด ทุกอย่างอยู่ในความเงียบสงบ

เซี่ยนหยูนั่งพิงอ่างอาบน้ำเอาแขนท้าวขอบอ่างมองดูรูปร่างผิวพรรณของตนเองตอนนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

โดยเฉพาะตรงหน้าอก เขายังนึกถึงรอยสักคำว่า ‘ต้าเฉิน’ เขาใช้มือลูบคลำตรงหน้าอกเบาๆ เงยหน้ามองเพดานห้องที่ทำด้วยไม้ขื่อคานหลายอัน เรียงรายเป็นระเบียบ

นึกถึงใบหน้าของต้าเฉินที่ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน กอดคอรักใคร่ ‘ฉันจะพานายโบยบินไปทุกที่ที่นายอยากไป’ เสียงของต้าเฉินยังก้องอยู่ในหัว น้ำตาแหล่งความรักและคิดถึงไหลออกมานองหน้าอีกครั้ง เซี่ยนหยูหลับตานิ่งปล่อยกายให้จมลงใต้ผิวน้ำช้าๆ