บทที่ 28 อสูรแปดขา

เสียงของเตียนชิงเอ๋อทำให้เฉี่ยวเฉินที่หลับตาอิงกายอยู่ข้างซานจือลืมตา เขารีบลุกขึ้นหมายจะเดินมาหาเซี่ยนเสี่ยวหยูแต่อาการอ่อนเพลียทำให้เขาเซเล็กน้อย ซานจื่อรีบเข้าไปประคองไม่ให้เขาล้มทำให้ร่างของเฉี่ยนเฉินกระแทกโดนแผ่นอกกว้างที่มีผ้าพันแผลของซานจื่อ

“ขอบใจ” เฉี่ยวเฉินกล่าวอย่างรีบร้อนทั้งที่สายตามองไปที่เซี่ยนเสี่ยวหยู เขารีบเดินเข้าไปหาทันที

ซานจือรู้สึกเจ็บลำตัวเพราะแรงกระแทกนิดหน่อยแต่ก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเดินตามเฉี่ยวเฉินเข้าไปหาเซี่ยนเสี่ยวหยูไม่ห่าง

“อือ...” เซี่ยนเสี่ยวหยูพยักหน้ายิ้มกว้างให้ทุกคนพยายามทำหน้าตาให้สดชื่นที่สุดเพื่อไม่ให้ทุกคนเป็นห่วง

การเดินทางเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อทุกคนแข็งแรงพอที่จะออกเดินทางต่อได้

เซี่ยนเสี่ยวหยูเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของทุกคนเขาพยายามสังเกตสีหน้าท่าทางของทุกคน ทั้งที่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่ไม่น้อย

การสูญเสียพลังครั้งนี้ต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูนานแค่ไหนถึงจะกลับมาสดชื่นได้เหมือนเดิม เขาเองก็ตอบไม่ได้เพราะไม่เคยพบเจออะไรแบบนี้มาก่อน ดีที่ได้นั่งอยู่บนหลังม้ายังช่วยบรรเทาอาการเหน็ดเหนื่อยลงได้บ้าง

ทุกคนขี่ม้าออกจากผืนทะเลทรายมาถึงบริเวณชายป่าทึบ มองโดยรอบเป็นป่าไม้ปกคลุมไปด้วยต้นไม้สูงเสียดฟ้าเกือบทุกต้น ขี่ม้าเดินเข้าไปด้านในผืนป่า พื้นมีความอับชื้นและกลิ่นของกิ่งไม้ใบไม้ร่วงทับถมกันเริ่มเน่าเปื่อยประกอบกับแสงตะวันไม่อาจส่องลงมาถึงพื้นได้เพราะต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุมทั่วทุกพื้นที่ ยิ่งทำให้บรรยากาศผืนป่ามืดครึ้มทั้งที่ยังเป็นตอนกลางวัน

ขี่ม้าเดินเข้าไปในป่ายิ่งลึกเท่าไหร่ ความเงียบยิ่งมีมากขึ้นไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือนกร้องสักตัวเล็ดลอดให้ได้ยิน ความรู้สึกบอกว่ามันเงียบผิดปกติเกินไป ทุกคนต่างหันหน้ามองกันและกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ข้าทำให้พวกท่านลำบากแล้ว” เซี่ยนเสี่ยวหยูพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับมองหน้าทุกคน

เฉี่ยวเฉินส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางบนใบหน้าเหมือนเคย

“เจ้าอย่าคิดมาก” เตียนชิงเอ๋อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พวกเรารีบเดินทางเถอะข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเลย” นางกล่าวซึ่งตรงกับใจของทุกคน

ทุกคนบังคับม้าให้เดินเร็วขึ้น ขณะเดินลึกเข้าไปในป่าทึบตลอดเส้นทาง ทุกคนได้กลิ่นหอมแปลกๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะในป่าแบบนี้มักมีดอกไม้ใบหญ้ามากมายที่มีกลิ่นแปลกๆ

พวกเขายังคงขี่ม้าเดินไปข้างหน้าจนมาถึงชายป่าอีกด้าน ตะวันคล้อยต่ำเริ่มจะตกดิน เจอถ้ำอยู่ข้างหน้าจึงหยุดพักในถ้ำแห่งนั้น

“ถัดจากเขาลูกข้างหน้าก็ถึงเขาสายรุ้งแล้วล่ะ” เฉี่ยนชิงเอ๋อบอกทุกคนก่อนเดินนำเขาไปในถ้ำ

น่าแปลกทุกคนได้พักฟื้นร่างกายในถ้ำงูยักษ์สามเศียรที่อยู่ใต้ผืนทรายสองวันเต็ม จนรู้สึกอาการบาดเจ็บดีขึ้นและหายจากอาการอ่อนล้าพอสมควรแล้ว

แต่วันนี้ทุกคนขี่ม้าเดินทางผ่านพ้นทะเลทรายเข้ามาในป่าทึบแห่งนี้ ทำไมทุกคนรู้สึกอ่อนเพลียและเหนื่อยล้ากว่าปกติ เพียงล้มตัวลงนอนไม่กี่อึดใจทุกคนก็หลับสนิทพร้อมกัน

“ฟู่ ฟู่” เสียงแปลกดังเป็นระยะ

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นแต่ยังฝ้าฟางมองอะไรไม่ชัด เขามองหาต้นกำเนิดของเสียง

“ฟู่ ฟู่” เสียงแปลก ยังคงดังเป็นระยะ เหมือนใครกำลังเป่าอะไรบางอย่าง

เซี่ยนเสี่ยวหยูรู้สึกมึนหัวแต่ก็พยายามหลับตาลืมตาปรับโฟกัสให้มองอะไรชัดขึ้น

ภาพแรกที่เห็นตรงหน้าเลือนลางเป็นเงาดำสูงใหญ่กว่า 2 จั้ง (6 เมตร) ก่อนที่ภาพจะค่อยๆ คมชัดขึ้นจนมองเห็นชัดเจน

‘แมงมุมยักษ์’ นี่มันอะไรกัน เพิ่งสู้กับงูยักษ์สามเศียรมาไม่กี่วันตอนนี้เป็นแมงมุงยักษ์ตัวสีดำสูงใหญ่มหึมา

‘มันกำลังทำอะไร?’ เซี่ยนเสี่ยวหยูเห็นมันกำลังใช้เส้นใยสีขาวที่ไหลออกมาจากปากม้วนก้อนสีขาวยาวเป็นวงรีขนาดใหญ่เท่าตัวคนโดยใช้สองขาหน้าอุ้มก้อนสีขาวนั้นม้วนไปในทิศทางเดียวกัน การทำงานของปากและขาทั้งสองข้างที่กำลังม้วนใยสีขาวเป็นวงรีต่างทำงานสัมพันธ์กันเป็นอย่างดีเหมือนเครื่องจักรกล

เซี่ยนเสี่ยวหยูดวงตาเบิกกว้างชะงักนิ่ง เมื่อคิดได้ว่าตรงนั้นเป็นตำแหน่งที่เตียนชิงเอ๋อนอน ถัดเลยไปอีกนิดเป็นตำแหน่งที่เฉี่ยวเฉินนอน

‘ไม่มี’ ไม่มีร่างของเฉี่ยวเฉินนอนอยู่ตรงนั้นแล้ว แต่มีก้อนสีขาวรูปวงรีใหญ่ยาวเท่าตัวคนวางอยู่แทน

แปลว่าแมงมุมยักษ์ใช้ใยพันร่างของเฉี่ยวเฉินเสร็จแล้ว และกำลังใช้ใยม้วนพันร่างของเตียนชิงเอ๋ออยู่ตอนนี้

แมงมุงยักษ์วางก้อนใยสีขาวที่มีเตียนชิงเอ๋ออยู่ด้านในลงกับพื้น และมันกำลังหันหน้ามองมาทางเขา มันค่อยๆ เดินตรงมาที่เขาแล้ว เซี่ยนเสี่ยวหยูลุกขึ้นนั่งช้าๆ ดวงตาจับจ้องแมงมุมยักษ์ตาไม่กระพริบ เขาขยับถอยหนีช้าๆ จนหลังติดผนังถ้ำ

แมงมุงยักษ์มองเห็นเหยื่อจนมุมติดอยู่ที่ผนังถ้ำ ทันใดนั้นมันปล่อยเส้นใยสีขาวออกจากปากพุ่งตรงไปที่ร่างของเซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างรวดเร็ว

เซี่ยนเสี่ยวหยูที่คอยระวังตัวอยู่ก่อนแล้วกระโดดกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างได้ทัน แต่ก่อนที่เขาจะทันตั้งหลักอีกครั้ง ใยแมงมุมอีกสายพุ่งเข้าใส่ขาของเขา เซี่ยนเสี่ยวหยูขยับหนีได้เพียงครึ่งก้าวเพราะขาข้างนั้นถูกใยแมงมุมยึดดึงเอาไว้ไม่สามารถขยับหนีได้

ใยแมงมุมทั้งหนาทั้งเหนียว เขาพยายามดิ้นรนให้ขาหลุดจากการเกาะกุมของใยแมงมุม

แมงมุมยักษ์ใช้สองขาหน้าสาวดึงใยแมงมุมที่เกาะตรึงขาของเซี่ยนเสี่ยวหยูกลับเข้าหาตัวช้าๆ ร่างของเขาเคลื่อนเข้าไปใกล้แมงมุมยักษ์ตามแรงดึง

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามเกาะเกี่ยวทุกอย่างที่อยู่ใกล้ตัวเพื่อไม่ให้ร่างถูกลากเข้าไปใกล้แมงมุมยักษ์มากกว่าเดิม

“ฉับ” ง้าวใหญ่คมกริบฟันลงบนใยแมงมุมขาดสะบั้น ทำให้เซี่ยนเสี่ยวหยูเป็นอิสระเขารีบลุกขึ้นยืนถอยหนีทันที

“ขอบใจ” เซี่ยนเสี่ยวหยูตะโกนบอกซานจื่อที่ในมือถือง้าวใหญ่มั่นพร้อมสู้

“แกร๊กกก” แมงมุงยักษ์ร้องเสียงแหลมยาวแสดงความโกรธ ดวงตาหลายสิบดวงอยู่บนหัวของมันจากสีดำเปลี่ยนเป็นสีแดงเปล่งประกายเจิดจ้า มันจ้องไปที่ซานจื่อ

มันใช้ขาที่มีขนสีดำยุบยับเดินโขยกเขยกพุ่งตรงเข้าหาซานจื่ออย่างรวดเร็วพร้อมปล่อยใยออกจากปากหลายสายพุ่งโจมตีซานจื่อ

ซานจื่อกระโดดหลบได้อย่างว่องไวผิดกับรูปร่างสูงใหญ่ของเขา พอได้จังหวะเขากระโดดใช้ง้าวใหญ่คู่กายฟันไปที่หัวของมันเต็มแรง แต่แมงมุมยักษ์ไม่รู้สึกสะทกสะท้าน ผิวหนังของมันทั้งหนาทั้งเหนียวง้าวใหญ่คมกริบไม่อาจสะกิดแม้ผิวหนังของมัน ร่างของซานจื่อกับง้าวใหญ่กระเด้งสะท้อนกลับ

“คุณชายหนีไป” ซานจื่อตะโกนบอกทั้งที่ตัวเขายังใช้ง้าวใหญ่ฟาดฟันใยแมงมุมที่พุ่งออกมาจากปากของแมงมุมยักษ์เข้าใส่เขาไม่ขาดสายหมายจะกำจัดเหยื่อให้แดดิ้น

แมงมุมยักษ์ตอนนี้ท่าทางจะไม่สนใจเซี่ยนเสี่ยวหยูแม้แต่น้อย มันมุ่งโจมตีซานจื่อไม่ยั้ง ปล่อยใยสีขาวพุ่งโจมตีพันรอบง้าวใหญ่ในมือของเขาไว้แน่น ซานจื่อพยายามยื้อดึงง้าวใหญ่ให้หลุดขาดจากใยแมงมุม

แมงมุงยักษ์ดึงใยแมงมุมและเหวี่ยงอย่างแรงจนร่างของซานจื่อกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำ ง้าวใหญ่หลุดกระเด็นจากมือของเขา แผลเก่ายังหายไม่สนิทพอโดนกระแทกซ้ำทำให้ซานจื่อกระอักเลือดสีแดงฉานคำโตเต็มพื้น

“ซานจื่อ” เซี่ยนเสี่ยวหยูรีบเข้าไปประคองเขา ซานจื่อช่วยเขาไว้เขาจะปล่อยซานจื่อสู้เพียงลำพังคนเดียวได้ยังไง

“คุณชายหนี” ซานจื่อผลักเซี่ยนเสี่ยวหยูกระเด็นไปอีกทาง เมื่อเห็นแมงมุงยักษ์ปล่อยใยพุ่งโจมตีมาทางเขา ทำให้ร่างของซานจื่อถูกใยแมงมุมตรึงติดกับผนังถ้ำ เขาพยายามดิ้นรนให้หลุดแต่ไม่เป็นผลใยแมงมุมมันเหนียวมาก

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองเห็นแมงมุมยักษ์ปล่อยใยพุ่งใส่ร่างของซานจื่อหลายสายอย่างรวดเร็วหลายครั้ง ใยแมงมุมพุ่งกระแทกร่างของซานจื่อให้ติดกับผนังถ้ำเขามิอาจต่อกร

แรงกระแทกของใยแมงมุงแต่ละครั้งทำให้ร่างสูงใหญ่บอบช้ำกระอักเลือดออกมาอีกหลายคำเปื้อนใยแมงมุมสีขาวแดงฉานกระจายไปทั่ว ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกใยแมงมุงคลุมหายไปทั้งตัวอยู่ภายใต้ใยแมงมุมนั้น

“ซานจื่อ” เซี่ยนเสี่ยวหยูตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาแดงน้ำตาไหลเอ่อด้วยความเสียใจที่ตนไม่อาจช่วยเหลือใครได้เลย

“อ๊ากกก” ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในจิตใจมันกดดันทำให้เซี่ยนเสี่ยวหยูเหลือจะต้านทาน