บทที่ 16 จูบที่เร่าร้อนและอ่อนโยน

เสิ่นกวงจวินยังคงยืนนิ่งไม่ยอมขยับ สังเกตอาการตัวสั่นเทิ้มของเซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างนึกสงสาร

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองไปทางขอบสระทางขวามือที่อยู่ใกล้ที่สุดห่างไม่เกินสองช่วงแขนเขาสามารถโผออกไปเกาะขอบสระได้อย่างแน่นอน คิดละเอียดถี่ถ้วนดีแล้วจึงรวบรวมแรงทั้งหมดโผออกไป

เซี่ยนเสี่ยวหยูปล่อยมือที่โอบคอของเสิ่นกวงจวินโผออกไป

แต่เสิ่นกวงจวินคว้าแขนข้างหนึ่งของเขาไว้ทำให้ร่างของเซี่ยนเสี่ยวหยูต้องเด้งกลับมาเกาะอยู่บนกายของเทพมังกรหนุ่มอีกครั้ง

“โอ๊ะ” เซี่ยนเสี่ยวหยูอุทานด้วยความตระหนกตกใจเพราะกลัวว่าตนจะตกและจมลงไปในสระน้ำอีก เขารีบคว้าคอของเสิ่นกวงจวินไว้แน่นอีกครั้ง

“ท่านจะทำอะไร” น้ำเสียงบอกถึงอารมณ์โกรธ ถามทั้งที่ยังกอดคอเสิ่นกวงจวินแน่น ใบหน้าแนบอยู่กับซอกคอของเสิ่นกวงจวิน กายยังสั่นเทิ้มเพราะความกลัวไม่หาย

“เจ้ากลัวน้ำ?” เสียงของเสิ่นกวงจวินแผ่วเบาอ่อนโยน

เซี่ยนเสี่ยวหยูชะงักนิ่งไปครู่ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหน้าเสิ่นกวงจวิน

“ไม่...ปกติไม่...กลัว เพียงแต่ ถ้า...ถ้ามีอะไรทำให้ข้าตกลงไป...โดยไม่ทันตั้งตัว ใครๆ ก็ต้องตกใจทั้งนั้น เพียงแต่ข้าอาจจะตกใจ...(กลัว) มากกว่าคนอื่นเพราะเคยมีประสบการณ์จมน้ำ (ตาย) มาก่อน” เซี่ยนเสี่ยวหยูตอบด้วยเสียงที่ยังไม่ปกตินัก แววตาหวาดหวั่นสั่นไหวตลอดเวลา

เสิ่นกวงจวินอุ้มร่างของเซี่ยนเสี่ยวหยูเดินไปทางฝั่งขวาของสระน้ำ พอถึงฝั่งก็เดินขึ้นจากสระโดยมีร่างของเซี่ยนเสี่ยวหยูอยู่ในอ้อมแขน

เซี่ยนเสี่ยวหยู “......” ตะลึงแข็งค้าง พอตั้งสติได้ “วางข้าลงได้แล้ว”

เสิ่นกวงจวินวางเซี่ยนเสี่ยวหยูลงอย่างว่าง่าย

“ฟู่” เซี่ยนเสี่ยวหยูเป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอกทันทีที่เท้าแตะถึงพื้น

“เอ่อ...ท่านจะทำอะไร?” เซี่ยนเสี่ยวหยูถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเสิ่นกวงจวินกำลังแกะเงื่อนผ้าผูกเอวของเขา

“อาบน้ำ” เสิ่นกวงจวินตอบเสียงเรียบ

“ข้า...ข้ากลับไปอาบที่ห้องก็ได้” เซี่ยนเสี่ยวหยูรีบคว้ามือของเสิ่นกวงจวินที่กำลังปลดผ้าผูกเอวของเขา

เสิ่นกวงจวินมองหน้าเซี่ยนเสี่ยวหยูเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ตอนนี้มีแววตื่นตระหนกเล็กน้อย

เซี่ยนเสี่ยวหยูประสานสายตากับนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของเสิ่นกวงจวินที่ตอนนี้เป็นประกายประหลาดเหมือนมีพลังอะไรบางอย่าง ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง

เซี่ยนเสี่ยวหยูปล่อยมือของตนที่จับมือของเสิ่นกวงจวินออกปล่อยให้เขาปลดผ้าผูกเอวของตนต่อ

เสิ่นกวงจวินปลดผ้าผูกเอวของเซี่ยนเสี่ยวหยูได้แล้วเอามือจับเสื้อคลุมตัวนอกทำท่าจะถอดออกให้

“ข้าถอดเองก็ได้” เซี่ยนเสี่ยวหยูรีบคว้าคอเสื้อตัวนอกหันหลังให้เสิ่นกวงจวินแล้วค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแขวนไว้กับราวที่ผนังห้อง พอจะถอดเสื้อแขนยาวสีขาวเนื้อบางตัวในออกก็ต้องชะงักมือ หันไปมองคนด้านหลัง

เซี่ยนเสี่ยวหยูเห็นสายตาของเสิ่นกวงจวินจ้องเขม็งมาที่ตนนิ่ง

“ข้าว่า...ท่านอาบให้เสร็จก่อนดีกว่า แล้วข้า...ข้าค่อยอาบต่อ ดีกว่าไหม?” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวเสียงเบา ดวงตาแป๋วพร้อมฉีกยิ้มน้อยๆ หยังเชิง

“อาบด้วยกัน” เสียงของเสิ่นกวงจวินราบเรียบเหมือนไร้ความรู้สึกแต่นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลยังคงเป็นประกายล้ำ

“แต่ว่า...ข้า...ข้าไม่เคยอาบน้ำกับคนอื่น!” เซี่ยนเสี่ยวหยูอ้าง ‘นอกจากอาเฉิน’

“คนเราต้องมีครั้งแรก เร็วเค้าอย่าชักช้า ข้ารีบ” เสิ่นกวงจวินทำเสียงเข้มกว่าปกติ

‘รีบมาก อาบก่อนก็เสร็จแล้ว’ เซี่ยนเสี่ยวหยูตัดพ้อในใจและคิดว่าเทพมังกรคงเริ่มหงุดหงิดกับตนหรือเปล่าที่มัวโอ้เอ้

‘ผู้ชายเหมือนกัน’ เซี่ยนเสี่ยวหยูคิดปลอบใจตัวเองก่อนหันหลังถอดเสื้อตัวในออกแขวนเคียงข้างเสื้อคลุมตัวนอกที่ราวผนังห้อง

แผ่นหลังของเซี่ยนเสี่ยวหยูเรียบขาวเนียนดูบอบบางหน้าสัมผัสเพียงมีรอยแดงขีดเป็นเส้นสีแดงจางๆ บนแผ่นหลัง เหมือนนอนทับหรือโดนอะไรข่วน ช่วงเอวเล็กคอดผอมบาง มองเห็นกางเกงสีขาวขายาวปกปิดช่วงล่าง มุมปากของเทพมังกรเสิ่นกวงจวินยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์

‘เป็นผู้ชายเหมือนกันวะ’ เซี่ยนเสี่ยวหยูบอกตัวเองอีกครั้งก่อนถอดกางเกงสีขาวขายาวออก เหลือเพียงกางเกงขาขาวสีขาวเนื้อบางตัวในเพียงตัวเดียวติดกาย

เซี่ยนเสี่ยวหยูหันหน้าค่อยๆ เดินไปทางฝั่งขวาของสระน้ำอย่างเขินอายใช้สองมือประสานกันไว้ด้านหน้าตลอดเวลา

เสิ่นกวงจวินมองเซี่ยนเสี่ยวหยูเดินลงสระน้ำก่อน แล้วเขาจึงเดินตามลงสระน้ำใกล้ๆ กับเขา

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามอยู่ริมขอบสระเอาเท้าแตะพื้นช่วงที่ตื้น เขาไม่ยอมขยับไปตรงจุดไหนเพราะไม่อยาก (รู้) เสี่ยง

“ถูหลังให้ข้าที” เสิ่นกวงจวินกล่าวพร้อมกับหันหลังให้เซี่ยนเสี่ยวหยู

เซี่ยนเสี่ยวหยูหยิบผ้าผืนเล็กชุบน้ำถูหลังให้เขาอย่างเบามือ แผ่นหลังของเสิ่นกวงจวินนั้นกว้างมีกล้ามมัด ผิวขาวเนียนแต่ยังน้อยกว่าของเซี่ยนเสี่ยวหยู

เซี่ยนเสี่ยวหยูคิดถึงตอนที่ตนถูหลังให้ต้าเฉินทั้งสองผลัดกันถูกหลังให้กันและกัน แผ่นหลังของต้าเฉินมีรอยสักรูปนกสีส้มแดงสวยสดใสเหมือนนกตัวนั้นมีชีวิต ส่วนที่หน้าอกของเซี่ยนเสี่ยวหยูมีรอยสักคำว่า “ต้าเฉิน” เพื่อเป็นการแสดงความรักที่มีต่อต้าเฉิน

เซี่ยนหยูในตอนนั้นต้องการให้ต้าเฉินรับรู้ว่าตนจะมีเขาอยู่ในหัวใจตลอดไปเพียงผู้เดียว

เซี่ยนเสี่ยวหยูคิดแล้วอดมองหน้าอกตัวเองไม่ได้ หน้าอกของเขาตอนนี้ขาวเนียนเรียบใสสะอาดบอบบางจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวใต้ผิวหนังชัดเจน

“เฮือก” เซี่ยนเสี่ยวหยูเผลอถอนหายใจ นัยน์ตาเศร้าเริ่มแดงมีน้ำใสๆ เอ่อคลอ

“หันหลัง” เสียงของเสิ่นกวงจวินทำให้เซี่ยนเสี่ยวหยูสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เงยหน้าจากแผ่นหลังของเสิ่นกวงจวิน เอียงหน้ามองใบหน้าของเทพมังกรที่กำลังขยับตัวหันหน้ามาหาตน

“ท่านว่าอะไรนะ?” เซี่ยนเสี่ยวหยูถามเพื่อความแน่ใจเพราะมัวแต่คิดถึงรอยสักทำให้ได้ยินคำกล่าวของเสิ่นกวงจวินไม่ชัดเจน และสิ่งที่ได้ยินก็ทำให้เขาไม่แน่ใจว่าถูกต้องหรือไม่

เมื่อเสิ่นกวงจวินหันหน้าตรงมาแล้ว เขามองดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มของเซี่ยนเสี่ยวหยูที่ยังมีน้ำใสๆ หล่อเลี้ยงเอ่อคลอรอบดวงตากับท่าทางเอียงคอถาม มันช่างดูไร้เดียงสาเหมือนเด็กขี้สงสัย

เสิ่นกวงจวินไม่พูดอะไรจับไหล่ทั้งสองข้างของเซี่ยนเสี่ยวหยูให้หันหลัง ก่อนที่เขาจะหยิบผ้าในมือของเซี่ยนเสี่ยวหยูชุบน้ำมาถูหลังให้เซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างเบามือ

“ท่าน...เอ่อ...ไม่ต้อง...” เซี่ยนเสี่ยวหยูตกใจ พยายามหันกลับมาแย่งผ้าในมือ

“อยู่เฉยๆ” เสิ่นกวงจวินทำเสียงเข้มและยังคงถูหลังให้เซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างเบามือถูนานจนเซี่ยนเสี่ยวหยูรู้สึกเพลิน

“เจ็บไหม?” เสียงอ่อนโยนถามอยู่ใกล้หู

เซี่ยนเสี่ยวหยูส่ายหน้าช้าๆ แทนคำตอบ เขายังคงหลับตาพริ้ม

“อี้เฉิงชอบเจ้าไม่น้อย” อยู่ดีๆ เสิ่นกวงจวินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่เข้มชัดเจน

ทำให้เซี่ยนเสี่ยวหยูลืมตาชะงักงงคิดทบทวนก่อนคืนสติ

“ชอบข้า?” เซี่ยนเสี่ยวหยูทำเสียงราบเรียบเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งที่ยังหันหลังให้เสิ่นกวงจวิน

“อือ” น้ำเสียงขานตอบของเสิ่นกวงจวินฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ แต่เซี่ยนเสี่ยวหยูไม่ได้ใส่ใจ

“พรืด” เซี่ยนเสี่ยวหยูหลุดหัวเราะพรืดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนกล่าว

“ท่านบอกข้าว่าองครักษ์อี้เฉิงชอบข้าแล้วมีใครถามข้าไหมว่าชอบเขาหรือเปล่า ข้าจะไปรับรู้ความรู้สึกนึกคิดของคนอื่นได้ยังไง แค่ความรู้สึกของตัวเองบางครั้งข้ายังไม่รู้เลย ท่านว่าไหม? อื้อ...” พอพูดจบเซี่ยนเสี่ยวหยูก็เอียงหน้าหันไปถามเสิ่นกวงจวินที่อยู่ด้านหลัง

เซี่ยนเสี่ยวหยูตะลึงค้างเมื่อริมฝีปากของเขาถูกริมฝีปากของเสิ่นกวงจวินประกบทับลงมาอย่างรวดเร็วโดยมีสองมือของเสิ่นกวงจวินประคองใบหน้าของเซี่ยนเสี่ยวหยูให้อยู่นิ่ง ริมฝีปากของเขาถูกบดขยี้อย่างนุ่มนวล ลิ้นของเทพมังกรหนุ่มล่วงล้ำเข้ามาในปากซอนแซะไปตามกระพุ้งแก้มเพดานสัมผัสเดี๋ยวเร่าร้อนเดี๋ยวอ่อนโยน